O Panie, wybaw mnie od mroku i trwogi piekła!
Uwolnij ducha mego od larw grobowca!
Bez lęku szukam ich w straszliwych siedliskach:
Narzucę im swą wolę – prawo światła.
Rozkazuję nocy począć lśniącą półkulę.
Powstań, o słońce, powstań! Księżycu, świeć biało i jasno!
Bez lęku szukam ich w straszliwych siedliskach:
Narzucę im swą wolę – prawo światła. Czytaj dalej
Jak metalowy krążek – zwierciadło – przyćmiony kurzem odzyskuje blask po oczyszczeniu, tak również człowiek wcielony, gdy ujrzy prawdziwą naturę Jaźni, staje się wolny od troski i osiąga spełnienie.
A kiedy dzięki Jaźni dostrzega prawdziwą naturę Brahmana, wówczas poznaje nienarodzonego, wiecznego Boga, który jest ponad wszelkimi naturami, i zostaje uwolniony od wszelkich więzów. Czytaj dalej
To niezwykły przykład korespondencyjnego kursu psychologiczno-okultystycznego z przełomu XIX i XX wieku. Publikacja łączyła elementy hipnotyzmu, sugestii, uzdrawiania magnetycznego, telepatii, jasnowidzenia i popularnej wówczas „nauki o charakterze”. Nie była jednak książką naukową w dzisiejszym rozumieniu, lecz rozbudowanym produktem edukacyjno-reklamowym sprzedawanym wysyłkowo. Czytaj dalej
„…Rozpocznij badania tam, gdzie współczesne domysły tracą swe niewierne skrzydła”.
(Bulwer, „Zanoni”)
„Bezwzględne zaprzeczanie dnia wczorajszego stało się naukowym aksjomatem dnia dzisiejszego”.
(„Common Sense Aphorisms”)
Tysiące lat temu frygijscy daktylowie – wtajemniczeni kapłani, o których mówiono jako o „magach i zaklinaczach chorób” – leczyli schorzenia za pomocą procesów magnetycznych. Twierdzono, że owe uzdrawiające moce otrzymali z potężnego łona Kybele, wielopierśnej bogini, córki Nieba i Ziemi. Czytaj dalej
„Geniuszu! Darze Niebios, boskie światło!
Pośród niebezpieczeństw i zguby skazany jesteś, by jaśnieć.
Często słabość ciała krępuje twoją siłę,
często wilgoć tłumi, a niecierpliwość powstrzymuje twój bieg;
drżące nerwy zmuszają cię do powściągania
szlachetniejszych wysiłków w walce z bólem,
niedostatkiem lub smutkiem, nieszczęsny gościu!”
— Crabbe
Wśród wielu problemów, które nie zostały dotąd rozwiązane w obrębie Tajemnicy Umysłu, szczególne miejsce zajmuje pytanie o geniusz. Skąd pochodzi i jaka jest jego raison d’être, przyczyna jego niezwykłej rzadkości? Czy rzeczywiście jest „darem Niebios”? A skoro tak, dlaczego takie dary przypadają jednemu człowiekowi, podczas gdy innemu przeznaczone są ociężałość umysłu, a nawet głupota? Czytaj dalej
Jak stwierdziliśmy w poprzednich lekcjach, „psychomancja przestrzeni” oznacza wykorzystywanie zdolności psychicznych w celu postrzegania bardzo odległych miejsc, osób, przedmiotów i innych obiektów.
Oczywiście pewne przejawy psychomancji przestrzeni mogą występować również w obrębie psychomancji prostej. Wprowadzamy jednak rozróżnienie między tymi zjawiskami, ponieważ w przypadku przedmiotów znajdujących się w niewielkiej odległości od obserwatora i postrzeganych za pomocą psychomancji prostej wrażenie odbierane jest dzięki promieniom lub drganiom pochodzącym bezpośrednio od samych obiektów. Odbiór ten zachodzi za pośrednictwem rozwiniętych zmysłów astralnych działających w stosunkowo prosty sposób. Czytaj dalej
W trzech poprzednich lekcjach rozważaliśmy tę klasę psychomancji, która wynika z utworzenia i wykorzystania „tunelu astralnego”. W niniejszej lekcji przechodzimy do omówienia trzeciej klasy zjawisk, a mianowicie tych, które powstają wskutek rzeczywistego przeniesienia własnego ciała astralnego do odległych miejsc.
W tej klasie zjawisk świadomość człowieka nie pozostaje w organizmie fizycznym, lecz zostaje rzeczywiście przeniesiona wraz z ciałem astralnym do miejsca oglądanego lub badanego psychicznie. Czytaj dalej
Zjawiska psychomancji można podzielić na trzy ogólne klasy, zależnie od charakteru „widzenia”:
Przez psychomancję prostą rozumie się zdolność „postrzegania” za pomocą zmysłów astralnych, pobudzonych jedynie w takim stopniu, aby umożliwiały wyraźniejsze odbieranie drgań i prądów eterycznych, emanacji aury ludzi i przedmiotów oraz podobnych przejawów psychomancji. Czytaj dalej
Jak już wcześniej stwierdziliśmy, „psychomancja czasu” jest określeniem tej odmiany zjawisk, w której człowiek postrzega przedmioty, wydarzenia, osoby i inne elementy zapisane w przeszłości, a także odbiera zapowiedzi przyszłości – „cienie nadchodzących wydarzeń”.
Dla wygody podzielimy nasze rozważania na dwie części:
Psychomancja przeszłości jest tą odmianą zjawiska, która pozwala człowiekowi posługiwać się wzrokiem astralnym w celu badania zapisów minionych wydarzeń. Właśnie temu zagadnieniu poświęcimy teraz uwagę. Czytaj dalej
Termin „psychomancja” – wymawiany po angielsku sai-ko-man-si – pochodzi od dwóch greckich wyrazów. Pierwszy z nich, psycho, oznacza „duszę”, „umysł” lub „rozum” i jest zazwyczaj używany w odniesieniu do zdolności psychicznych albo niezwykłych mocy duszy i umysłu. Drugi człon, mancy, oznacza „wróżyć”, „przewidywać”, „wiedzieć z wyprzedzeniem” albo „odkrywać rzeczy ukryte”, natomiast w języku okultystycznym – „wyczuwać” lub „odbierać wrażenia za pomocą zmysłów astralnych”.
Słowo to, w znaczeniu przyjętym w niniejszej książce, można zatem rozumieć jako „postrzeganie psychiczne” i właśnie w tym sensie będzie ono używane. Czytaj dalej