Loge jest sumieniem bogów i sprawdza czyny bogów pod kątem ich wiecznotrwałej, absolutnej wartości. Wobec takiej oceny właściwie nic nie może poważnie istnieć, ponieważ każde wydarzenie w czasie, każde dokonane zdarzenie, odnosząc się do swojego ostatecznego celu, musiałoby niejako natychmiast zostać unieważnione, od razu skazane na unicestwienie. Czytaj dalej
As Buław nazywa się Korzeniem Mocy Ognia.
As Pucharów nazywa się Korzeniem Mocy Wody.
As Mieczy nazywa się Korzeniem Mocy Powietrza.
As Pentakli nazywa się Korzeniem Mocy Ziemi.
Rycerz Buław to Pan Płomienia i Błyskawicy: Król Duchów Ognia.
Królowa Buław to Królowa Tronów Płomienia.
Król Buław to Książę Rydwanu Ognia.
Paź Buław to Księżniczka Lśniącego Płomienia: Róża Pałacu Ognia.
Rycerz Pucharów to Pan Fal i Wód: Król Zastępów Morza.
Królowa Pucharów to Królowa Tronów Wód.
Król Pucharów to Książę Rydwanu Wód.
Paź Pucharów to Księżniczka Wód: Lotos Pałacu Potopów.
Rycerz Mieczy to Pan Wiatru i Powiewów: Król Duchów Powietrza.
Królowa Mieczy to Królowa Tronów Powietrza.
Król Mieczy to Książę Rydwanu Wiatrów.
Paź Mieczy to Księżniczka Pędzących Wiatrów: Lotos Pałacu Powietrza.
Rycerz Pentakli to Pan Szerokiej i Urodzajnej Ziemi: Król Duchów Ziemi.
Królowa Pentakli to Królowa Tronów Ziemi.
Król Pentakli to Książę Rydwanu Ziemi.
Paź Pentakli to Księżniczka Rozbrzmiewających Wzgórz: Róża Pałacu Ziemi.
Dwa arcydzieła, które należy zaliczyć do największych w literaturze światowej, gdyż treścią i formą oddają najgłębszego ducha pewnej epoki kulturalnej, ukazały się właśnie nakładem wydawnictwa Eugena Diederichsa w Jenie. Są to: „Prometeusz” Ajschylosa w niemieckim przekładzie Aleksandra von Gleichen-Rußwurmsa oraz „Bhagavad Gita”, Pieśń Wzniosłego, przełożona i opatrzona wstępem przez profesora Leopolda von Schrödera.
Oba te dzieła są poezją filozoficzną, w najgłębszym sensie także teozoficzną; oba w pięknym języku dwóch najbardziej duchowych ludów – Indów i Hellenów – dały klasyczny wyraz najwyższym myślom ludzkości. Zasługują one na honorowe miejsce wśród niemieckich książek. Czytaj dalej
Wśród niewtajemniczonych od zawsze budziło zgorszenie „czczenie ognia” przez Persów.
Jednak dzięki nowszym badaniom w dziedzinie okultyzmu jesteśmy dziś w stanie zrozumieć, dlaczego kult świętego ognia – który zresztą także u innych ludów odgrywał rolę w obrzędach – mógł u Persów przybrać tak wielkie rozmiary. Czytaj dalej
Szanowni Państwo,
Będąc wciąż pod wrażeniem, jakie wywarł na mnie udział w jednej z wielkich indyjskich ceremonii, zwanej Świętem Ognia, pragnę przekazać Państwu jej szczegóły, prosząc jednocześnie, jeśli uznacie to za stosowne, byście poruszyli ten temat podczas jednego z najbliższych posiedzeń i skonsultowali go z dobrymi duchami.
Nie jestem dobrze obeznany z teologią indyjską; jednakże, z tego, co udało mi się usłyszeć od samych wyznawców Brahmy – którzy, prawdę mówiąc, zwykle nie wiedzą dużo więcej ode mnie – poza boską trójcą, złożoną z Brahmy, Wisznu i Śiwy: stwórcy, opiekuna i niszczyciela, istnieje jeszcze mnóstwo bóstw niższego, czwartego i piątego rzędu, mniej lub bardziej odrażających bożków, fetyszy z drewna lub kamienia, którym składają ofiary. Czytaj dalej
Element ognia jest uważany za najważniejszy, chociaż nie jedyny, w porządku rytuału magicznego. Przypisuje mu się wiele różnorodnych znaczeń, w zależności od szczególnych funkcji, w jakich jest stosowany, a przede wszystkim znaczenie zasady ożywiającej oraz elementu oczyszczającego, którym się zajmiemy. Czytaj dalej