O budowie pierścieni magicznych i ich właściwościach
Pierścienie, jeśli zostaną wykonane we właściwym czasie i zgodnie z odpowiednimi zasadami, przekazują swoje moce osobie, która je nosi.
Oddziałują na ducha człowieka, czyniąc go:
- radosnym lub smutnym,
- odważnym lub bojaźliwym,
- uprzejmym lub groźnym,
- życzliwym albo nieprzyjaznym.
Ponadto chronią przed chorobami, truciznami, złymi duchami i wszelkiego rodzaju nieszczęściami.
Nierzadko, tam gdzie prawo okazuje się bezsilne, owe drobne przedmioty potrafią w niezwykły sposób wspomóc i umocnić swego właściciela, pomagając mu pokonać przeciwników. Ci zaś nie rozumieją, dlaczego nie potrafią wyrządzić mu szkody ani doprowadzić do powodzenia swoich złych zamiarów.
Twierdzę, że rzeczy te stanowią wielką pomoc przeciw ludziom:
- przewrotnym,
- ciekawskim,
- światowym,
- podstępnym,
gdyż budzą w nich lęk, niweczą ich zamysły i czynią bezskutecznymi ich działania, które w przeciwnym razie mogłyby doprowadzić do naszej zguby.
Nie obawiamy się mówić o tych rzeczach otwarcie, wierzymy bowiem, że pozostaną one ukryte przed ludźmi niegodziwymi i bezbożnymi, którzy nie będą potrafili wykorzystać ich do nadużyć ani wyrządzania szkody bliźnim.
Ograniczamy się zresztą jedynie do zasygnalizowania niektórych zagadnień tej sztuki, nie chcąc — jak mówi przysłowie — rzucać pereł przed wieprze.
Choć ludzie prości mogą wyśmiewać niektóre doświadczenia lub twierdzenia opisane w tej księdze (podobnie jak czynią to uczeni z wielkich szkół filozoficznych), nie zamieszczono tutaj niczego, czego właściwe zrozumienie i praktyczne zastosowanie nie mogłoby przynieść pewnego pożytku.
W jaki sposób wykonuje się pierścienie
Pierścienie wykonuje się następująco.
Kiedy dana gwiazda znajduje się w horoskopie (to znaczy we właściwym, pomyślnym położeniu), przy korzystnym aspekcie lub koniunkcji z Księżycem, należy wziąć:
- kamień odpowiadający tej gwieździe,
- roślinę pozostającą pod jej wpływem,
a następnie wykonać pierścień z metalu przypisanego tej samej planecie.
W oprawie pierścienia umieszcza się odpowiedni kamień, a pod nim roślinę lub jej korzeń. Nie wolno również zapomnieć o wyryciu:
- odpowiedniego skutku (effect),
- obrazu (image),
- imienia (name),
- oraz znaku (character),
jak również właściwego kadzidła.
O obrazach i znakach będę mówił szerzej w innym miejscu.
Przy wykonywaniu pierścieni magicznych należy bezwzględnie przestrzegać wszystkich opisanych wcześniej zasad.
Każdy, kto zamierza osiągnąć jakikolwiek skutek w magii lub przeprowadzić doświadczenie, nie powinien zaniedbywać żadnej z koniecznych okoliczności, które zostały już omówione.
Przykłady z tradycji
Filostrat opowiada, że indyjski książę podarował Apoloniuszowi z Tiany siedem pierścieni oznaczonych nazwami i mocami siedmiu planet.
Apoloniusz nosił codziennie inny pierścień, odpowiedni dla danego dnia tygodnia. Dzięki temu — jak twierdzi legenda — dożył ponad stu trzydziestu lat, zachowując młodość i urodę.
Podobnie Mojżesz, prawodawca i władca Hebrajczyków, miał — według Józefa Flawiusza — używać w magii egipskiej pierścieni wywołujących miłość oraz zapomnienie.
Arystoteles wspomina również, że wśród mieszkańców Cyreny istniał pierścień należący do Battosa, który miał przynosić miłość i zaszczyty.
Czytamy także, że filozof Eudamus sporządzał pierścienie chroniące przed ukąszeniami węży, czarami i złymi duchami.
Józef Flawiusz opowiada podobne historie o królu Salomonie.
Platon natomiast pisze o Gygesie, królu Lidii, który posiadał pierścień o niezwykłej mocy. Kiedy odwracał jego kamień do wnętrza dłoni, stawał się niewidzialny i mógł czynić wszystko, czego zapragnął. Korzystając z tej mocy uwiódł królową i swego pana, króla, a zabijał każdego, kto stanął mu na drodze. Dzięki mocy tego pierścienia nikt nie był w stanie go dostrzec podczas popełniania tych czynów. Ostatecznie zaś, korzystając z jego niezwykłych właściwości, sam został królem Lidii.
Przypis autora
Autor zamierza nauczyć wszystkich zainteresowanych tymi studiami szczegółowego sposobu wykonywania pierścieni talizmanicznych, aby mogli samodzielnie oceniać skutki, jakie mają one wywoływać.
źródło: OF THE COMPOSITION AND MAGIC VIRTUE OF RINGS; „The Magus” Francis Barrett, London 1801.
Komentarz historyczny
Rozdział XI otwiera najbardziej praktyczny segment dzieła. Agryppa opisuje tu zasady sporządzania pierścieni talizmanicznych, osadzając je głęboko w renesansowej tradycji magii naturalnej, która czerpała z antycznych lapidariów, tekstów hermetycznych oraz średniowiecznych traktatów arabskich (m.in. Picatrix). Kluczowe znaczenie ma w tym procesie nie tylko dobór metalu, kamienia i rośliny odpowiadających danej planecie, lecz przede wszystkim zachowanie ściśle określonego momentu astrologicznego, wykonanie stosownych rytów oraz – co autor szczególnie akcentuje – właściwa intencja i koncentracja maga.
Przywołane przykłady Apoloniusza z Tiany, króla Salomona czy mitycznego pierścienia Gygesa pełnią funkcję literackich i tradycyjnych exemplów. Ilustrują one, jak powszechnie w świecie antycznym i średniowiecznym wierzono w sprawczą moc amuletów. Z perspektywy współczesnej historii religii i kultury, teksty te stanowią bezcenne świadectwo dawnych wyobrażeń o relacji między człowiekiem, materią a kosmosem. Choć opisy te nie znajdują potwierdzenia w dzisiejszej wiedzy przyrodniczej, stanowią fascynujący zapis sposobu, w jaki nasi przodkowie próbowali wpływać na otaczającą ich rzeczywistość za pomocą symbolicznych narzędzi.