Pomocnicy z „Tamtej Strony”
Jak należy przyjmować takich gości
autor: FREDERIKA QUANJER, Haga, Holandia

Gdyby ktoś zapytał mnie, w jakim konkretnie momencie życia stałam się spirytystką, nie byłabym w stanie udzielić jednoznacznej odpowiedzi. Nie zdając sobie z tego sprawy, spirytyzm musiał działać we mnie na długo, zanim w ogóle o nim usłyszałam. Świadomość dalszego istnienia po zakończeniu naszego życia na ziemskim planie zdawała się towarzyszyć mi od zawsze i umacniała się, gdy odchodzili ci, którzy byli mi bliscy. Jak mogłyby bezlitośnie zostać zerwane najintymniejsze więzi? Z biegiem lat rosło przekonanie, że Stwórca nigdy nie zniszczy tego, co tak wspaniale powołał do istnienia. Dziecko buduje z klocków domy, by potem, z okrzykiem radości, je zburzyć. Żaden rozsądny dorosły człowiek nawet by nie pomyślał o czymś takim; a cóż dopiero Ojciec Wszystkich, który zaplanował doskonałość dla wszystkiego, co stworzył.

A jednak w moim życiu był pewien bardzo mroczny okres. Gdy byłam całkiem młoda, nagle ogarnął mnie lęk przed śmiercią. W tamtym momencie nic nie uzasadniało tego strachu, a jednak był – i czułam się jak schwytana w żelazny uścisk, z którego nie ma uwolnienia. Nigdy nie wspominałam o swoich lękach innym. Małe dzieci bywają powściągliwe, gdy chodzi o śmierć, a ja nie mogłam znieść myśli, że mogłabym kogoś przestraszyć. Ilekroć widziałam starszych ludzi, odczuwałam impuls, by krzyknąć: „Jesteście tacy starzy! Nie możecie żyć już długo! Czy nie boicie się – straszliwie nie boicie?”

Czytaj dalej →