Termin „psychomancja” – wymawiany po angielsku sai-ko-man-si – pochodzi od dwóch greckich wyrazów. Pierwszy z nich, psycho, oznacza „duszę”, „umysł” lub „rozum” i jest zazwyczaj używany w odniesieniu do zdolności psychicznych albo niezwykłych mocy duszy i umysłu. Drugi człon, mancy, oznacza „wróżyć”, „przewidywać”, „wiedzieć z wyprzedzeniem” albo „odkrywać rzeczy ukryte”, natomiast w języku okultystycznym – „wyczuwać” lub „odbierać wrażenia za pomocą zmysłów astralnych”.

Słowo to, w znaczeniu przyjętym w niniejszej książce, można zatem rozumieć jako „postrzeganie psychiczne” i właśnie w tym sensie będzie ono używane.

„Psychomanta” oznacza osobę praktykującą psychomancję, natomiast określenie „psychomantyczny” odnosi się do wszystkiego, co jest z nią związane.

Słowo „jasnowidzenie” bywa często używane jako określenie niektórych odmian psychomancji. Ściśle rzecz ujmując, stosowanie tego terminu w takim znaczeniu jest jednak nieprawidłowe.

Właściwe okultystyczne znaczenie jasnowidzenia brzmi: „widzenie transcendentalne albo postrzeganie istot przebywających na innej płaszczyźnie istnienia – oglądanie bezcielesnych dusz, elementali i podobnych bytów”.

W niniejszej książce będziemy więc rozpatrywać właściwe zjawiska jasnowidzenia jako odrębne od psychomancji.

Do prawdziwych zjawisk psychomancji zaliczymy wszystkie rozmaite fenomeny znane jako psychometria, wpatrywanie się w kryształ, postrzeganie odległych miejsc, dostrzeganie wydarzeń z przeszłości oraz odbieranie zapowiedzi wydarzeń przyszłych – zarówno w pełnym stanie czuwania, jak i podczas zadumy albo snu.

Niniejsza książka zbada, omówi i wyjaśni wymienione odmiany zjawisk, a więc krótko mówiąc – postrzeganie przedmiotów i wydarzeń za pomocą zmysłów astralnych.

Pominiemy natomiast zjawiska jasnowidzenia, czyli oglądania bezcielesnych dusz i podobnych bytów, ponieważ uważamy je za inną dziedzinę ogólnego zagadnienia, wymagającą odrębnego omówienia i zbadania.

Większość książek poświęconych tej tematyce rozpoczyna się od rozbudowanej próby „udowodnienia” realności omawianych zjawisk. My jednak nie popełnimy tego błędu, ponieważ właśnie za błąd go uważamy.

Czas, w którym konieczne było przedstawianie takich dowodów, już minął. Archiwa towarzystw badań psychicznych są pełne dowodów i świadectw równie obszernych, kompletnych i przekonujących jak te, których sąd mógłby wymagać, aby skazać człowieka na śmierć albo go uniewinnić.

Także półki biblioteczne pełne są książek przedstawiających podobne materiały dowodowe.

Niniejsza praca nie została zresztą napisana po to, aby przekonywać ludzi o prawdziwości tych zjawisk. Jest przeznaczona dla osób, które już uznały ich realność, lecz pragną zdobyć dokładniejsze informacje o ich naturze, sposobach występowania i innych właściwościach.

Kiedy przytaczamy przykłady określonych przejawów psychomancji, czynimy to jedynie po to, aby zilustrować cechy danej odmiany zjawiska, a nie w celu dostarczenia kolejnego potwierdzenia jego istnienia.

Po tym wyjaśnieniu możemy od razu przejść do zasadniczego tematu.

Przedstawiono wiele prób wyjaśnienia psychomancji oraz wiele teorii dotyczących tego zjawiska. Niektóre z nich są mniej lub bardziej prawdopodobne, podczas gdy inne pozostają całkowicie fantastyczne, niepohamowane i oderwane od rzeczywistości.

W niniejszej książce nie będziemy zwracać uwagi na pomysłowe „domysły” teoretyków. Zamiast tego przedstawimy jasno, prosto i bezpośrednio uświęcone tradycją nauki zaawansowanych okultystów, które uznajemy za prawdziwe, ponieważ zostały sprawdzone podczas wielowiekowych badań i doświadczeń.

Zmysły astralne

Nauki okultystyczne głoszą, że oprócz pięciu zmysłów fizycznych posiadanych przez człowieka – wzroku, dotyku, słuchu, smaku i węchu, z których każdy ma odpowiadający mu narząd – każdy człowiek posiada również pięć zmysłów astralnych.

Stanowią one część tego, co okultyści nazywają ciałem astralnym. Zmysły astralne są odpowiednikami pięciu zmysłów fizycznych.

Działają na tym, co okultyści określają mianem planu astralnego, znajdującego się bezpośrednio ponad planem fizycznym w siedmiostopniowej hierarchii płaszczyzn istnienia.

Tak jak zmysły fizyczne działają na planie fizycznym, zmysły astralne funkcjonują na planie astralnym.

Za ich pomocą człowiek może postrzegać zewnętrzne przedmioty bez posługiwania się zwykłymi zmysłami fizycznymi. To właśnie dzięki odbieraniu wrażeń przez zmysły astralne możliwe stają się zjawiska psychomancji.

Za pomocą astralnego zmysłu wzroku psychomanta może postrzegać zdarzenia i miejsca znajdujące się w odległości niekiedy niemal niewiarygodnej. Może spoglądać przez przedmioty materialne, oglądać zapisy dawnych wydarzeń utrwalone w eterze astralnym, a także widzieć przyszłe sceny rzucane naprzód w czasie niczym cienie materialnych przedmiotów.

Zapewne słyszeliście powiedzenie: „nadchodzące wydarzenia rzucają przed sobą cienie”.

Dzięki astralnemu zmysłowi słuchu psychomanta może odbierać dźwięki dochodzące z ogromnych odległości, a niekiedy także po upływie bardzo długiego czasu, ponieważ drgania astralne utrzymują się przez wiele lat.

Astralne zmysły smaku i węchu są wykorzystywane rzadko, choć istnieje wiele świadectw potwierdzających ich istnienie.

Astralny zmysł odczuwania pozwala psychomancie uświadamiać sobie określone wydarzenia zachodzące na planie astralnym oraz odbierać wrażenia – zarówno mentalne, jak i innego rodzaju – przejawiające się w odległym miejscu.

Zmysł ten należałoby rozumieć raczej jako zdolność „uświadamiania sobie” niż zwykłego „odczuwania”. Za jego pośrednictwem psychomanta staje się świadomy pewnych wydarzeń bez udziału astralnego wzroku lub słuchu, choć doświadczenie to nie jest również „czuciem” w znaczeniu używanym na planie fizycznym.

Z braku lepszego określenia można nazwać je „wyczuwaniem”. Przejawia się ono jako niejasna świadomość lub wewnętrzne przeświadczenie.

Nie należy jednak pomijać licznych przypadków rzeczywistego „odczuwania” na planie astralnym. Należą do nich sytuacje, w których psychomanta rzeczywiście doświadcza bólu innej osoby. Fenomen ten jest powszechnie znany jako „ból współodczuwany”, „przejmowanie cudzego stanu” i podobne zjawiska, które badacze zaliczają do działania zmysłów astralnych.

Ciało astralne

Aby zrozumieć działanie zmysłów astralnych, należy poznać to, co okultyści nazywają „ciałem astralnym”.

W naukach okultystycznych nie ma prawdy lepiej ugruntowanej, dłużej podtrzymywanej ani – zdaniem ich zwolenników – dokładniej potwierdzonej niż przekonanie o istnieniu ciała astralnego.

Nauka dawnych okultystów ma być obecnie potwierdzana przez doświadczenia i badania współczesnych badaczy zjawisk psychicznych.

Ciało astralne należące do każdego człowieka stanowi dokładny odpowiednik jego doskonałego ciała fizycznego. Jest zbudowane z subtelnej materii eterycznej i zazwyczaj pozostaje zamknięte wewnątrz ciała fizycznego.

W zwykłych warunkach oddzielenie ciała astralnego od jego fizycznego odpowiednika jest bardzo trudne. Podczas snów, wielkiego napięcia psychicznego oraz w określonych warunkach rozwoju okultystycznego może się ono jednak odłączyć i wyruszyć w daleką podróż, poruszając się z prędkością większą niż fale świetlne.

Podczas takich podróży pozostaje zawsze połączone z ciałem fizycznym za pomocą długiego, delikatnego pasma. Gdyby połączenie to zostało przerwane, człowiek natychmiast by umarł, choć w zwykłych warunkach ma się to zdarzać niezwykle rzadko.

Ciało astralne istnieje jeszcze przez długi czas po śmierci ciała fizycznego, lecz ostatecznie ulega rozpadowi. Niekiedy unosi się w pobliżu miejsca spoczynku zwłok i bywa mylone z „duchem” zmarłej osoby, choć w rzeczywistości stanowi jedynie powłokę lub subtelniejsze zewnętrzne okrycie duszy.

Ciało astralne umierającego człowieka bywa przenoszone w obecność jego przyjaciół i bliskich na kilka chwil przed śmiercią fizyczną. Zjawisko to ma powstawać wskutek silnego pragnienia umierającego, aby zobaczyć ukochanych i zostać przez nich ujrzanym.

Podczas zjawisk psychomantycznych ciało astralne często oddala się od swego fizycznego odpowiednika i odwiedza odległe miejsca, postrzegając zachodzące tam wydarzenia.

Opuszcza ono ciało również podczas tak zwanych snów psychomantycznych, pod wpływem środków znieczulających albo w głębszych fazach hipnozy. Wówczas odwiedza nieznane miejsca, a niekiedy prowadzi mentalne rozmowy z innymi ciałami astralnymi albo bezcielesnymi istotami.

Chaotyczne i zniekształcone wspomnienia takich snów mają wynikać z faktu, że mózg nie odebrał w sposób doskonały przekazywanych mu wrażeń z powodu braku treningu i rozwinięcia zdolności. Rezultat przypomina zamazany albo zniekształcony obraz na płycie fotograficznej.

Aby właściwie pojąć podstawowe zasady psychomancji i zjawisk pokrewnych, należy zaznajomić się z przedstawioną nauką o zmysłach astralnych.

Jeżeli jej nie zrozumiecie i nie zaakceptujecie jako prawdy oraz faktu, nie zdołacie pojąć zasad leżących u podstaw omawianych zjawisk. Zagubicie się natomiast w grzęzawisku bezwartościowych teorii i fantastycznych „wyjaśnień” wysuwanych przez badaczy zjawisk psychicznych, którzy nie poznali nauk okultystycznych.

Jedynie te nauki mają – zdaniem autora – dostarczać uczniowi rozumnego klucza do tajemnic planu astralnego.

Trzy klasy zjawisk

Zjawiska psychomancji można podzielić na trzy klasy, z których każda wynika z odrębnego rodzaju przyczyny.

We wszystkich przypadkach wrażenia odbierane są przez zmysły astralne i za ich pośrednictwem, jednak istnieją trzy odmienne sposoby ich uzyskiwania.

Można je sklasyfikować następująco:

1. Pobudzenie zmysłów astralnych

Pierwsza metoda polega na takim „ożywieniu” albo pobudzeniu własnych zmysłów astralnych, aby można było wyraźniej dostrzegać drgania i prądy eteryczne, emanacje aury ludzi i przedmiotów oraz podobne zjawiska psychomantyczne.

Metoda ta nie obejmuje jednak zdolności postrzegania wydarzeń zachodzących w bardzo odległych miejscach, odczytywania zapisów przeszłości ani odbierania zapowiedzi przyszłych wydarzeń.

Zagadnienie to zostanie omówione w Lekcji III.

2. Tunel astralny

Druga metoda polega na postrzeganiu za pomocą „tunelu astralnego”, wytworzonego w eterze przez działanie woli lub pragnienia.

Tunel taki działa jak psychiczny teleskop albo mikroskop, wyposażony dodatkowo we właściwości przypominające promienie rentgenowskie.

Zagadnienie to omówiono w Lekcji IV.

3. Projekcja ciała astralnego

Trzecia metoda polega na rzeczywistym przeniesieniu własnego ciała astralnego do odległego miejsca.

Zjawisko to zostanie omówione w Lekcji VII.

Jasnosłyszenie

Termin „jasnosłyszenie” bywa używany jako określenie słuchu astralnego.

Niektórzy autorzy traktują jasnosłyszenie jako odrębną klasę zjawisk. Nie dostrzegamy jednak podstaw do takiego rozróżnienia.

Wprawdzie wykorzystuje ono inny zmysł astralny niż ten najczęściej stosowany, lecz zarówno wzrok, jak i słuch astralny są zmysłami działającymi na planie astralnym – podobnie jak fizyczny wzrok i słuch działają na planie materialnym.

Co ważniejsze, obie odmiany astralnego postrzegania podlegają tym samym prawom i zasadom.

Wszystko, co powiedziano w niniejszych lekcjach o wizji psychomantycznej, odnosi się więc również do jasnosłyszenia.

Możemy zatem wyróżnić:

• jasnosłyszenie proste,
• jasnosłyszenie przestrzeni,
• jasnosłyszenie przeszłości,
• jasnosłyszenie przyszłości,
• psychometrię jasnosłuchową,
• jasnosłyszenie za pośrednictwem kryształu.

Wizja psychomantyczna polega na posługiwaniu się wzrokiem astralnym, natomiast jasnosłyszenie jest analogicznym wykorzystaniem słuchu astralnego.

W wielu przypadkach wizji psychomantycznej występuje również jasnosłyszenie, choć czasami może go brakować.

Podobnie jasnosłyszeniu zazwyczaj towarzyszy wizja psychomantyczna, lecz niekiedy człowiek może słyszeć astralnie, nie widząc żadnego obrazu.

Czytelnik zauważy, że w wielu opisanych w tej książce przypadkach wizji psychomantycznych wspomina się o osobie, która podczas oglądania wizji słyszała również słowa lub dźwięki. Jest to właśnie jasnosłyszenie.

Powrót do Praktyczna Psychomancja =>

źródło: LESSON I.The Nature of Psychomancy,; Practical Psychomancy and Crystal Gazing by William Walker Atkinson, 1908.