Streszczenie przemówienia panny Cordelii Grylls
Proponuję dziś mówić o medium, o którym w naszych czasach słyszy się niewiele, ponieważ jego najważniejsza działalność przypadała na okres sprzed czterdziestu lub pięćdziesięciu lat. Mam na myśli duchownego, który założył Londyńskie Towarzystwo Spirytualistyczne – Williama Staintona Mosesa, magistra Uniwersytetu Oksfordzkiego, znanego jako M.A. Oxon.
Urodził się w roku 1839, a po kilku latach słabego zdrowia zmarł w roku 1892. Można mieć nadzieję, że wielu z obecnych zna jego najważniejsze dzieło, opublikowane pod tytułem Spirit Teachings – Nauki duchowe. W wydaniu pamiątkowym tej książki znajduje się bardzo interesująca biografia Staintona Mosesa, napisana przez pana Charltona Speera, znanego muzyka, który jako chłopiec był jego uczniem, a później znał go bardzo blisko.
Stainton Moses zdobył stypendium umożliwiające mu studia w Oksfordzie, lecz w przeddzień egzaminów końcowych załamał się wskutek przepracowania i zalecono mu wyjazd za granicę. Przebywał na kontynencie około roku, spędzając kilka miesięcy w greckim klasztorze na górze Athos. Jak później się dowiedział, został tam poprowadzony przez swoich Przewodników, którzy już wtedy przygotowywali go do dzieła jego życia.
Po powrocie do Anglii przyjął święcenia i został wikarym na Wyspie Man. W czasie jego pobytu wybuchła tam epidemia ospy. Czytamy, że Stainton Moses zjednał sobie wszystkich odwagą i bezinteresownością: odwiedzał chorych, opiekował się nimi, a nawet kopał groby i grzebał tych, którzy stracili życie wskutek tej odrażającej choroby. Na szczęście sam ocalał.
Ta bezinteresowność była najważniejszym rysem jego charakteru. Ujawniła się szczególnie wyraźnie w późniejszym okresie życia, gdy rozwinął się jego mediumizm, a nieustanne prośby kierowane do niego pochłaniały jego czas i siły.
Po posłudze w innych parafiach, w Dorset i w Salisbury, pojawiły się u niego problemy z gardłem, które zmusiły go do opuszczenia stanu duchownego. Poświęcił się wtedy nauczaniu. Udał się do Londynu i został nauczycielem syna doktora i pani Speer. To właśnie oni po raz pierwszy zwrócili jego uwagę na spirytyzm, czytając i omawiając książkę The Debateable Land.
Postanowili zbadać sprawę samodzielnie i w domu doktora Speera utworzono krąg. Wkrótce rozwinęły się zdolności mediumiczne Staintona Mosesa. Czytamy o niezwykłych zjawiskach, które miały tam miejsce: stukach, światłach, zapachach, klejnotach, dźwiękach muzycznych, piśmie bezpośrednim, poruszaniu ciężkich przedmiotów oraz przedmiotach przenoszonych przez ścianę z innych pomieszczeń.
Najważniejsza faza jego mediumizmu dotyczyła jednak nauk duchowych przekazywanych za jego pośrednictwem. Przychodziły one na dwa sposoby. Po pierwsze – gdy Stainton Moses znajdował się w transie podczas spotkań kręgu. Po drugie – przez pismo automatyczne. Nauki opublikowane w Spirit Teachings zostały przekazane właśnie w ten drugi sposób, czyli przez pisanie.
Oprócz nich wiele innych nauk opublikowano we wczesnych numerach czasopisma Light. Pochodziły one zarówno z jego przemówień wygłaszanych w transie, jak i z pism. Wybór tych materiałów, dokonany przez miłośnika jego dzieła, został ponownie wydany pod tytułem More Spirit Teachings w przystępnej cenie.
Autorytet nauk Staintona Mosesa
Można mieć różne zdania na temat względnej wartości komunikatów przychodzących dziś ze świata duchowego. Nie ma jednak podobnej wątpliwości co do tych, które otrzymał Stainton Moses. Nie ma nauczyciela spirytualistycznego o jakiejkolwiek randze, który nie cytowałby Staintona Mosesa jako najwybitniejszego nauczyciela duchowego epoki.
Nie oznacza to jednak, że on sam był nauczycielem. Zaszczyt ten należy oddać jego wzniosłym Przewodnikom. Ponad wszystkimi stał wielki Przewodnik, który przyjął łacińskie imię Imperator. Odwiedził Staintona Mosesa, aby kierować jego przygotowaniem, a następnie rozwinął jego mediumizm – najpierw w kierunku zjawisk materialnych, potem zaś posługiwał się jego mózgiem, przemawiając przez niego, gdy ciało medium pozostawało w transie.
Przekazywał mu także nauki pisane. Sam akt pisania wykonywał inny duch, który podał imię Rector. To właśnie do tych Nauk zwracamy się po światło w wielu kwestiach, w których ludzie pragną pouczenia. Przejdę teraz do omówienia niektórych zagadnień, w których udzielono takich wskazań.
Pozycja Chrystusa
Zacznijmy od tematu, który od czasu do czasu pojawia się w umyśle każdego człowieka – od pozycji Chrystusa.
Imperator mówi, że duchowy ideał Jezusa Chrystusa jest zupełnie odmienny od ludzkiego pojęcia, wraz z jego dodatkami dotyczącymi odkupienia i zadośćuczynienia, tak jak człowiek je pojmuje. Wskazuje, że prawdziwe pojednanie polega na uczynieniu człowieka jednym z Bogiem przez naśladowanie przykładu życia Chrystusa.
Mówi o „wzniosłym duchu czystości, miłosierdzia i ofiary z siebie, którego ludzie nazywali Jezusem i który był Chrystusem”.
Dalej powiada:
„Był wcieleniem jednego z Wyższych Duchów, istniejącego od dawna, zajmującego wysokie miejsce w sferach. Duch Chrystusa był najwyższym, jaki mógł zstąpić na ziemię i sam wcielić się, aby odrodzić rodzaj ludzki; nigdy wcześniej nie był wcielony na waszej ziemi”.
Przypominamy sobie tu tekst, w którym Chrystus mówi o chwale, jaką miał u Ojca przed powstaniem świata. Dowiadujemy się, że wcielenie wzniosłego ducha na naszej ziemi jest wielkim aktem ofiary – rodzajem wygnania lub dobrowolnego oddalenia od własnej ojczyzny duchowej.
Imperator mówi, że w człowieku Jezusie Chrystusie zasada duchowa została najpełniej obudzona. Słusznie więc, w języku wschodniej hiperboli, nazwano Go Synem Bożym.
Synem Bożym był w tym sensie, że był najbardziej podobny do Boga spośród wszystkich, którzy chodzili po tej ziemi. Nie rościł sobie jednak takiej pozycji – to znaczy Boskości – jaką przypisali Mu później Jego wyznawcy.
Był Pośrednikiem między Bogiem a człowiekiem w najprawdziwszym sensie, ponieważ potrafił objawić Prawdę Bożą epoce, w której żył, a przez nią także następnym pokoleniom.
Drugie przyjście Chrystusa
Innym zagadnieniem, o które zapytano Imperatora, było drugie przyjście Chrystusa.
Mówi on:
„Chrystus powraca teraz w duchu i mocy, przynosząc nowe objawienie, które ma wyzwolić dusze ludzi”.
Zapytany, czy ten powrót jest zatem wyłącznie duchowy, odpowiada:
„Tak. Powrót Pana Jezusa na waszą ziemię dokonuje się pośród was. Działa On przez swoje pośrednie narzędzia, choć sam może osobiście przyjść, aby wpływać na ludzi, jeśli będzie to konieczne – ale nie w ciele. Jest to wiek ducha, a wpływ jest duchowy”.
Imperator podkreśla, że on i jego grupa przyszli, aby przygotować drogę – nie dla materialnego objawienia zmartwychwstałego Jezusa, lecz dla duchowego powrotu Chrystusa.
Mówi:
„Ucz się, przyjacielu, że nie Jezus historii, lecz zasada Chrystusowa odradza się wśród ludzi. Powrót Chrystusa, który świat pomylił z drugim przyjściem Jezusa, jest wyłącznie zmartwychwstaniem i ponownym rozwojem tej zasady, której Chrystus był wcielonym przedstawicielem”.
Tą zasadą Chrystusową, jak wszyscy wiemy, jest ofiara z siebie, miłość i służba innym.
Posługa aniołów
Spirytyzm bywa często określany jako posługa aniołów. To właśnie ten aspekt tak mocno podkreśla Imperator. Mówi nam o „ogromnej odległości, jaka musi oddzielać Boga od człowieka, oraz o pośrednich istotach, które służą między Najwyższym a Jego dziećmi”.
Kiedy się modlimy, to duchowi posłańcy przyjmują naszą modlitwę i „niosą ją wzwyż, coraz wyżej, aż spotka się z mocą zdolną odpowiedzieć”.
Imperator mówi, że sam Bóg jest centrum wpływu, a Jego wpływ, płynąc przez pośrednie oddziaływania, przenika ludzkość.
„Aniołowie – jak nazywano ich dawniej – duchy, jak wy je znacie, przemierzające przestrzeń między wami a waszym Bogiem, przynoszą od Niego błogosławieństwa, podczas gdy wasze modlitwy zanoszą ku Jego tronowi. To są stopnie między Bogiem a człowiekiem, kanały wpływu”.
Imperator mówi także:
„Przychodzimy do was jako rzecznicy posługi aniołów. Wielki Ojciec, pamiętając o potrzebach swoich dzieci, posyła im anielską posługę pociechy, przewodnictwa i miłości. Z wiecznych krain chwały przychodzimy, aby służyć ludzkości – aniołowie, duchy, przyjaciele, którzy odeszli wcześniej, przychodzą, aby służyć tym, którzy pozostali”.
Nauka o Bogu
Czego Imperator uczy nas o Bogu?
Mówi:
„Chcielibyśmy mówić o prawdziwym pojęciu Boga. Nie jako o osobowej Istocie, ludzkiej w swych atrybutach poza wszechmocą; nie jako o uwielbionej ludzkości, lecz jako o Wszechprzenikającym Duchu, przenikającym wszechświat”.
Człowiek żyjący w ciele wyobraża sobie Boga ograniczonego granicami. Bóg, o ile Go poznaliśmy, nie jest ograniczoną osobowością. Nigdy też nie był zamknięty w ludzkim ciele ani podatny na ludzkie wpływy.
Imperator mówi, że z jednej strony należy unikać zgubnego błędu, który sprowadza Boga do Siły, z drugiej zaś trzeba strzec się antropomorficznego złudzenia, które przedstawia Go jako istotę ludzką, obdarzoną ludzkimi słabościami i nienasyconym pragnieniem władzy.
Bóg jest w rzeczywistości Duchem ożywiającym i nadającym energię. Dostarcza światła i miłości, które nadają piękno wszystkiemu wokół. Należy próbować pojmować Go jako Ducha ożywiającego, przenikającego wszystko. Słowo „Ojciec” jest tu prawdziwym pojęciem.
Religia jako obcowanie ducha z Ojcem
Imperator daje nam piękną ideę religii. Przez religię rozumie on obcowanie waszych duchów z Wielkim Ojcem duchów – za pośrednictwem niezliczonych stopni istot duchowych, które wznoszą się coraz wyżej ku Niemu.
Świat duchowy znajduje się wokół nas, choć o tym nie wiemy. Jest podobny do naszego świata, lecz piękniejszy i bardziej wysublimowany.
Imperator mówi:
„Nie potraficie wyobrazić sobie piękna naszych sfer, wdzięcznych zapachów, cudownych kwiatów, scen radosnego zachwytu, które nas otaczają”.
Stainton Moses pyta:
„Czy wasze domy są materialne?”
Odpowiedź brzmi:
„Tak, przyjacielu, lecz nie tak, jak wy rozumiecie materię. Rzeczy są dla nas rzeczywiste, lecz byłyby niedostrzegalne i nieuchwytne dla waszych grubych zmysłów. Nasze otoczenie jest dla naszych wysubtelnionych zmysłów tak samo realne, jak wasze dla was”.
Zajęcia życia duchowego
Zajęcia życia duchowego są, według Imperatora, różnorodne. Obejmują:
uczenie się i coraz głębsze poznawanie wzniosłych prawd, których naucza nas Wielki Bóg; cześć i adorację; nauczanie prawdy i postępu tych, którzy pozostają w ciemności; pracę misyjną na rzecz zmagających się i słabych; rozwijanie talentów intelektualnych; pogłębianie życia duchowego; postęp w miłości i wiedzy; posługi miłości i miłosierdzia; badanie tajemnych mechanizmów wszechświata oraz kierowanie siłami kosmicznymi.
Krótko mówiąc – jest to zaspokajanie pragnień istoty nieśmiertelnej w jej podwójnym aspekcie: intelektu i uczucia.
Odpowiedzialność za grzechy i błędy
Zapytany, czy naprawdę po śmierci odpracowujemy swoje grzechy i pomyłki, Imperator odpowiada:
„Tak, zaprawdę. Żaden grzech nie pozostaje bez zadośćuczynienia. Żadna próżna pomyłka nie zostaje pominięta. Bądź pewien, przyjacielu, że każde świadome zło będzie cię kosztować wiele, bardzo wiele gorzkich łez. Źle zasiane ziarno – nie wiecie, jak straszny musi wydać plon. Musicie go zebrać i złożyć w spichlerzu w smutku i wstydzie”.
Jak duchy ukazują się jasnowidzom
Ludzie czasem bywają zdezorientowani opisami podawanymi przez jasnowidzów. W tej sprawie Imperator mówi:
„Nasze duchowe szaty byłyby dla was niedostrzegalne, a nasze duchowe formy nierozpoznawalne. Dlatego przybieramy taki wygląd, jakiego oczekiwalibyście od nas”.
Jeśli duch ukazuje się własnym przyjaciołom, pojawi się w podobieństwie stroju, jaki miał zwyczaj nosić w życiu ziemskim. Może też szczególnie uwydatnić lub zwrócić uwagę na jakąś osobliwość gestu, ubioru albo zachowania, która pozwoliłaby go rozpoznać.
O rozczarowaniu odczuwanym przez duchy, które po wielkim wysiłku próbują dać się poznać, a nie zostają rozpoznane, Imperator mówi:
„Ach! Jakie gorzkie cierpienia znoszą, gdy przekonują się, że ich wysiłki są wyśmiewane, one same nierozpoznane, a być może cały temat komunikacji z krainą duchów wyśmiany jako próżna i bezpodstawna wizja”.
Reinkarnacja
W odniesieniu do reinkarnacji Imperator mówi, że nie jest ona prawdziwa w takim sensie, w jakim zwykle się jej naucza. Twierdzi, że ci, którzy rodzą się w ubóstwie i występku, mając na ziemi niewiele sposobności do dobra, otrzymają swoją edukację w świecie przyszłym.
Uczy także, że wiele dobrych i zaawansowanych duchów rzeczywiście powraca jako akt ofiary, aby pomagać ludziom i ich nauczać. Nie istnieje jednak przymus, który nakazywałby im to czynić.
Kara śmierci
Często powraca pytanie, czy kara śmierci powinna być dopuszczalna. Imperator odpowiada:
„Pod żadnym pozorem nie powinna być dozwolona. Dusza nagle odcięta od ciała zostaje cofnięta i staje się poważnie niebezpieczna dla ludzkości. Opiekunowie nie mogą się do niej zbliżyć, a na drodze jej postępu pojawiają się wielkie trudności. Tylko ci, którzy odeszli, wiedzą, jakie zło wynika z tej brutalnej i barbarzyńskiej kary”.
Grzech nieczystości
Zapytany o grzech nieczystości, Imperator mówi, że jest to grzech, który bardziej niż jakikolwiek inny odcina człowieka od posługi aniołów i od Boga.
Dodaje, że gdyby ludzie mogli tylko zobaczyć zastępy aniołów czekających, by im służyć i chronić ich przed grzechem – lecz, niestety, nie wiedzą o tym, dopóki nie jest za późno.
żródło: A Great Medium and his Message; Light – A JOURNAL OF SPIRITUALISM, PSYCHICAL, OCCULT AND MYSTICAL RESEARCH, May 18, 1925.