(Do H. Dawsona Lowry’ego, „Poety Komety”, który zmarł)

Czyjaś zmęczona stopa
Zsunęła się z drogi;
Czyjaś stopa została poprowadzona z tronów wysokości.
Oto rosa jeszcze nie obeschła na liściu;
Jajo pękło, a pisklę już odleciało.
We wszystkich tych bezdomnych światach nie ma głosu,
Który przemówiłby bez imienia.

Ona, którą kochałeś przez wszystkie ostatnie lata życia –
Czy ona nadal tu trwa?
Czy wciąż istnieje?
Czy myślami spaja rozproszone wspomnienia,
Zbierając je na nowo?
Czy, zajęta własnym szczęściem,
Zapomniała o mnie?

Jeśli w życiu poza
Jest miejsce na oczekiwanie, na dotyk,
Na przestrzeń, w której moglibyśmy się spotkać –
Kreatywna przestrzeń, w której moglibyśmy się spotkać –
Wtedy oszczędź nam tego bolesnego pół-pamiętania,
Którym teraz jesteśmy.

Nie wiemy, nie wiemy –
Pytamy i pytamy!
Ty, dla kogo
Zostały rozwiane wszystkie zasłony –
Dla kogo znane są ostateczności –
Czy mógłbyś nam powiedzieć
Prawdę?
Czy będziesz gładki i łagodny wobec nas
Pośród naszych wątpliwości?

Pośród nocy
Nadchodzi jakaś nadzieja,
A zza krawędzi nocy
Przenika światło.
Czy to dusze, które wracają i wznoszą się w blasku
Z mgieł ziemi?
Czy to pieśń
Pulsująca w sercu świata?

O wiedzy i prawa,
Czasie i jeszcze czasie,
Czy coś pozostaje niezmienne?
O świadomości, natchnieniu i płomieniu,
Czy ktokolwiek wie, gdzie one mieszkają?

Zachowaj nas w szeptach, nieopowiedzianych snach,
Ocal nas w szeptach, których nie słyszymy.
Lecz w większym ustawieniu dnia życia
Rozpoczyna się nowy świt.
Nietoperze, które trzepotały w mroku,
Znikają, gdy niebo jaśnieje;
Mury, które zdawały się zamykać nas we śnie,
Rozpadają się, gdy budzimy się.

Zostają jednak nuty,
Cienie, które czas przechował,
Może poza kratą losu
Jest jeszcze inna ścieżka;
A my musimy czekać,
Aż cisza się dopełni;
Wciąż jesteśmy pyłem i gwiazdą,
Pyłem i gwiazdą.

Jest jeszcze jakiś świt albo błękit gwiazdy,
Poza naszym ziemskim dniem,
Gdzie wiedza, jak nagła fala,
Wznosi się i opada;
I myślimy, że śmierć może być duszą,
A dusza – światłem;
Wiedza dziękuje dziękczynieniem,
A serce – sercem.

Z tomu: „From In the Most Cloudless Skies of Scepticism I see a hand stretching out to me”
A. A. Dawson Scott
(cyt. w kontekście nowoczesnego spirytualizmu)

źródło: THE LIFE BEYOND; Light on Spiritualism and Psychical Research, July 6,1934.