Prosiłaś mnie, abym spisała dziwny sen, jaki miałam tego lata, kiedy przebywałam z przyjaciółmi w starym wiejskim domu niedaleko Londynu.
Był to niesamowity, stary dwór, który z biegiem czasu wielokrotnie rozbudowywano, dodając kolejne schody i pomieszczenia. Zauważyłam, że w dużej sali, używanej niegdyś jako jadalnia, znajdowała się ogromna ilość dębu – podobnie jak na schodach, które w całości wykonano z czarnego dębu. Czytaj dalej
Uczeń zapewne zauważył, że w wielu przypadkach opisanych w niniejszych lekcjach wizje psychomantyczne pojawiały się podczas fizycznego snu.
Przyczyna tego zjawiska polega na tym, że u większości ludzi natura fizyczna w stanie czuwania pochłania uwagę jednostki w takim stopniu, iż uniemożliwia wyraźne przejawianie się zdolności psychicznych. Kiedy jednak ciało fizyczne pogrąża się we śnie, pole zostaje uwolnione dla działania zmysłów astralnych, które – ponieważ nie ulegają zmęczeniu – znajdują się w doskonałym stanie do ujawnienia swoich możliwości. Czytaj dalej
Snem proroczym nazywam taki sen, który powstaje albo z połączenia ducha wyobraźni i intelektu, albo wskutek oświecenia udzielanego przez wyższy intelekt działający ponad naszymi duszami, albo też dzięki prawdziwemu objawieniu pewnej boskiej mocy w umyśle spokojnym i oczyszczonym. W ten sposób dusza nasza otrzymuje prawdziwe wyrocznie i obficie przekazuje nam proroctwa.
We śnie bowiem zdaje się nam, że zarówno zadajemy pytania, jak i poznajemy odpowiedzi; wiele rzeczy wątpliwych, wiele zasad działania, wiele spraw nieznanych, o które nigdy nie pytaliśmy i których nasz umysł nigdy nie próbował zgłębić, zostaje nam objawionych właśnie w snach. Ukazują się nam również obrazy rzeczy nieznanych i miejsc, których nigdy nie widzieliśmy, podobizny ludzi – zarówno żywych, jak i umarłych – oraz rzeczy przyszłych, które mają dopiero nadejść; objawione zostają także wydarzenia, które już gdzieś zaszły, choć nie dowiedzieliśmy się o nich z żadnej relacji. Czytaj dalej
Być może ostatnimi ludźmi, wśród których spodziewano by się psychicznych manifestacji, są twardzi kowboje z Dzikiego Zachodu w surowych latach drugiej połowy ubiegłego stulecia. Oto jednak jedna z takich historii, zaczerpnięta z autobiografii Broncho Charlie, opowiedzianej przez niego samego autorkom, pannie Gladys Shaw Erskine.
Jako młodzieniec Broncho Buster przez pewien czas był ranczerem razem ze swoim starym kolegą z dawnych lat, znanym jako „Sailor Jack”. Jack określany był jako „dobry wspólnik, jakiego tylko można sobie wyobrazić”, choć był człowiekiem łamiącym prawo i od czasu do czasu rabował dyliżanse. W końcu został schwytany i doraźnie powieszony. Czytaj dalej
Dr Harris, zatrzymując się tymczasowo w St. Louis, pewnego wieczoru czuwał przy łożu swej chorej żony. Po okresie niepokoju pacjentka zasnęła. On zaś, nagle owładnięty przez ducha, napisał bez żadnego świadomego wysiłku następujące, bardzo piękne wersy:
Jej cierpienia kończą się; śpi, ona śpi;
Po łożu sączy się księżycowa poświata;
To srebrne morze, które obmywa brzeg
Zewnętrznego snu na wieczność;
To ciche morze, które odpływa i przypływa
Wokół mglistych wysp odpoczynku,
I z eterycznych głębin niesie
Ich spokojny spoczynek.
Ona śpi, ona śpi. Czytaj dalej
W innym miejscu wysunęliśmy już myśl, że bieg ludzkich wydarzeń – zarówno w odniesieniu do narodów, jak i jednostek – jest kontrolowany przez Inteligencję niezmiernie przewyższającą człowieka.
Inteligencja ta, widząc koniec już od początku i posiadając Moc wystarczającą do urzeczywistnienia swoich nakazów, układa wydarzenia w metodyczny porządek następstw oraz dostosowuje środki do zamierzonych celów przez akty albo akty woli, które właściwie nazywa się Opatrznościami. Czytaj dalej
Krótkie noty z „The Shekinah” o proroczym śnie, hipotezie elektryczności w manifestacjach oraz spirytualizmie wśród Jezydów.
Właśnie usłyszeliśmy następującą relację, podaną z wiarygodnego źródła.
Około dwóch lub trzech lat temu, gdy w miastach zachodnich panowała cholera, pewien kupiec z Chicago przekonał swoją żonę i córkę, aby wróciły do dawnego miejsca zamieszkania w Cazenovii, w stanie Nowy Jork. Chciał, aby pozostały tam, dopóki zaraza nie ustąpi, zostawiając go w Chicago, aby zajmował się interesami.
Jakiś czas po przybyciu do Cazenovii żona miała pewnej nocy sen, że jej mąż został zaatakowany przez cholerę w nocy i że będąc zupełnie sam, bez możliwości zaalarmowania przyjaciół i uzyskania pomocy, umrze. Czytaj dalej
Zaczęło się zupełnie nagle: oto ujrzałam siebie idącą szeroką ulicą włoskiego miasta w towarzystwie kilkorga osób, o których wiedziałam, że są moimi najbliższymi przyjaciółmi, choć żadna z nich nie odpowiadała nikomu, kogo znałam w życiu na jawie. A jednak moje relacje z nimi wszystkimi były w moim umyśle określone z największą jasnością. Wiedziałam na przykład doskonale, że wszyscy mieli o mnie jedno wspólne zdanie, mianowicie: że jestem bardzo „rozmarzona”, a moja głowa jest nazbyt pełna tego, co nazywali „dziwnymi pomysłami i niesamowitymi wyobrażeniami”. Czytaj dalej
Często zastanawiałam się, jakie miejsce można przyznać tym osobliwym doświadczeniom pośród zjawisk psychizmu. Dla mnie zdolność widzenia tych obrazów zawsze była cenną właściwością, i sądzę, że nadano im błędną nazwę, ponieważ nie wydaje mi się, aby miały cokolwiek wspólnego ze snem.
Pojawiają się one przed spokojnym umysłem, lecz nie przed umysłem udręczonym — przynajmniej takie jest moje doświadczenie. Nazwałam je obrazami, ale jest to określenie bardzo nieadekwatne. Czasami przypomina to nieco oglądanie następstwa pięknych form na ekranie kinematografu. Jest to przedstawienie trójwymiarowe i dla mnie jasne jest, że je obserwuję, a nie świadomie tworzę. Czytaj dalej
R. G. Napier
W latach 1927–1932 uczęszczałem do Bedford School, położonej zaledwie około półtorej mili od Cardington, gdzie zbudowano sterowiec R.101. Nic więc dziwnego, że wielu z nas, chłopców, żywo interesowało się nim i jego lotami próbnymi.
Pewnej nocy — w czwartek albo w piątek — przyśniło mi się, że widzę sterowiec leżący na zboczu wzgórza, częściowo spalony, z większością aluminiowego szkieletu odsłoniętą i flagą R.A.F. wciąż powiewającą na rufie statku. Obraz ten ujrzałem we śnie tak wyraźnie, że następnego ranka opowiedziałem o nim innym chłopcom w sypialni i rozważałem z nimi, czy warto byłoby wysłać ostrzeżenie do ludzi od sterowca w Cardington. Czytaj dalej