Kamienie piorunowe

Amulety i talizmany
Kamienie piorunowe

Grecy i Rzymianie znali bardzo stare narzędzia wykonane przez człowieka, zwłaszcza kamienne topory; jednak uważali je za kamienie, które spadły z chmur podczas burz i dlatego nazywali je Céraunies, co oznacza kamień grzmotu lub kamień piorunowy.
A jakże mogliby wątpić w niebiańskie pochodzenie tych kamieni? Galba, zanim został cesarzem, widział, jak piorun uderzył w jezioro w Kantabrii; kazał je przeszukać i znaleziono tam dwanaście toporów. Céraunies uchodziły za posiadające moce nadprzyrodzone, a Galba uznał te, które wydobyto z jeziora w Kantabrii, za talizmany pochodzące bezpośrednio od bogów: moce niebieskie informowały go tym znakiem, że zostanie cesarzem. Czytaj dalej

Z cienia celtyckiego zmierzchu

SUPERSTYCJA MOŻE BYĆ TRAFNIE ZDEFINIOWANA jako zniekształcone relikty i fragmenty wiary dawno zapomnianej co do swego prawdziwego znaczenia; pozostałości zwyczajów i obrzędów, które wydają się dziś naszym oczom osobliwe, a może wręcz dziecinne. Niemniej jednak, dla niektórych niosą one pewien urok codzienności, a choćby pobieżna znajomość dawnych wierzeń często rzuca światło na pochodzenie pewnych słów i wyrażeń, które są nadal używane. Czytaj dalej

Objawienia Fatimskie 1917

por Athena
AS “APARIÇÕES” DE FÁTIMA, 1917 – por Joaquim Fernandes
ENTRE O REAL E O IMAGINÁRIO

Krótki zarys historyczny „mariofanii”

„Pani ubrana na biało” posiada tysiącletnią chronologię, a przed Fátimą i rokiem 1917 odnotowano już kilka tysięcy domniemanych „objawień” maryjnych. Tradycja zachodnia za pierwszą manifestację Dziewicy Maryi z Nazaretu uznaje zdarzenie mające miejsce jeszcze za jej życia, 12 października roku 40 ery chrześcijańskiej, w Saragossie, na północy Hiszpanii, gdzie ukazała się apostołowi Jakubowi, bratu Jana Ewangelisty. W tym przypadku chodziłoby o zjawisko bilokacji (czyli obecność w dwóch miejscach jednocześnie), w którym „Dziewica pojawia się w otoczeniu aniołów, siedząc na tronie ze światła, otoczona przejrzystymi obłokami w chwili, gdy Jakub się modlił”. Czytaj dalej

Przesądy Rumunów

(L’Anthropologie, wrzesień-grudzień 1907, na podstawie Mitteilungen der Anthropologischen Gesellschaft in Wien, 1907)

Wśród Rumunów siedmiogrodzkich żaba, wąż, świerszcz i mrówka uchodzą za zwierzęta przynoszące pomyślność. Wysuszona głowa węża służy do odkrywania ukrytych skarbów. Wierzono, że wszędzie istnieją duchy – w górach, lasach, wodach i powietrzu. Czytaj dalej