autor J. M. Knowlton

Jest piękno w oku iskrzącym,
I w policzku, którego rumieniec
Przypomina rozżarzone letnie niebo
Pod wieczornym blaskiem.

Lecz, ach! istnieje głębszy dreszcz
Niż ten, który dają oczy czy policzki –
Silniejszy czar, niż one zdołają utkać:
Piękno serca!

Te czyste i łagodne myśli, które karmią
Najlepszy i najjaśniejszy płomień Miłości –
Te skarby ufającego serca –
Serca na zawsze tego samego.

Tak! Możesz nosić koronę zdobywcy
Albo opasać swe czoło
Wawrzynowym wieńcem sławy,
Ozdobą, którą rozgłos obdarza.

Lecz czymże jest życie w złoconych salach,
Pośród klejnotów bezcennej wartości,
Jeśli skarby takie jak te są wszystkim,
Co wiąże duszę z ziemią?

Bo znacznie droższe niż błyszcząca potęga,
Niż bogactwo albo niegasnąca sława,
Są skarby ufającego serca –
Serca na zawsze tego samego

źródło: Treasures of the Heart;  „The Shekinah”. Edited by S.B.Brittan. Vol.I-III New York, 1853.