Napisane na papierze zamkniętym w szufladzie biurka pani Daniels.
Ahurah! Przychodzimy ze świata duchowego ze słowami dobrej otuchy dla was i dla pracowników, którzy są z wami w sympatii i pomagają nam. Pomożemy wam, jak tylko możemy.
Nie damy wam piany ani mętów, lecz boski eliksir wyższego życia; coś trwałego, czystego i prawdziwego. Czytaj dalej
Dowody spirytualizmu opierają się na czystych manifestacjach, których w każdym czasie i przez wszystkie jednostki się domagamy, zwłaszcza wtedy, gdy ich myśli kierują się ku przyszłemu życiu przez śmierć tych, których kochamy.
Mediumizm jest jedynym kanałem, przez który możemy rozmawiać z tymi zmarłymi bliskimi. Taka rozmowa nie musi być większą stratą czasu niż rozmowy przy domowym ognisku, gdy byli jeszcze na ziemi. Jeżeli wierzymy, że ci zmarli zachowują wobec nas to samo uczucie, tylko wzmocnione i oczyszczone przez swoje anielskie życie, jakże powinni się cieszyć z możliwości rozmowy z nami. Czytaj dalej
– Nie wierzę w spirytualizm – powiedziała pewna bystra, drobna dama, z którą niedawno rozmawiałem. Prowadziliśmy ogólną rozmowę na temat zasad ewolucji, teologii, nauk społecznych i ekonomii politycznej.
Byłem rozbawiony, jak często zdarzało mi się już wcześniej podczas mojej pracy przeciw niewolnictwu, przez ludzi, którzy twierdzili, że są tak samo przeciwni niewolnictwu jak my, ale chcieli, aby wyraźnie rozumiano, że nie są abolicjonistami. Czytaj dalej
Autor: Mrs. J. R. Mettler
Listy, na podstawie których pani Mettler sporządza swoje psychometryczne charakterystyki, są starannie zapieczętowane, zanim zostaną jej przekazane. Następnie są odsyłane z nienaruszonymi pieczęciami, wraz z zapisem jej wrażeń, sporządzonym jej własnym językiem.
Nazwiska osób, których listy zostały w ten sposób poddane jej badaniu, ujawnia się jej dopiero wtedy, gdy portrety zostają opublikowane. Czytaj dalej
Niedawny nawrót tej fazy zjawisk psychicznych, widoczny choćby w niezwykłych obrazach panny Willis – zob. „Light” z 31 października 1935 r. – oraz w bardzo podobnym przypadku malarza wspomnianego pod nagłówkiem „Notatki włoskie” w „Light” z 7 marca, a także w przypadku medium z Derby – zob. „Light” z 26 lutego – jest wystarczającym powodem, aby zwrócić uwagę czytelników na szczegóły bardzo uderzającego przypadku z dawnych lat, należącego do tej samej kategorii. Czytaj dalej
Dom, do którego wprowadziliśmy się w Londynie, był nawiedzony! Stał w szeregu starych, wysokich domów z suterenami i miał cztery piętra ponad nimi, a na każdym piętrze znajdowały się dwa albo trzy pokoje.
Pierwszą noc spałam w tym domu sama, z wyjątkiem dwóch tymczasowych sprzątaczek. Rodzina, włącznie z moim mężem, nie mogła jeszcze przybyć na miejsce, gdy trwał zwykły chaos związany z przeprowadzką. Czytaj dalej
Poniższa relacja, sporządzona w imieniu przyjaciółki – żony duchownego – została przesłana nam przez wielebnego kanonika A. F. Wehlinga.
Kiedy w 1920 roku wróciłam z Australii, ojciec powiedział mi, że czytał pewne książki o szczególnych zdarzeniach związanych z mediami. Z początku mówił, że nie sądzi, aby wiadomości mogły być przesyłane zza grobu, bo gdyby tak było, jego przyjaciel – który był mu bliższy niż brat – przesłałby mu jakąś wiadomość po swojej śmierci, gdy odszedł jako młody człowiek. Czytaj dalej
Czy spirytualiści są nazbyt przepraszający wobec swojej całkowicie uprawnionej wiary w przetrwanie po śmierci? Czy zbyt często przyjmują postawę obronną, jak gdyby ich inteligencja albo uczciwość były podejrzane?
Wybitni mężczyźni i kobiety, w tym głębocy myśliciele, stanowczo podtrzymywali wiarę w przetrwanie, uznając ją za jedyny wniosek, jaki można wyprowadzić z pewnych zjawisk natury psychicznej – chyba że ktoś gotów jest przyjąć za poprawne hipotezy zwolenników nieprzetrwania. Czytaj dalej
Proponuję dziś mówić o medium, o którym w naszych czasach słyszy się niewiele, ponieważ jego najważniejsza działalność przypadała na okres sprzed czterdziestu lub pięćdziesięciu lat. Mam na myśli duchownego, który założył Londyńskie Towarzystwo Spirytualistyczne – Williama Staintona Mosesa, magistra Uniwersytetu Oksfordzkiego, znanego jako M.A. Oxon.
Urodził się w roku 1839, a po kilku latach słabego zdrowia zmarł w roku 1892. Można mieć nadzieję, że wielu z obecnych zna jego najważniejsze dzieło, opublikowane pod tytułem Spirit Teachings – Nauki duchowe. W wydaniu pamiątkowym tej książki znajduje się bardzo interesująca biografia Staintona Mosesa, napisana przez pana Charltona Speera, znanego muzyka, który jako chłopiec był jego uczniem, a później znał go bardzo blisko. Czytaj dalej
Powinniśmy wszyscy z zadowoleniem przyjmować artykuły Pańskiego korespondenta, pana J. Cecila Maby’ego, ponieważ zawsze pobudzają do myślenia. Jego zainteresowanie naukową stroną różdżkarstwa i pokrewnych zjawisk powinno doprowadzić do pewnego wyjaśnienia typów promieniowania, z którymi zdają się one być związane.
Jego list w „Light” z 28 marca, zatytułowany „Can Men’s Minds be Read like Books”, wskrzesza interesujące pytanie, które sformułowałbym następująco: „Czy medium może, przy pomocy własnych zdolności, czytać myśli człowieka, czy też wymaga to pomocy ducha-opiekuna?” Choć telepatia została udowodniona w pojedynczych przypadkach, pytanie to nie daje się rozstrzygnąć prostym „tak” albo „nie”; wymaga natomiast wielu obserwacji i starannego namysłu. Pozwolę sobie opisać kilka własnych doświadczeń dotyczących tej kwestii. Czytaj dalej