Termin „tunel astralny” często pojawia się w pismach okultystów, jednak w wielu takich dziełach można znaleźć niewiele więcej niż samo jego wspomnienie. Przysłowiowa ostrożność dawnych autorów powstrzymywała ich przed przedstawieniem pełniejszego opisu lub wyjaśnienia, ponieważ obawiali się, że wiedza ta może trafić w niepowołane ręce.

Łatwiej będzie to zrozumieć, kiedy wyjaśnimy, że tunel astralny jest – i może być – wykorzystywany również w innych klasach zjawisk niż psychomancja, zwłaszcza w oddziaływaniu mentalnym, „leczeniu” psychicznym i podobnych praktykach. Zagadnienia te nie należą jednak do tematyki niniejszej książki. Zostaną omówione w przyszłym tomie tej serii, zatytułowanym Mental Influence, etc.

Plan astralny składa się z eterycznej postaci materii, znacznie subtelniejszej i rzadszej niż materia planu fizycznego, lecz mimo wszystko pozostaje materią i podlega określonym prawom oraz warunkom.

Tak jak w materii fizycznej można ustanawiać „linie sił”, podobne linie można wytwarzać w materii astralnej. Tunel astralny jest właśnie tego rodzaju „linią siły”.

Innymi słowy, na planie astralnym można ustanowić linię siły, która będzie służyć jako dogodny przewodnik drgań, prądów i innych oddziaływań astralnych. Tworzy ona bardzo skuteczny kanał komunikacyjny pomiędzy obiektami znacznie oddalonymi od siebie w przestrzeni. Kanał taki jest rzeczywiście wytwarzany i wykorzystywany w rozmaitych postaciach zjawisk okultystycznych.

Polaryzacja

Zapewne słyszeliście o „biegunowości” i „polaryzacji” w związku ze zjawiskami elektrycznymi.

Webster definiuje biegunowość jako:

„Właściwość lub stan ciała, dzięki którym przejawia ono przeciwne albo kontrastujące cechy lub siły w przeciwległych częściach bądź kierunkach; albo stan powodujący przeciwieństwo właściwości odpowiadające przeciwieństwu położenia”.

Ten sam autorytet definiuje „polaryzację” jako:

„Czynność polaryzowania albo stan posiadania biegunowości”.

Proces wytwarzania tunelu astralnego polega zatem w praktyce na „polaryzowaniu” cząstek materii astralnej poprzez wysiłek ludzkiej woli, wprawionej w działanie przez silne pragnienie lub zdecydowanie, w odpowiednich warunkach.

Kiedy ludzka wola zostaje skierowana ku odległej osobie albo przedmiotowi, przy zachowaniu właściwych warunków psychicznych, dąży do „spolaryzowania” ścieżki lub kanału przebiegającego przez atmosferę astralną w stronę wybranego punktu.

Kanał ten natychmiast staje się łatwą drogą komunikacji psychicznej, służącą – zależnie od przypadku – przekazywaniu albo odbieraniu psychicznych wrażeń i oddziaływań.

W psychomancji oraz zjawiskach jej pokrewnych zmysły astralne człowieka – nawet jeśli jego ciało astralne nadal pozostaje wewnątrz fizycznego odpowiednika – mogą z łatwością odbierać wrażenia powstające w bardzo odległym punkcie przestrzeni.

Opisany kanał komunikacyjny, czyli tunel astralny, nie zapewnia oczywiście takich możliwości jak rzeczywiste podróżowanie w ciele astralnym. Ponadto jego funkcjonowanie może zostać zakłócone przez pewne zjawiska astralne, na przykład przez przerwanie tunelu albo osłabienie jego skuteczności wskutek działania silniejszego prądu lub kanału astralnego.

Kiedy weźmie się pod uwagę prądy i przeciwprądy nieustannie działające na planie astralnym, łatwo zrozumieć, jak często mogą występować podobne zakłócenia.

Za pośrednictwem tunelu astralnego zmysły astralne rzeczywiście „postrzegają” obrazy, a często również dźwięki pojawiające się w odległym miejscu. Przypomina to oglądanie odległych widoków przez teleskop albo słuchanie odległych dźwięków przez telefon.

Tunel może również służyć jako mikroskop, o czym przekonamy się w dalszej części naszych rozważań.

Należy szczególnie podkreślić, że w tej postaci zjawiska psychomanta pozostaje wewnątrz własnego ciała fizycznego i w ogóle nie podróżuje po planie astralnym. Ogląda odległe sceny tak, jak człowiek obserwuje je przez teleskop. Jego świadomość przez cały czas pozostaje w ciele fizycznym.

Znany autor zajmujący się tym zagadnieniem trafnie napisał:

„Ograniczenia przypominają te, których doświadcza człowiek posługujący się teleskopem na planie fizycznym. Eksperymentator ma określone pole widzenia, którego nie może rozszerzyć ani zmienić. Spogląda na daną scenę z jednego kierunku i nie jest w stanie nagle obrócić całego obrazu, aby zobaczyć, jak wygląda on z przeciwnej strony.

Jeżeli posiada wystarczający zapas energii psychicznej, może całkowicie porzucić używany teleskop i wytworzyć dla siebie zupełnie nowy, zbliżający się do celu pod nieco innym kątem. W praktyce jednak jest to rozwiązanie mało prawdopodobne.

Można powiedzieć, że sam fakt używania wzroku astralnego powinien pozwalać oglądać obiekt ze wszystkich stron jednocześnie. Rzeczywiście byłoby to możliwe, gdyby człowiek posługiwał się tym wzrokiem w zwykły sposób wobec przedmiotu znajdującego się stosunkowo blisko – niejako w zasięgu astralnym. Sytuacja wygląda jednak zupełnie inaczej, gdy odległość wynosi setki albo tysiące mil.

Wzrok astralny daje przewagę dodatkowego wymiaru, ale również w tym wymiarze istnieje położenie, które w naturalny sposób stanowi istotny czynnik ograniczający wykorzystanie zdolności właściwych temu planowi.

Wzrok astralny, kiedy zostaje ograniczony przez skierowanie wzdłuż czegoś, co w praktyce przypomina tunel, podlega ograniczeniom bardzo podobnym do tych, które w analogicznych okolicznościach dotyczą wzroku fizycznego.

Jeżeli jednak zdolność ta jest doskonale rozwinięta, nawet z takiej odległości nadal pozwala widzieć aury, a tym samym wszystkie emocje oraz większość myśli obserwowanych osób”.

Tunel astralny wykorzystywany jest w psychomancji na wiele sposobów.

Często bywa używany nieświadomie i powstaje samorzutnie pod wpływem silnej emocji, pragnienia lub działania woli.

Obserwuje się go również w niektórych przypadkach zjawisk hipnotycznych, gdy hipnotyzer wykorzystuje swoją wolę, aby skłonić osobę poddaną hipnozie do utworzenia tunelu astralnego, a następnie do opisania odebranych wrażeń.

Tunelu używa także wyćwiczony psychomanta, który nie potrzebuje żadnego „punktu początkowego” ani „ośrodka skupienia”, lecz tworzy go wyłącznie poprzez działanie wyćwiczonej, rozwiniętej i skoncentrowanej woli.

Najbardziej znanym i najczęstszym zastosowaniem jest jednak wykorzystanie przedmiotu pełniącego funkcję „punktu początkowego” albo „ośrodka skupienia”.

Wspomnianym punktem początkowym lub ośrodkiem skupienia jest zazwyczaj albo tak zwany „przedmiot powiązany”, wykorzystywany w klasie zjawisk określanych mianem psychometrii, albo szklana czy kryształowa kula bądź inna podobna, wypolerowana i odbijająca światło powierzchnia, stosowana w praktyce zwanej wpatrywaniem się w kryształ.

W dwóch kolejnych lekcjach omówimy odpowiednio obie te postacie zjawisk.

Powrót do Praktyczna Psychomancja =>

źródło: LESSON IV. The Astral Tube; Practical Psychomancy and Crystal Gazing by William Walker Atkinson, 1908.