Pierścienie, jeśli zostaną wykonane w odpowiednim czasie, wywierają na nas swoje moce, tak iż wpływają na ducha tego, kto je nosi, napełniając go radością albo smutkiem; czynią go odważnym albo lękliwym, uprzejmym albo nienawistnym. Co więcej, chronią również przed chorobą, truciznami, wrogami, złymi duchami i wszelkiego rodzaju szkodliwymi rzeczami.

Często tam, gdzie prawo okazuje się bezsilne, te niewielkie drobiazgi niezwykle skutecznie wzmacniają i wspierają udręczonego ducha noszącego je człowieka oraz pomagają mu, w zadziwiający sposób, zwyciężyć przeciwników, podczas gdy sami owi przeciwnicy dziwią się, że nie mogą skutecznie podjąć wobec niego żadnego szkodliwego działania.

Powiadam więc, że rzeczy te są wielką pomocą przeciw ludziom gniewnym, występnym i o światowych umysłach, ponieważ przerażają ich, ranią i czynią bezskutecznymi intrygi tych, którzy w przeciwnym razie mogliby dokonać nieszczęścia albo zniszczenia.

Oświadczamy to bez lęku i wstydu, wiedząc dobrze, że rzeczy te zostaną ukryte przed nikczemnymi i profanami, tak aby nie mogli wykorzystać ich do nadużyć ani do potajemnego wyrządzania szkody swoim bliźnim.

Odsłoniliśmy bowiem zaledwie kilka rzeczy z tej sztuki, pozostawiając pozostałe niedopowiedziane, nie chcąc rzucać pereł przed wieprze. I choć możemy opisać niektóre doświadczenia i działania w sposób prosty i jasny, tak aby filozofowie o wielkich ustach mogli je wyśmiać lub wyszydzić, w tej księdze nie ma jednak niczego, czego nie dałoby się — przez odpowiednie zrozumienie — wprowadzić w czyn i z czego nie mogłoby wyniknąć jakieś dobro.

Lecz przejdźmy dalej.

Sposób wykonywania takich pierścieni jest następujący: gdy jakaś gwiazda wschodzi pomyślnie w horoskopie, w sprzyjającym aspekcie albo koniunkcji z Księżycem, należy wziąć kamień i zioło znajdujące się pod władzą owej gwiazdy, a następnie wykonać pierścień z metalu, który jej odpowiada.

Pod kamieniem w pierścieniu należy umieścić zioło albo korzeń i nie zapominać o wyryciu odpowiedniego skutku, obrazu, imienia i charakteru oraz o zastosowaniu właściwej fumigacji.

O tych rzeczach powiem więcej w innym miejscu, gdzie będę mówić o obrazach i znakach.

Dlatego przy sporządzaniu pierścieni magicznych należy przestrzegać tych zasad bez żadnego odstępstwa, tak jak zostały przez nas podane. Ktokolwiek bowiem pragnie wywołać jakiś skutek albo przeprowadzić doświadczenie magiczne, nie może w żaden sposób zaniedbać koniecznych okoliczności, które opisaliśmy wcześniej.

Czytałem w Filostratosie Jarchosie, że pewien książę Indyjczyków podarował Apolloniuszowi siedem pierścieni oznaczonych mocami i imionami siedmiu planet. Apolloniusz nosił je kolejno, każdego dnia inny, stosownie do nazw dni tygodnia. Dzięki nim miał żyć ponad sto trzydzieści lat i zachować piękno młodości.

W podobny sposób Mojżesz, prawodawca i władca Hebrajczyków, który został zabity w magii egipskiej, według Józefa Flawiusza miał wykonywać pierścienie miłości i zapomnienia.

Był również, jak mówi Arystoteles, wśród Cyrenejczyków pierścień Battasa, który mógł zapewniać miłość i zaszczyt.

Czytamy także, że pewien filozof imieniem Eudamus sporządzał pierścienie przeciw ukąszeniom węży, czarom i złym duchom.

Sława Józefa wspomina pierścienie Salomona.

W Platonie czytamy ponadto, że Gyges, król Lidii, posiadał pierścień o niezwykłych i cudownych właściwościach. Gdy obracał jego pieczęć ku dłoni, nikt nie mógł go zobaczyć, podczas gdy on sam widział wszystko. Dzięki dogodności, jaką dawał mu ten pierścień, uwiódł królową, zabił króla, swego pana, i każdego, kto — jak uznał — stanął mu na drodze.

Podczas tych zbrodni nikt nie mógł go zobaczyć, a ostatecznie, dzięki mocy tego pierścienia, sam został królem Lidii.

Przypis autora

Autor zamierza nauczyć tych, którzy są ciekawi tego rodzaju studiów, szczególnego składu pierścieni talizmanicznych, dzięki czemu będą mogli sami ocenić skutki, jakie mają one wywoływać.

źródło: Of the Composition and Magic Virtue of Rings; „The Magus” Francis Barrett, London 1801.