„Automatic or Spirit Writing, with Other Psychic Experiences” autorstwa Sary A. Underwood, wydana w Chicago w 1896 r. przez Thomasa G. Newmana. Ma ok. 352 strony, zawiera ilustracje/portret, a jej tematem są pismo automatyczne, spirytyzm i doświadczenia psychiczne.
Kim była Sara A. Underwood?
Sara A. Underwood, właściwie Sara A. Francis Underwood (1838–1911), była angielsko-amerykańską pisarką, redaktorką, wykładowczynią, wolnomyślicielką i działaczką na rzecz praw kobiet. Urodziła się w Penrith w Anglii, jako dziecko przeniosła się z rodziną do Rhode Island, a w 1862 r. poślubiła Benjamina Franklina Underwooda, który napisał wstęp do tej książki.
Co ciekawe, Underwood nie była typową spirytystką „z urodzenia”. Wywodziła się ze środowiska racjonalistycznego i wolnomyślicielskiego, działała w prasie liberalnej, była związana m.in. z czasopismem The Open Court, które próbowało oprzeć etykę i religię na podstawach naukowych.
O czym jest książka?
Książka jest osobistym zapisem doświadczeń autorki z pismem automatycznym, czyli zjawiskiem, w którym osoba zapisuje treści mające — według interpretacji spirytystycznej — pochodzić od duchów lub inteligencji pozazmysłowych.
Underwood twierdzi we wstępie, że przygotowała książkę „w interesie prawdy” i że podaje komunikaty możliwie wiernie, na podstawie oryginalnych rękopisów. Zaznacza też, że nie chce być traktowana jako „publiczne medium” dostępne na życzenie czytelników.
Struktura i zawartość
Tom ma 25 rozdziałów. Obejmuje m.in.:
1. Pierwsze doświadczenia psychiczne
Autorka opisuje początki pisma automatycznego, wcześniejsze eksperymenty z planchette oraz tekst opublikowany wcześniej w czasopiśmie „The Arena”.
2. Testy wiarygodności
W książce pojawiają się przypadki komunikatów rzekomo zawierających fakty nieznane autorce, później potwierdzone. Underwood omawia też podpisy, nazwiska i wiadomości mające stanowić dowód niezależnego źródła przekazu.
3. Nauki „duchów”
Duża część książki dotyczy tego, co komunikaty mówią o życiu po śmierci, Bogu, duszy, ewolucji duchowej, reinkarnacji, religii, Jezusie, modlitwie, teozofii, chrześcijańskiej nauce i relacji między materią a duchem.
4. Komunikaty znanych postaci
Autorka przytacza przekazy przypisywane m.in. takim postaciom jak Wordsworth, Swedenborg, Malthus, Darwin, Abraham Lincoln, Robert Chambers, Saul z Tarsu i inni.
5. Doświadczenia pośmiertne
Książka zawiera opisy rzekomych relacji duchów o pierwszych wrażeniach po śmierci, o „nowym życiu”, stopniach rozwoju duchowego i warunkach egzystencji w świecie duchowym.
6. Poezja i improwizacje rytmiczne
Osobny rozdział poświęcono rymowanym odpowiedziom, wierszom i spontanicznym tekstom poetyckim, które miały powstawać automatycznie.
Jak należy ją rozumieć?
To ważny dokument z końca XIX wieku, stojący na pograniczu spirytyzmu, psychologii, religii liberalnej i badań psychicznych. Nie jest to suchy traktat naukowy, ale raczej świadectwo osoby, która próbowała pogodzić racjonalizm, wolnomyślicielstwo i osobiste doświadczenia mediumiczne.
Najciekawsze jest właśnie napięcie między sceptycznym zapleczem autorki a treścią książki. Underwood była osobą wykształconą, aktywną intelektualnie i społeczną, dlatego jej relacja różni się od wielu bardziej sensacyjnych publikacji spirytystycznych epoki.
Jeśli jesteś zainteresowany zerknij na fragment z książki pt: