Skoro dusza jest istotową, rozumną i niezniszczalną formą, pierwszą zasadą ruchu ciała oraz porusza sama siebie, podczas gdy ciało, czyli materia, samo z siebie nie posiada żadnego ruchu i jest od duszy znacznie niższe, wydaje się konieczne istnienie doskonalszego pośrednika.
Pośrednikiem tym jest Duch Świata (Spiritus Mundi), zwany także Kwintesencją (Quinta Essentia), ponieważ nie pochodzi z czterech żywiołów, lecz stanowi piątą substancję, istniejącą ponad nimi i poza nimi. Czytaj dalej
„The Magus, or Celestial Intelligencer; Being a Complete System of Occult Philosophy” Francisa Barretta to jedno z najbardziej charakterystycznych i wpływowych anglojęzycznych dzieł poświęconych magii ceremonialnej, filozofii okultystycznej, kabale, astrologii, alchemii i tajemnym właściwościom natury. Książka ukazała się w Londynie w 1801 roku i już sam jej rozbudowany tytuł zdradza ambicję autora: stworzyć nie zwykły podręcznik, lecz niemal kompletną syntezę zachodniej tradycji magicznej. Czytaj dalej
To jest drugi zeszyt (Zweites Heft) słynnego dzieła:
„Geheime Figuren der Rosenkreuzer, aus dem 16ten und 17ten Jahrhundert”
czyli po polsku mniej więcej: „Tajne figury/symbole różokrzyżowców z XVI i XVII wieku”.
Na karcie tytułowej widać, że ten zeszyt został wydany w Altonie w 1788 roku i że był „po raz pierwszy podany do druku z dawnego rękopisu”. Katalogi cyfrowe potwierdzają, że całość ukazywała się w latach 1785–1788 w Altonie u J.D.A. Eckhardta. Czytaj dalej
Po mrocznym, brutalnym i prawniczym świecie Jeana Bodina spotkanie z Johnem Dee przypomina wejście do zupełnie innej rzeczywistości. Zamiast sal sądowych, tortur i obsesji na punkcie czarów mamy tu królewskie laboratorium, bibliotekę, astrolabium i cyrkiel. Jeśli Bodin reprezentuje renesansowy lęk przed złem, Dee uosabia renesansową fascynację ukrytym porządkiem świata. To już nie nienawiść, lecz intelektualny i mistyczny hermetyzm w najczystszej postaci. Czytaj dalej
Kopia Księgi Dzyan, o której H. P. Bławatska mówi jako o podstawie „Tajemnej Nauki”, to tom nieznanego wieku, przechowywany w bibliotece skalnej, wykutej w ścianie wąwozu, w którym żyją dwaj z Mistrzów. Zawiera ona pojedynczy symbol na każdej stronie, a gdy trzyma ją w dłoni uzdolniony uczeń, rozwija się przed nim scena wskazana przez symbol, niczym żywy obraz.
Opisy tych obrazów były podawane od czasu do czasu, a jeden z nich wydaje się dotyczyć interesującej notatki, która pochodzi od Signora Giovanniego Hoffmanna, profesora chińskiego i japońskiego w Rzymie oraz autora gramatyki mandżurskiej, który był tak uprzejmy, że pozwolił mi na przedruk w „Theosophist”. Dodaje on informację, że o dziele Tziana, Yu-Fu-King, czyli „Księga Tajnych Korespondencji” Ma-tuan-lina, wspomina się w księdze Wen-King-Fung-hao, Księga 211, str. 27. Czytaj dalej
H. P. Blavatsky żądała od prawdziwego teozofa, aby nie spoczął, dopóki nie stanie w obronie swego brata, gdy ten został obciążony złą sławą, aż do momentu, gdy zostanie ona obalona, a jego honor przywrócony. Choć czytelnikowi wydaje się to żądanie całkiem naturalne, to jednak właśnie tego rodzaju praktyka teozoficznego dążenia najrzadziej występuje wśród „teozofów”. W istocie trudno przezwyciężyć ludzką słabość, która objawia się w pysze i krytyce bliźniego, skoro istnieje tylko jedna droga, aby dać miejsce sprawiedliwości – droga pełnego miłości zrozumienia. Czytaj dalej
Autor: Carl Gustav Jung
Tytuł oryginalny: Flying Saucers: A Modern Myth of Things Seen in the Skies
Rok wydania: 1958 (pierwsze wydanie niemieckie 1958, angielskie 1959)
Polskie wydanie: wydane m.in. przez Wydawnictwo KR, tłumaczenie: Jerzy Prokopiuk
Tytuł Klucza 21, „Świat”, sugeruje „świadomość świata.” Kiedy osiągasz ten stan, odnajdujesz siebie w harmonii z całym wszechświatem. Odkrywasz, że centrum życia i mocy w twoim osobistym życiu jest jedno z Mocą, która rządzi stworzeniem.
W tej świadomości cały wszechświat jest realizowany jako ciało Ja Jestem. Gdy doświadczasz tego, wiesz, że kierujące centrum całego pola aktywności kosmicznej jest identyczne z twoim najgłębszym JA.
Cztery rogi tego Klucza zajmują te same mistyczne figury, które pojawiają się w Kluczu 10. Jest jednak różnica w szczegółach. W Kluczu 21 twarz byka odwrócona jest od lwa, a także od centralnej figury wzoru. Jest to celowe i podąża za starożytną tradycją obserwowaną w najwcześniejszych wersjach Tarota. Czytaj dalej
Ostatnia karta głównych Kluczy Tarota, Świat, jest symbolem świadomości kosmicznej, Nirwany. Centralnym faktem tego doświadczenia jest, że Ten, do którego to przychodzi, ma bezpośrednią wiedzę o swojej tożsamości z Jedną Mocą. On także wie, że przez Niego Moc, która rządzi i kieruje przepływami wszechświata, przejawia się w manifestacji.
Słowa nie są w stanie oddać żadnego odpowiedniego pojęcia tego siódmego etapu duchowego rozwoju. Musi to być pozostawione twojej intuicji, aby połączyć sugestie obrazu ze znaczeniem litery Tav, przypisanej temu Kluczowi. Tutaj jest obraz tego, kim naprawdę jesteś i czym naprawdę jest kosmos. Wszechświat to Taniec Życia. Najgłębsze, centralne JA TO Wieczny Tancerz. Czytaj dalej
Anioł Klucza 20 jest oczywiście Gabrielem, gdyż niesie trąbę, która wzywa umarłych z ich trumien. Gabriel jest archaniołem księżyca. W tym kontekście zwróć uwagę, że 2, liczba Klucza przypisana księżycowi, jest liczbą podstawową 20. Co więcej, w Kluczu 2 cała woda pokazana w Tarocie ma swoje źródło.
Główna idea jest taka, że władzę przewodnią w scenie stanowi władza odbicia, pierwotna moc Uniwersalnej Pamięci. Gabriel oznacza „Światło Boga”, a sugestia jest taka, że osobowość ludzka jest wzniesiona z „śmierci” świadomości trójwymiarowej przez moc zstępującą z góry, a nie przez własne wysiłki. Duch Życia w nas nigdy nie zapomina o sobie i gdy nadchodzi dzień sądu, słyszymy wezwanie trąby, ogłaszające naszą prawdziwą naturę i wywołujące nas z martwego snu wiary w śmiertelne istnienie.
W kompozycji naszej wersji tego Klucza zadbano, by anioł był umieszczony w geometrycznym wzorze składającym się z dwóch równych kół, dokładnie wypełniających większe koło. Głowa anioła jest w górnym małym kole, jego ciało w dolnym. Ta figura jest starożytnym symbolem czwartego wymiaru. Czytaj dalej