Magia talizmanów
Saturn

Okultystyczne znaczenie jego kwadratu, pieczęci i sigili

S. Liddell MacGregor Mathers
autor dzieła The Kabbalah Unveiled i innych prac

Saturn nazywany jest przez astrologów Większym Nieszczęściem, Mars zaś Mniejszym Nieszczęściem, podczas gdy Jowisza i Wenus określa się odpowiednio mianem Większego Dobroczyńcy i Mniejszego Dobroczyńcy.

Oznacza to, że ogólna natura oddziaływania pierwszych dwóch planet ma być zła, natomiast dwóch ostatnich – dobra. Jednak powierzchowni adepci astrologii łatwo zapominają, że jeżeli tak zwane planety nieszczęśliwe są dobrze położone i tworzą korzystne aspekty w horoskopie urodzeniowym lub horarnym, ich działanie przestaje być złe; podobnie planety dobroczynne, gdy są osłabione i tworzą niepomyślne aspekty, mogą działać źle zamiast dobrze.

Nierzadko stwierdzałem, że jeżeli Saturn lub Mars jest władcą ascendentu w chwili narodzin, ich niekorzystne aspekty w horoskopie rewolucji słonecznej wyrządzają osobie urodzonej stosunkowo niewielką szkodę.

Związek magii talizmanicznej z astrologią

Magia talizmaniczna opiera się w pewnym stopniu na astrologii, ponieważ zależy od położenia gwiazd na niebie i ich wzajemnych aspektów. Na tym jednak podobieństwo się kończy.

Astrologia, na podstawie powstających układów, dostarcza informacji o przyszłych wydarzeniach. Magia talizmaniczna daje natomiast możliwość zmodyfikowania skutków tych wydarzeń poprzez skrystalizowanie – niejako – w talizmanie dobrej albo złej kombinacji właściwej danemu położeniu planet.

Tak jak liczba, ciężar i miara porządkują istnienie wszystkich rzeczy stworzonych, tak również określona liczba, połączona z materią odpowiadającą jej naturze, posiada magiczną moc okultystyczną.

Jeżeli zatem talizman zostanie wykonany nie z dowolnej, lecz z odpowiednio dobranej materii, będzie oddziaływał zgodnie z naturą tej materii, lecz nie w inny sposób.

Aby jednak skutek ten rzeczywiście wystąpił, twórca talizmanu musi posiadać zdolność przywołania ukrytej w nim mocy magicznej do czynnego istnienia. W przeciwnym razie pozostanie ona uśpiona, a talizman – choćby został wykonany prawidłowo – nie przyniesie zamierzonego rezultatu.

Każdy talizman wymaga więc konsekracji, gdyż akt konsekracji jest…

Sakrament woli

…sakramentem woli, a konsekracja przez sakrament woli stanowi apoteozę materii.

Niech jednak nikt nierozważnie nie sądzi, że siła jego własnej woli – jakkolwiek wielka – może wywołać pożądany skutek, jeżeli nie zostanie ona uświęcona i wzmocniona przez Najwyższą Wolę Wszechświata, od której pierwotnie otrzymała swoje istnienie.

Kiedy bowiem naturalna siła woli twórcy talizmanu zostanie wyczerpana, skąd może on zaczerpnąć dalszej mocy, jeśli nie uzyska jej z niewyczerpanego źródła Woli Wszechświata?

Dlatego podczas sporządzania każdego talizmanu wskazane jest używanie tych boskich imion i symboli, które według kabały pozostają w pokrewieństwie z działaniami określonej planety, pod której wpływem jest on konstruowany, i sprawują nad nimi władzę.

Dobroczynne i złowrogie działanie talizmanu

Każdy talizman prawidłowo wykonany pod wpływem określonej planety przynosi skutek dobry i pomyślny albo zły i niepomyślny.

Skutek będzie dobry, jeżeli planeta zajmuje korzystne położenie na niebie, posiada odpowiednią godność i tworzy pomyślne aspekty. Zły skutek powstanie w warunkach przeciwnych.

Ponadto talizman powinien być wykonywany w dniu i godzinie, nad którymi włada dana planeta.

Po tych ogólnych uwagach dotyczących magii talizmanicznej przechodzę teraz do szczegółowego omówienia planety Saturn.

Talizmany Saturna

Talizmany Saturna powinny być wykonywane w sobotę, w godzinach dnia, podczas których Saturn sprawuje szczególną władzę. Są to pierwsza i ósma godzina dnia oraz trzecia i dziesiąta godzina nocy.

Przyjmuje się, że sobota trwa od wschodu Słońca do wschodu Słońca w niedzielę.

Aby określić długość godzin dziennych, należy zmierzyć czas pomiędzy wschodem a zachodem Słońca i podzielić go przez dwanaście. Otrzymany wynik daje długość każdej godziny dnia.

W przypadku godzin nocnych należy w podobny sposób podzielić okres pomiędzy zachodem Słońca a jego wschodem następnego dnia.

Widać z tego, że długość godzin planetarnych zmienia się w zależności od pory roku.

Talizmany Saturna można również wykonywać w innych godzinach soboty, lecz działanie nie będzie wówczas równie silne jak w godzinach wskazanych wyżej. W takim przypadku należy dodać imię i sigil anioła sprawującego władzę nad daną godziną.

Odpowiedniości Saturna

Saturn włada:

• kolorem czarnym;
• sobotą jako dniem tygodnia;
• okresem od połowy grudnia do połowy lutego;
• znakami Koziorożca i Wodnika, które są jego domami;
• znakiem Wagi, w którym znajduje się w wywyższeniu;
• smokiem;
• osłem;
• czajką;
• mątwą;
• kretem;
• metalem ołowiem;
• kamieniem szlachetnym onyksem.

Pozostaje również pod wpływem liczby trzy w arytmetyce oraz geometrycznej figury trójkąta równobocznego.

Ze względu na swoją władzę nad Koziorożcem, Wodnikiem i Wagą Saturn rządzi także następującymi drzewami i roślinami:

• sosną;
• grabem;
• bukszpanem;
• szczawiem;
• bylicą;
• trawą skorpionową.

Przypisuje mu się również kamienie szlachetne:

• chryzopraz;
• kryształ;
• beryl.

Pierścień talizmaniczny Saturna

Aby sporządzić pierścień talizmaniczny Saturna, należy wziąć pierścień wykonany z ołowiu. W jego oprawie powinno się umieścić fragment ziela Saturna wraz z sierścią albo skórą zwierzęcia poświęconego tej planecie.

Ponad nimi należy osadzić onyks albo inny kamień przypisany Saturnowi.

Pod onyksem, wraz z fragmentami skóry i ziela, powinien zostać umieszczony kawałek papieru zawierający pieczęć i kwadrat Saturna oraz zapis zamierzonego skutku.

Zwykły talizman Saturna

Aby wykonać zwykły talizman Saturna, należy przygotować niewielką tabliczkę z ołowiu. Po obu jej stronach należy wyryć podwójny albo potrójny krąg.

Na awersie należy wyryć kwadrat Saturna zapisany literami hebrajskimi, a wewnątrz podwójnego kręgu umieścić boskie imiona władające Saturnem.

Kwadrat można też pominąć i zastąpić go trójkątem równobocznym, wewnątrz którego należy nakreślić imię i sigil anioła Saturna.

Na rewersie trzeba wyryć:

• pieczęć Saturna,
• sigil jego Inteligencji,
• a w przypadku talizmanu przeznaczonego do złego celu także pieczęć i imię jego Ducha.

W podwójnym kręgu należy ponadto zapisać imiona związane z liczbami Saturna.

Konsekracja i okadzenie

Następnie talizman należy poświęcić za pomocą odpowiedniej formuły konsekracyjnej oraz okadzić wonnością odpowiadającą naturze Saturna.

Dla uzyskania dobrego skutku można użyć:

• czarnego pieprzu,
• albo wonnego korzenia.

Dla skutku złego należy użyć siarki.

Po ukończeniu talizman powinien być przechowywany zawinięty w czarny jedwab.

Dobry talizman Saturna

Dobry talizman Saturna powinien być wykonywany wtedy, gdy Saturn znajduje się:

• w Koziorożcu,
• w Wodniku,
• albo w Wadze,

i tworzy pomyślne aspekty.

Jego działanie ma polegać na:

• wspomaganiu narodzin dzieci,
• zapewnianiu człowiekowi siły i bezpieczeństwa,
• przynoszeniu powodzenia w prośbach kierowanych do osób możnych.

Zły talizman Saturna

Zły talizman sporządza się wtedy, gdy Saturn znajduje się:

• w Raku,
• w Lwie,
• albo w Baranie,

oraz tworzy niepomyślne aspekty.

Taki talizman ma:

• powstrzymywać budowę,
• wywoływać niezgodę,
• sprowadzać zło,
• powodować nieszczęście i śmierć.

Nie mogę jednak dostatecznie stanowczo przestrzec moich czytelników przed sporządzaniem talizmanów lub pentakli przeznaczonych do złych celów. Poza krzywdą, jaką mogą wyrządzić innym, z pewnością wcześniej czy później sprowadzą zło i nieszczęście również na własnego twórcę.

Boskie imiona związane z Saturnem

Boskie imiona pozostające pod władzą Saturna są następujące:

Tetragrammaton Elohim

IHVH ALHIM
יהוה אלהים

Trzecia sefira – Zrozumienie

Binah
BINH
בינה

Archanioł

Tzaphqiel
TzPQIAL
צפקיאל

Współcześnie imię to zapisuje się najczęściej jako Tzaphkiel, Tzafkiel albo Cassiel w pokrewnych tradycjach.

Anielski chór Tronów

Arelim
ARLIM
אראלים

Sfera Saturna – Spoczynek

Shabbathai
ShBThAI
שבתאי

Szczególny anioł Saturna

Szczególnym aniołem Saturna jest:

CASSIEL

Następnie przedstawiono jego sigil.

Jego pomocnikami są aniołowie:

• Machatan,
• Uriel.

Autor przechodzi następnie do okultystycznego znaczenia kwadratu, pieczęci i sigili Saturna, zaznaczając, że nie zna żadnego innego dzieła, w którym wyjaśniono by ich znaczenie kabalistyczne.

Magiczny kwadrat Saturna

Jak już wspomniano, liczba trzy jest okultystyczną liczbą Saturna.

Dlatego jego magiczna tablica, czyli kwadrat, składa się z dziewięciu pól, w których liczby od jednego do dziewięciu rozmieszczono w taki sposób, że ich suma wynosi piętnaście:

• w każdej kolumnie,
• w każdym rzędzie,
• na obu przekątnych.

Łączna suma wszystkich liczb wynosi czterdzieści pięć.

Kwadrat liczbowy Saturna

W literach hebrajskich

W zapisie literowym użytym przez autora

Okultystyczne znaczenie kwadratu

Okultystyczne znaczenie kwadratu można odnaleźć za pomocą kluczy kabalistycznych, odczytując każdą kolumnę, każdy rząd i każdą przekątną.

Autor otrzymuje następujące sentencje:

B, T, D

Wiedza kierowana przez Roztropność osiąga swoje urzeczywistnienie.

Z, H, G

Działanie jest zwycięstwem Natchnienia.

V, A, Ch

Antagonizm zostaje pogodzony przez jedność Woli dzięki równowadze przeciwieństw.

B, Z, V

Wiedza o zwycięstwie znajduje się w równowadze.

T, H, A

Roztropność powinna inspirować Wolę.

D, G, Ch

Urzeczywistnienie działania powinno dokonywać się wyłącznie w sprawiedliwości.

B, H, Ch

Wiedza o Natchnieniu wytwarza równowagę.

D, H, V

Dla urzeczywistnienia Natchnienia konieczny jest antagonizm.

Autor dodaje słowa z Zoharu:

„Siły, które powstają bez wzajemnego równoważenia się, giną w przestrzeni”.

Magiczna pieczęć Saturna

Magiczna pieczęć Saturna zostaje wyprowadzona z jego kwadratu przez połączenie odpowiednich pól liniami.

Jej znaczenie autor objaśnia następująco:

Urzeczywistnienie może zostać osiągnięte jedynie poprzez antagonizm. Roztropność i sprawiedliwość przynoszą zwycięstwo, a działanie jest rezultatem poznania mocy Woli.

Magiczny sigil Agiela, Inteligencji, czyli Dobrego Ducha Saturna, ma następującą postać. Jest on formułą Roztropności działającej w czynie.

[Na stronie przedstawiono graficzny sigil Agiela.]

Magiczny sigil Zazela, Ducha, czyli Złego Geniusza Saturna, ma następującą postać. Jest on formułą nienawiści i antagonizmu działających poprzez niezrównoważoną siłę.

[Na stronie przedstawiono graficzny sigil Zazela.]

Imiona związane z liczbami Saturna

Oto imiona przypisane liczbom Saturna:

3 – Ab, AB
„Ojciec”.

9 – Hed, HD

15 – Jah, IH
„Imię Stworzenia”.

15 – Hod, HVD
„Chwała” lub „Blask”.

45 – Jehovah, tak jak imię to zapisywane jest w świecie Jeciry, czyli Formacji:
IVD, HA, VAV, HA

45 – Agiel, AGIAL
Inteligencja, czyli Dobry Duch Saturna.

45 – Zazel, ZAZL
Duch, czyli Zły Geniusz Saturna.

Symbol astrologiczny Saturna

Na zakończenie można zauważyć, że zwykły astrologiczny symbol Saturna:

♄

przedstawia krzyż umieszczony ponad księżycowym sierpem.

W znaczeniu alchemicznym wskazuje to, że ołów ma wewnętrzną naturę srebra, lecz zewnętrznie działa żrąco i niszcząco.

źródło:  Talismanic Magic: Saturn – The Occult Signification of His Square, Seal, and Sigils by S. Liddell MacGregor Mathers;  A Theosophical Magazine, Tom II redagowane przez H. P. Blavatsky i Mabel Collins, London  March 1888 – August 1888.

---

S. Liddell MacGregor Mathers – nota biograficzna

Samuel Liddell MacGregor Mathers był brytyjskim okultystą, tłumaczem dawnych tekstów magicznych, kabalistą i współtwórcą Hermetycznego Zakonu Złotego Brzasku. Urodził się 8 stycznia 1854 roku w Hackney w Londynie jako Samuel Liddell Mathers, a zmarł 5 listopada 1918 roku w Paryżu. Należy do najważniejszych postaci zachodniego okultyzmu przełomu XIX i XX wieku.

Młodość i przyjęte nazwisko

Ojciec Mathersa był urzędnikiem handlowym i zmarł, gdy Samuel był jeszcze dzieckiem. Po jego śmierci przyszły okultysta mieszkał z matką w Bournemouth. Otrzymał wykształcenie klasyczne, interesował się symboliką, mistycyzmem, tradycjami celtyckimi, językami oraz historią wojskowości. Jego pierwszą publikacją nie była książka ezoteryczna, lecz podręcznik ćwiczeń piechoty, wydany w 1884 roku. Uprawiał również szermierkę i boks.

Nazwisko MacGregor oraz szkocką tożsamość przyjął później. Twierdził, że pochodzi od rodu MacGregorów z Glenstrae i używał nawet tytułu hrabiego Glenstrae. Historyczne podstawy tych roszczeń są jednak bardzo słabe i współcześni biografowie zazwyczaj uznają je za element romantycznej autokreacji.

Podpisywał się między innymi:

S. L. MacGregor Mathers
S. Liddell MacGregor Mathers
Comte MacGregor de Glenstrae

W działalności zakonnej posługiwał się łacińską dewizą:

Deo Duce, Comite Ferro

czyli:

„Z Bogiem jako przewodnikiem, z mieczem jako towarzyszem”.

Używał też gaelickiego motta S’ Rioghail Mo Dhream, tłumaczonego jako „Królewski jest mój ród”.

Wolnomularstwo i różokrzyżowcy

Mathers został inicjowany do wolnomularstwa 4 października 1877 roku w Hengist Lodge w Bournemouth, a stopień mistrza otrzymał 30 stycznia 1878 roku. W 1882 roku został przyjęty do Societas Rosicruciana in Anglia, stowarzyszenia różokrzyżowego przeznaczonego dla mistrzów masońskich zainteresowanych kabałą, symboliką, hermetyzmem i chrześcijańskim ezoteryzmem.

W tym środowisku poznał Williama Wynna Westcotta oraz Williama Roberta Woodmana, z którymi w 1888 roku utworzył Hermetic Order of the Golden Dawn – Hermetyczny Zakon Złotego Brzasku.

Twórca magicznego systemu Złotego Brzasku

Choć Złoty Brzask miał trzech formalnych założycieli, to właśnie Mathers w największym stopniu przekształcił pierwotne szkice ceremonii w rozbudowany system inicjacyjny i praktyczny.

Na podstawie tak zwanych Cipher Manuscripts, czyli zaszyfrowanych rękopisów zawierających zarysy stopni, opracował pełne rytuały, symbolikę świątyni, program studiów i system egzaminów. Stworzył także znaczną część materiałów przeznaczonych dla wewnętrznego Drugiego Zakonu, znanego jako R.R. et A.C. – Rosae Rubeae et Aureae Crucis, czyli Zakon Różanej Róży i Złotego Krzyża.

System Mathersa łączył:

• kabałę hermetyczną,
• astrologię,
• Tarot,
• alchemię,
• magię talizmaniczną,
• tradycje różokrzyżowe,
• egipską i grecko-egipską symbolikę,
• średniowieczne grymuary,
• enochiańskie materiały Johna Dee i Edwarda Kelleya.

Mathers nie ograniczał się do kompilowania dawnych źródeł. Łączył je w spójny system korespondencji, w którym litery hebrajskie, sefiroty, planety, żywioły, kolory, karty Tarota, imiona boskie i stopnie inicjacyjne miały wzajemnie sobie odpowiadać.

To właśnie ten system wywarł ogromny wpływ na późniejszą zachodnią magię ceremonialną.

Praca w British Museum

Po śmierci matki w 1885 roku Mathers przeniósł się do Londynu. Żył bardzo skromnie, często w ubóstwie, i wiele godzin spędzał w czytelni British Museum, studiując rękopisy kabalistyczne, magiczne, alchemiczne i egiptologiczne.

Współcześni wspominali go jako niezwykle wytrwałego badacza, który od rana do wieczora pracował nad wielkimi tomami i rękopisami. Jego erudycja była imponująca, choć nie miał akademickiego wykształcenia uniwersyteckiego.

Nie był jednak filologiem w dzisiejszym znaczeniu. Jego przekłady i interpretacje zawierają błędy, dowolne rekonstrukcje i rozwiązania podporządkowane własnemu systemowi magicznemu. Ich znaczenie polega przede wszystkim na wpływie historycznym, a nie na zgodności ze współczesnymi standardami krytyki tekstu.

Małżeństwo z Moiną Mathers

W 1890 roku poślubił Minę Bergson, która przyjęła imię Moina Mathers. Była artystką i siostrą filozofa Henriego Bergsona. Sama odegrała ważną rolę w Złotym Brzasku, projektowała dekoracje, stroje i symbole oraz współuczestniczyła w działalności rytualnej męża.

W 1892 roku małżonkowie przenieśli się do Paryża, gdzie założyli świątynię Ahathoor. Prowadzili również publiczne przedstawienia rytualne pod nazwą Rites of Isis – Obrzędy Izydy, łączące teatr, muzykę, symbolikę egipską i ceremoniał okultystyczny.

Konflikty i rozpad Złotego Brzasku

Mathers był człowiekiem wybitnie twórczym, ale również autorytarnym, gwałtownym i podatnym na konflikty. Domagał się daleko idącego posłuszeństwa i przedstawiał siebie jako pośrednika kontaktującego się z tajemniczymi Tajnymi Zwierzchnikami Zakonu.

Pod koniec lat dziewięćdziesiątych XIX wieku doszło do sporów między nim a londyńskimi adeptami, między innymi Annie Horniman, Florence Farr, W. B. Yeatsem i W. W. Westcottem. Mathers oskarżył Westcotta o sfałszowanie korespondencji z rzekomą niemiecką adeptką Anną Sprengel. Kryzys doprowadził około 1900 roku do rozpadu pierwotnej organizacji na kilka konkurencyjnych odłamów.

Mathers zachował kontrolę nad częścią struktur, które później działały pod nazwą Alpha et Omega. Jego działalność do końca życia budziła skrajne oceny. Jedni widzieli w nim genialnego maga i rytualistę, inni despotę, mistyfikatora albo człowieka opanowanego przez własną legendę.

Najważniejsze publikacje i przekłady

The Kabbalah Unveiled – 1887

Najbardziej znana wczesna praca Mathersa. Był to angielski przekład wybranych fragmentów łacińskiej Kabbala Denudata Christiana Knorra von Rosenrotha, zawierający teksty pochodzące z tradycji Zoharu.

Książka odegrała ogromną rolę w popularyzacji kabały w środowiskach anglojęzycznego okultyzmu, choć nie była bezpośrednim przekładem z hebrajskiego ani aramejskiego.

The Tarot: Its Occult Signification, Use in Fortune-Telling and Method of Play – 1888

Krótka praca przedstawiająca znaczenia kart Tarota, ich zastosowanie wróżebne i reguły gry. Należała do wcześniejszych anglojęzycznych publikacji łączących Tarot z kabałą i zachodnim okultyzmem.

The Key of Solomon the King – 1889

Opracowanie i przekład Klucza Salomona, jednego z najważniejszych grymuarów europejskiej magii ceremonialnej. Mathers korzystał z kilku rękopisów przechowywanych w British Museum.

The Sacred Magic of Abramelin the Mage – 1897–1898

Przekład francuskiego rękopisu opisującego długotrwałą operację mającą prowadzić do „poznania i rozmowy ze Świętym Aniołem Stróżem”, a następnie do podporządkowania duchów.

Dzieło silnie wpłynęło na Aleistera Crowleya i późniejszą magię ceremonialną. Przekład Mathersa opierał się jednak na niepełnym rękopisie francuskim i różni się od późniejszych edycji opartych na tekstach niemieckich.

The Book of the Sacred Magic of Abra-Melin the Mage

To rozwinięty tytuł tej samej pracy, spotykany w różnych wydaniach.

The Grimoire of Armadel

Opracowanie grymuaru zawierającego sigile, imiona duchów i modlitwy. Praca została wydana drukiem już po śmierci Mathersa.

The Lesser Key of Solomon

Mathers przygotował materiały związane z Lemegetonem, choć historia publikacji i zakres jego udziału w poszczególnych edycjach są bardziej złożone niż w przypadku Klucza Salomona.

„Talismanic Magic” i magia Saturna

Artykuł „Talismanic Magic: Saturn”, który tłumaczyliśmy, ukazał się w teozoficznym czasopiśmie Lucifer. Mathers przedstawił w nim swoją charakterystyczną metodę łączenia astrologii, kabały, magicznych kwadratów, imion hebrajskich, planetarnych inteligencji oraz sigili.

Tekst pokazuje jego sposób pracy: dawne materiały z renesansowej magii planetarnej nie są jedynie powtarzane, lecz otrzymują interpretację opartą na systemie kabalistycznych korespondencji.

Mathers rozróżnia w nim:

• Agiela – Inteligencję Saturna;
• Zazela – Ducha Saturna;
• Cassiela – anioła planety;
• magiczny kwadrat liczby trzy;
• pieczęć i sigile wyprowadzane z kwadratu;
• astrologiczne warunki sporządzania talizmanów.

Jego wyjaśnienia symboliczne są twórczą interpretacją okultystyczną, a nie rekonstrukcją akademickiej kabały żydowskiej.

Relacja z Aleisterem Crowleyem

Aleister Crowley został przyjęty do Złotego Brzasku w 1898 roku i początkowo uważał Mathersa za swojego nauczyciela. Mathers nadał mu wyższy stopień w Paryżu mimo sprzeciwu londyńskich adeptów.

Później obaj popadli w gwałtowny konflikt. Crowley oskarżał Mathersa o tyranię i nieuczciwość, Mathers zaś widział w Crowleyu zdrajcę. Ich spór miał również wymiar wydawniczy, ponieważ Crowley opublikował część tajnych materiałów Złotego Brzasku w czasopiśmie The Equinox.

Mimo osobistego konfliktu system magiczny Crowleya w znacznej mierze wyrastał z nauk opracowanych przez Mathersa.

Znaczenie historyczne

Największym osiągnięciem Mathersa nie było stworzenie całkowicie nowej tradycji, lecz zsyntetyzowanie wielu wcześniejszych nurtów w praktyczny i uporządkowany system inicjacyjny.

Dzięki niemu magia ceremonialna została przedstawiona jako rozbudowana dyscyplina obejmująca:

• teorię symbolu;
• medytację;
• rytuał;
• pracę z wyobraźnią;
• astrologię;
• wróżbiarstwo;
• konsekrację talizmanów;
• inwokację;
• kabałę;
• alchemię.

Z systemu Złotego Brzasku pośrednio lub bezpośrednio wyrosły później liczne nurty zachodniego ezoteryzmu, w tym magia Thelemy Crowleya, Stella Matutina, Alpha et Omega, Builders of the Adytum, Dion Fortune i wiele współczesnych szkół hermetycznych.

Śmierć

Mathers zmarł w Paryżu w listopadzie 1918 roku. Często podaje się, że przyczyną była grypa hiszpanka, jednak dokumentacja jego śmierci nie jest całkowicie jednoznaczna. Po jego odejściu Moina Mathers kontynuowała działalność Alpha et Omega.

Ocena postaci

S. L. MacGregor Mathers był postacią pełną sprzeczności. Łączył ogromną pracowitość, wyobraźnię rytualną i zdolność syntezy z autorytaryzmem, skłonnością do mistyfikacji i budowania romantycznego mitu własnej osoby.

Nie był akademickim kabalistą ani krytycznym historykiem religii. Był natomiast jednym z najbardziej wpływowych projektantów systemów magicznych nowoczesnego Zachodu.

Jego przekłady bywają dziś zastępowane dokładniejszymi edycjami, lecz jego sposób organizowania materiału – poprzez tablice korespondencji, stopnie, kolory, liczby, symbole i rytuały – nadal kształtuje współczesne wyobrażenie o magii ceremonialnej.