I

Piękna kobieta siedzi pogrążona w marzeniu i spogląda przez otwarte okno. Promienie księżyca przenikają do wnętrza i otaczają ją świetlistą, srebrzystą poświatą. Jest piękna, lecz w jej urodzie nie ma tej nieuchwytnej łaski, która przewyższa samo piękno i nierozerwalnie łączy się ze szlachetnością oraz odwagą. Uosabia miłość ukrytą głęboko pod skazami bezimiennego spojrzenia – miłość nieśmiałą, opalizującą, mistyczną niczym migoczące kamienie księżycowe otaczające jej hebanowe włosy. Jej delikatne rysy są nieruchome i spokojne jak rzeźbiona kamea albo grecka głowa na starożytnej monecie. Czytaj dalej →