Przechodząc do praktycznych zagadnień, pragniemy poinformować naszych uczniów, że zdolność psychomancji pozostaje uśpiona w każdym człowieku. Oznacza to, że zmysły astralne są obecne u wszystkich, a możliwość ich przebudzenia i pobudzenia do działania istnieje zawsze.

Różnice w stopniu mocy obserwowanej u poszczególnych osób zależą przede wszystkim od poziomu rozwoju lub ujawnienia tych zdolności, a nie od ich względnej siły. U ludzi o określonym temperamencie zmysły astralne przez cały czas znajdują się bardzo blisko punktu, w którym mogą się zamanifestować. Przebłyski tego, co powszechnie uważa się za „intuicję”, przeczucia i podobne doznania są w rzeczywistości przejawami jednej z postaci psychomancji.

U innych osób zmysły astralne są natomiast niemal zanikłe, gdyż ludzie ci pozostają całkowicie pogrążeni w materialistycznym sposobie myślenia i życia.

Istotną rolę odgrywa również wiara, podobnie jak we wszystkich zjawiskach okultystycznych. Oznacza to, że przekonanie człowieka sprzyja otwieraniu jego ukrytych sił i zdolności, podczas gdy niewiara działa w przeciwnym kierunku, powstrzymując ich rozwój i ujawnienie.

Istnieje ku temu bardzo dobre uzasadnienie psychologiczne, co dobrze wiedzą wszyscy badacze tego zagadnienia. Wiara i niewiara są bowiem potężnymi czynnikami psychologicznymi na wszystkich płaszczyznach działania.

Okultyści wiedzą i nauczają, że zmysły oraz zdolności astralne ludzkości będą rozwijały się wraz z postępem całego rodzaju ludzkiego. W przyszłości to, co obecnie nazywamy mocą psychomantyczną, stanie się wspólnym udziałem wszystkich ludzi, tak jak dzisiaj powszechne jest posługiwanie się zmysłami fizycznymi.

Tymczasem istnieją osoby, które — nie czekając na rozwój całej ludzkości — zaczynają przejawiać tę moc w większym lub mniejszym stopniu, zależnie między innymi od sprzyjających okoliczności. Ludzi znajdujących się na tym etapie rozwoju jest znacznie więcej, niż się powszechnie przypuszcza.

Wiele osób, u których od czasu do czasu przejawia się zdolność psychomantyczna, skłonnych jest uznawać takie zjawiska za „wyobraźnię” albo „niedorzeczność” i odmawiać im realności. Inni ujawniają tę moc podczas snu, lecz odrzucają doświadczenie jako „zwykły sen”.

W odniesieniu do pierwszych oznak rodzącej się psychomancji znany autorytet napisał:

„Uczniowie często pytają, w jaki sposób zdolność psychiczna po raz pierwszy ujawni się w ich własnym przypadku i po czym mogą rozpoznać, że osiągnęli etap, na którym zaczynają pojawiać się jej pierwsze, słabe zapowiedzi.

Przypadki różnią się jednak tak bardzo, że nie sposób udzielić odpowiedzi mającej zastosowanie do wszystkich.

Niektórzy ludzie zaczynają niejako od gwałtownego zanurzenia. Pod wpływem niezwykłego bodźca potrafią jeden jedyny raz ujrzeć wyrazistą wizję. Ponieważ doświadczenie to później się nie powtarza, widzący z czasem często zaczyna sądzić, że był wówczas ofiarą halucynacji.

Inni zaczynają od okresowego uświadamiania sobie świetlistych barw i drgań ludzkiej aury. Jeszcze inni coraz częściej widzą i słyszą coś, czego ludzie znajdujący się wokół nich nie dostrzegają ani nie słyszą.

Niektórzy widzą twarze, krajobrazy albo barwne obłoki unoszące się przed ich oczami w ciemności, zanim zapadną w sen. Być może najczęstsze jest jednak doświadczenie ludzi, którzy coraz wyraźniej przypominają sobie to, co podczas snu widzieli i słyszeli na innych płaszczyznach”.

Bardzo wiele osób posiada psychomancję prostą na całkiem znaczącym poziomie — od niejasnych wrażeń aż po pełne przejawienie zdolności opisanej w niniejszych lekcjach.

Osoba taka doświadcza „intuicji”, „przeczuć” i „przeświadczeń” oraz potrafi uzyskiwać informacje dotyczące innych ludzi i rzeczy za pomocą procesów odmiennych od zwykłego rozumowania.

Inni przejawiają pewien stopień zdolności psychometrycznych, które przy odpowiednich ćwiczeniach rozwijają się bardzo szybko. Jeszcze inni odkrywają w sobie umiejętność „widzenia” za pośrednictwem kryształów, którą również można rozwijać dzięki praktyce.

Wyższe odmiany psychomancji czasu — dotyczące przeszłości i przyszłości — oraz psychomancji przestrzeni występują znacznie rzadziej. Niewiele osób posiada takie zdolności, a jeszcze mniej wytrwale je ćwiczy, ponieważ brakuje im cierpliwości, wytrwałości i systematyczności.

Chociaż z powodu różnic temperamentu uczniów oraz innych wymienionych już czynników bardzo trudno ustalić jedną, niezmienną metodę rozwijania zdolności psychomantycznych, możliwe jest przedstawienie ogólnych wskazówek. Jeżeli uczeń będzie się do nich stosował, znajdzie się na właściwej drodze prowadzącej ku dalszemu rozwojowi.

Taki właśnie plan przedstawimy teraz czytelnikom tej niewielkiej książki.

Metody rozwoju Koncentracja

Przede wszystkim uczeń powinien rozwijać zdolność koncentracji, czyli umiejętność utrzymywania uwagi na jednym przedmiocie przez dłuższy czas.

Bardzo niewiele osób rzeczywiście posiada tę zdolność, choć wiele może sądzić inaczej.

Najlepszym sposobem rozwijania koncentracji jest ćwiczenie jej na zwykłym, dobrze znanym przedmiocie, takim jak ołówek, książka, ozdoba lub inny codzienny obiekt.

Weź przedmiot do ręki i dokładnie go zbadaj. Zmuszaj umysł do oglądania oraz rozważania każdej jego części, dopóki wszystkie szczegóły nie zostaną zauważone i zapamiętane.

Następnie odłóż przedmiot. Po kilku godzinach ponownie weź go do ręki i powtórz całe ćwiczenie. Zdziwisz się, jak wiele szczegółów przeoczyłeś podczas pierwszej próby.

Powtarzaj ćwiczenie, dopóki nie uznasz, że dokładnie zbadałeś dany obiekt. Następnego dnia wybierz inny przedmiot i rozpocznij od początku.

Ćwiczenie tego rodzaju nie tylko znacznie rozwinie zdolność spostrzegania, lecz także wzmocni koncentrację w sposób niezwykle wartościowy dla dalszego rozwoju okultystycznego.

Wizualizacja

Drugim elementem rozwoju jest ćwiczenie zdolności wizualizacji.

Aby nauczyć się wizualizować, należy rozwijać umiejętność tworzenia obrazów mentalnych odległych miejsc, scen, ludzi i przedmiotów, aż będzie można przywoływać je przed wewnętrznym wzrokiem zgodnie z własną wolą, po wprowadzeniu się w odpowiedni stan umysłu.

Innym sposobem jest zajęcie wygodnej pozycji i odbycie w wyobraźni podróży do miejsca, które wcześniej odwiedziliśmy.

Najpierw przygotuj się mentalnie do wyprawy, następnie ujrzyj siebie wyruszającego w drogę. Wyobrażaj sobie wszystkie pośrednie miejsca i punkty podróży, przybycie do celu, odwiedzanie interesujących miejsc, a na końcu powrót do domu.

Później spróbuj w ten sam sposób odwiedzać miejsca, których nigdy wcześniej nie widziałeś.

Nie jest to jasnowidzenie, lecz ćwiczenie zdolności umysłowych przygotowujących do posługiwania się rzeczywistą mocą.

Psychometria

Po rozwinięciu koncentracji i wizualizacji zgodnie z powyższymi wskazówkami można rozpocząć ćwiczenia psychometryczne.

Weź pukiel włosów, chusteczkę, wstążkę, pierścień albo inny przedmiot należący do drugiej osoby. Lekko przyłóż go do czoła, zamknij oczy i wprowadź umysł w stan otwartości, bierności i gotowości do odbierania wrażeń.

Następnie spokojnie zapragnij psychometrycznie poznać przeszłość danego przedmiotu.

Nie spiesz się. Spokojnie oczekuj na pojawienie się wrażeń.

Po pewnym czasie zaczniesz odbierać informacje dotyczące właściciela przedmiotu trzymanego przy czole. W twoim umyśle ukształtuje się jego obraz, a następnie zaczniesz otrzymywać wrażenia odnoszące się do jego charakteru i innych cech.

Możesz ćwiczyć z różnymi przedmiotami w różnych odstępach czasu. Dzięki takim próbom i eksperymentom zdolność psychometryczna będzie stopniowo się rozwijać.

Pamiętaj, że w praktyce rozwijasz niemal nowy zmysł, dlatego jego kształcenie i ujawnianie wymaga cierpliwości oraz wytrwałości.

Inna forma ćwiczeń psychometrycznych polega na odczytywaniu przeszłości, otoczenia i historii metali, minerałów oraz podobnych materiałów.

Sposób postępowania jest taki sam jak opisany wcześniej. Minerał przykłada się do czoła, zamyka oczy i oczekuje na psychometryczne wrażenie.

Osoby posiadające wysoko rozwiniętą zdolność miały potrafić opisywać żyły minerałów i metali oraz przekazywać wiele wartościowych informacji na ich temat, korzystając z psychicznej wskazówki dostarczanej przez próbkę skały, minerału lub metalu.

Odnotowano również przypadki odnajdywania przez psychometrystów podziemnych strumieni wody dzięki wskazówkom uzyskanym z fragmentu ziemi, kamienia albo materiału pobranego z powierzchni.

W tej, podobnie jak w każdej innej opisanej dziedzinie, całe zalecenie dotyczące rozwoju można streścić w trzech słowach: praktyka, praktyka, praktyka.

Wpatrywanie się w kryształ

Uważamy, że używanie kryształu, szklanej kuli albo innej postaci tego, co starożytni nazywali „magicznym zwierciadłem”, stanowi najlepszy sposób rozwijania zdolności psychomantycznych.

Jak już wyjaśniliśmy, metoda ta służy skupieniu pragnienia, woli i myśli człowieka. Dzięki temu staje się punktem wyjścia dla tunelu astralnego, o którym często wspominaliśmy w niniejszej książce.

Uczeń nabierający wprawy w tej klasie zjawisk przechodzi następnie w sposób łatwy, stopniowy i naturalny do wyższych oraz bardziej złożonych odmian psychomancji.

„Magiczne zwierciadło”, którego kryształ jest jedynie jedną z postaci, było wykorzystywane przez dawnych okultystów podczas rozwijania zdolności ich uczniów. We wszystkich krajach i epokach pełniło podobną funkcję: pomagało rozwijać moce psychiczne oraz służyło jako punkt skupienia przy wytwarzaniu i wykorzystywaniu tunelu astralnego w psychomancji i innych zjawiskach okultystycznych.

Należy jednak wyraźnie powiedzieć, że sam kryształ nie posiada żadnej szczególnej mocy, magicznych właściwości ani niezwykłych cech.

Jest jedynie narzędziem wzroku astralnego, podobnie jak teleskop, mikroskop i inne przyrządy optyczne są narzędziami widzenia fizycznego.

Prawdą jest, że atomowe i molekularne właściwości szkła, kryształu oraz podobnych materiałów sprzyjają uzyskiwaniu najlepszych rezultatów, lecz równie dobrze stosowano i nadal można stosować wodę, atrament oraz inne substancje.

W samym krysztale nie ma zatem szczególnej „magii”. Nie pozwólcie, aby wokół jego używania narosły w waszym umyśle zabobonne przekonania.

Różni nauczyciele stosują odmienne postacie kryształu albo jego zamienniki. Niektórzy, których uczniowie pochodzą z bogatszych warstw społeczeństwa, wymagają posiadania kul wykonanych z czystego kryształu i utrzymują, że tylko one przynoszą najlepsze rezultaty.

Inni nauczyciele, pracujący z uczniami o skromniejszych możliwościach finansowych, przekonali się jednak, że równie dobre wyniki można uzyskać za pomocą niedrogiej kuli ze zwykłego szkła.

Jeszcze inni zalecają używanie szkiełek zegarkowych umieszczonych na kawałku czarnej tkaniny, najlepiej aksamitu. Stosuje się również wypolerowane przedmioty ze stali, fragmenty innych polerowanych metali albo na przykład nową srebrną monetę.

Niektórzy wykorzystują dużą kroplę atramentu wlaną do niewielkiego naczynia. Inni posługują się filiżankami pomalowanymi od wewnątrz na czarno, do których nalewają wodę, i twierdzą, że uzyskują znakomite rezultaty.

Wszystkie dawne opowieści o magicznych obrzędach i zaklęciach koniecznych do wykonania magicznego zwierciadła są czystym nonsensem, który narósł wokół rzeczywistych zasad zjawiska, jak często dzieje się w podobnych przypadkach.

Nie dajcie się zwieść takim niedorzecznościom.

Niektóre osoby wolą spoglądać w błyszczącą powierzchnię drogocennego kamienia. Kiedy zatem używamy określenia „kryształ”, mamy na myśli, że uczeń może wybrać dowolny z wymienionych wyżej przedmiotów, kilka z nich albo zastąpić je innym obiektem posiadającym odpowiednią zdolność odbijania obrazu.

Zaleceń dotyczących praktycznego używania kryształu jest niewiele. Należy przeczytać uwagi zamieszczone na końcu lekcji poświęconej wpatrywaniu się w kryształ, czyli Lekcji VI.

Najważniejszą zasadą, na którą zwracają uwagę niemal wszyscy nauczyciele, jest ustawienie osoby patrzącej tyłem do źródła światła, a nie twarzą w jego stronę.

Ogólna instrukcja jest prosta.

Początkowo uczeń powinien ćwiczyć samotnie, w spokojnym pomieszczeniu. Powinien siedzieć tyłem do światła, a kryształ umieścić przed sobą na stole, na kawałku czarnej tkaniny albo innego ciemnego materiału.

Następnie należy spokojnie patrzeć w kryształ.

Nie trzeba obawiać się mrugania. Nie wolno napinać ani przemęczać oczu.

Niektórzy wolą ułożyć dłonie w kształt tunelu i patrzeć przez nie jak przez lornetkę teatralną. Uważamy tę metodę za bardzo dobrą, ponieważ pomaga odciąć rozpraszające światło i widoki.

Jeżeli podczas pierwszej próby niczego nie zobaczysz, nie zniechęcaj się, lecz wytrwale kontynuuj ćwiczenia. W niektórych przypadkach konieczne jest przeprowadzenie wielu prób, podczas gdy inni uzyskują zadziwiające rezultaty już podczas pierwszego eksperymentu.

Pewien angielski autorytet zaleca, aby początkujący, którzy nie osiągają bezpośrednich rezultatów, spróbowali najpierw „zwizualizować” coś, co już wcześniej widzieli — na przykład znajome krzesło, pierścień, twarz albo inny dobrze znany przedmiot.

Następnie powinni zwrócić się ku kryształowi i spróbować odtworzyć w nim ten sam obraz. Twierdzi się, że taka praktyka często stopniowo prowadzi do rzeczywistego „widzenia” w krysztale.

Pierwszą oznaką prawdziwego „widzenia” jest pojawienie się w krysztale zmętnienia albo „mlecznej mgły”. Powoli przekształca się ona w kształt lub scenę, która stopniowo wyłania się podobnie jak obraz fotograficzny pojawiający się na światłoczułej płycie w ciemni.

W niektórych przypadkach mglista chmura ciemnieje i staje się czarna, a dopiero z niej wyłaniają się obrazy.

Rady ogólne

W niniejszej książce przedstawiamy szeroki, choć skrócony opis rozmaitych postaci zjawisk psychomantycznych, wraz z licznymi przykładami typowych manifestacji.

Po przeczytaniu niniejszej lekcji oraz kolejnych rozdziałów uczeń będzie mógł zdobyć wiele praktycznych informacji dotyczących przejawiania się tej mocy.

Zrozumie naturę oraz ogólne zasady działania zjawisk. Dzięki temu, kiedy rozpocznie rozwijanie zdolności we własnym wnętrzu, będzie potrafił rozpoznać oznaki wzrastającej mocy i ujawniających się zdolności, które w przeciwnym razie byłyby dla niego zupełnie niezrozumiałe.

Aby uzyskać najlepsze wyniki, uczeń powinien oczywiście skorzystać z pomocy kompetentnego nauczyciela udzielającego osobistych lekcji.

Jednak człowiek posiadający wystarczającą cierpliwość i wytrwałość, aby „samodzielnie dojść do rozwiązania”, tak jak uczyniło wcześniej wielu innych, może osiągnąć rezultaty nie mniej wartościowe tylko dlatego, że uzyskał je bez zewnętrznej pomocy.

Sądzimy, że przekazaliśmy czytelnikom tej niewielkiej książki wystarczające wyobrażenie o całym zagadnieniu i jego podstawowych prawach, a także dostatecznie ogólne wskazówki dotyczące sposobów rozwijania oraz ujawniania mocy.

Jeżeli ktoś nie osiągnie choćby umiarkowanego powodzenia w samodzielnym rozwoju tych zdolności, będzie to przede wszystkim jego własną winą.

Nie istnieje królewska droga prowadząca do mocy okultystycznej lub psychicznej. Nie istnieje żadne „magiczne słowo”, które po wypowiedzeniu stanie się „Sezamie, otwórz się” dla bram psychomancji.

Pragniemy również ostrzec ucznia przed osobami obiecującymi przekazanie mu „tajemnicy” w zamian za znaczną sumę pieniędzy.

Nie istnieje żadna tajemnica, którą można byłoby w ten sposób przekazać. Wszystko sprowadza się najpierw do ogólnego zrozumienia, a następnie do ćwiczeń i pracy.

Niektórym przychodzi to łatwiej niż innym, lecz nawet dla nich osiągnięcie wyższych stopni wymaga pracy oraz praktyki.

Ufamy, że przekazaliśmy wam materiał do przemyślenia oraz wiedzę potrzebną do dalszej pracy.

Powrót do Praktyczna Psychomancja =>

źródło: LESSON II. How to Develop Yourself; Practical Psychomancy and Crystal Gazing by William Walker Atkinson, 1908.