WYKŁAD V
Klucz – sposób jego zastosowania. Boskie urzeczywistnienie i iluminacja
Mistycyzm prowadzi do boskiego urzeczywistnienia i iluminacji. Jego najwyższym celem jest oczyszczenie świadomości ze wszystkich zasłon, cieni, mgieł, obsesji, zahamowań, nawyków, uprzedzeń oraz obiektywnych i subiektywnych przeszkód, które odchylają świadomość od Boskości, zamiast ją odzwierciedlać.
Urzeczywistnienie własnej Boskości jest równoznaczne z osiągnięciem świadomości Boga, którą mistycy Wschodu znają i określają mianem nadświadomości, ponieważ przewyższa ona wszystkie inne formy świadomości.
Tajemna Doktryna jako wiedza chroniona
Tajemna Doktryna nie byłaby ani tajemna, ani święta, gdyby ujawniała wiedzę mogącą służyć szarlatanowi lub magowi. Na tym właśnie polega jej zabezpieczenie i szczególna natura.
Wiedza, którą odsłania, jest połączeniem ponadnormalizmu i mistycyzmu.
Swobodne używanie mocy ponadnormalnych do celów osobistych lub egoistycznych jest możliwe i wykonalne, lecz prowadzi w ślepe zaułki duchowego zaciemnienia.
Takie wykorzystywanie naszych zdolności jest odradzane choćby dlatego, że nierzadko prowadzi do zaburzeń psychicznych.
Ludzie, którzy nie są prawdziwymi uczniami, którzy lekceważą naukowe i duchowe ostrzeżenia jasnowidzów, ekspertów psychologii oraz nauczycieli mistycyzmu, a także odmawiają podporządkowania się wymaganym warunkom, „pędząc tam, gdzie aniołowie boją się stąpać”, nie mogą winić nikogo poza sobą za nieszczęścia, które ich spotykają.
Prymat życia duchowego
Tajemna Doktryna jest ścisła i surowa, gdy domaga się, aby życie duchowe zajmowało najwyższe miejsce wśród uczniów wiedzy okultystycznej, eksperymentatorów i osób prowadzących doświadczenia.
Życie to ma charakter bezosobowy, uniwersalny i kosmiczny. Stanowi fundament, na którym buduje się świadome postrzeganie duchowego objawienia, boskiego urzeczywistnienia i iluminacji.
Ponadnormalizm a mediumizm
Ponadnormalizm nie jest mediumizmem.
Potwierdza on panowanie nad sobą, wolność i świadomą suwerenność, przeciwstawiając je obsesji, zewnętrznej kontroli oraz nieświadomej zależności.
Wyrażenie „dary duchowe”, użyte przez Pawła w 14. rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian, odnosi się – według autora – do ponadnormalizmu, a nie do mediumizmu ani nadprzyrodzoności.
Krytyka pojęcia nadprzyrodzoności
Nadprzyrodzoność, w znaczeniu nadawanym jej przez teologów, zakłada przypadkowe lub sporadyczne zdarzenie, które nie może nastąpić zgodnie z prawem naturalnym ani duchowym.
Zdarzenie takie przypisuje się rzekomemu bezpośredniemu nakazowi Boga, któremu przyznaje się przywilej spontanicznego działania, niewytłumaczalnego dla ludzkiego rozumu, nawet przy założeniu absolutnej doskonałości Woli Bożej.
Ewolucja, rozumiana w sensie boskim, zakłada inwolucję, lecz nie zaprzecza wrodzonej, potencjalnej i ostatecznej doskonałości duszy.
Stworzenie sugeruje odtworzenie, podobnie jak narodzenie wskazuje na odrodzenie, a śmierć – na zmartwychwstanie.
Ponadnormalizm nie oznacza przypadkowego aktu Boga, podejmowanego dlatego, że Jego wieczny plan zawiódł albo dlatego, że dusza od chwili narodzin w materii mogłaby ani nie chciała sama wyzwolić się z niewiedzy, słabości, grzechu i choroby – jak sugeruje to pojęcie nadprzyrodzoności. Przeciwnie, potwierdza on istnienie ukrytych i wewnętrznie zawartych możliwości Boskiego Bytu, które, gdy zostają wyrażone, dowodzą boskości człowieka i mistycznie jednoczą go z Bogiem.
Zrozumienie tego jest niezwykle ważne, ponieważ pozwala dostrzec różnicę między mediumizmem, który jest w znacznej mierze organiczną i psychiczną właściwością ludzkiej natury, a rzeczywistym osiągnięciem duchowym.
Różnicę tę ilustrują odmienne znaczenia takich określeń jak:
- medium i adept,
- mag i nekromanta,
- czarownik i hierofant,
- prorok i Chrystus.
W definicjach naukowych i duchowych nie powinno być tutaj miejsca na niejasność.
Bezinteresowne używanie mocy
Bezosobowe i boskie wykorzystywanie zdolności – zarówno normalnych, jak i ponadnormalnych – wyznacza zasadniczą różnicę między jedną grupą tych pojęć a drugą.
Słowo „nadprzyrodzoność” nie oddaje tej różnicy, lecz jedynie pogłębia zamęt.
Nadprzyrodzoność zakłada cud, podczas gdy ponadnormalizm wskazuje na tajemnicę, którą nauka może wyjaśnić.
Widzieć, słyszeć i odczuwać duchowo; działać na płaszczyźnie astralnej; oglądać wizje; słyszeć głosy; obcować z istotami duchowymi w świecie duchowym; przekazywać myśli telepatycznie; świadomie otrzymywać natchnienia i objawienia; prorokować; uzdrawiać; interpretować wizje i poznawać głębokie tajemnice Boga – wszystko to może wydawać się tajemnicze, lecz nie jest cudowne.
Wiedza o ponadnormalizmie pozwala bowiem łatwo wyjaśnić te zjawiska.
To niewiedza sprawia, że osiągnięcia ponadnormalne wydają się cudami; wiedza natomiast rozprasza tajemnicę.
Utracony klucz
Ogniwem łączącym człowieka z Bogiem, moralność z objawieniem, jest ponadnormalizm.
Jest on utraconym kluczem, kamieniem odrzuconym przez budowniczych, pojmowanym metafizycznie; psychologią, która była utraconym słowem, a następnie została ponownie odkryta w formie kabalistycznej, lecz przemieszana z chimerami, fantazją, przypowieściami, mitami, symbolami i najrozmaitszymi tworami wyobraźni.
Ponadnormalizm dostarcza prawdziwej podstawy, na której opierają się mistycyzm i boskie urzeczywistnienie.
Tajemna Doktryna Biblii odzyskuje tę wiedzę i przedstawia ją ponownie w języku zrozumiałym, aby nikt nie musiał już błądzić w ciemności i niewiedzy.*
Melchizedek jako Boskość obecna w duszy
Melchizedek, od tak dawna tajemniczo i odlegle łączony z najwcześniejszym życiem, myślą i przeznaczeniem człowieka, nie powinien być już uważany jedynie za historyczną postać pozbawioną narodzin i rodowodu.
Należy widzieć w nim Boskość uosobioną jako Duch Święty lub Duch Prawdy, zamieszkujący każdą ludzką duszę i przygotowujący ludzkość do najwyższych stopni duchowego wtajemniczenia – aby człowiek mógł stać się wieczystym kapłanem przy boskim ołtarzu.
Tam, podobnie jak w Świętym Świętych, czysty biały duch płonie niewysłowioną i niegasnącą chwałą.
Lampa może stać się bezużyteczna, oliwa może się wypalić, a knot może obrócić się w drobinę węgla, lecz dusza wraz ze swym promiennym i wiecznym światłem będzie świecić bez końca.
Ponadnormalna psychologia
Psychologia ponadnormalna jest lampą dla stóp człowieka.
Porządkuje jego umysł zgodnie z kosmicznym planem i dostraja jego serce do niebiańskiej wibracji.
Objawia mu jego wieczność i nieskończoność zawarte w Boskości.
Wyjaśnia rację Prawa oraz Prawo rozumu.
Ukazuje Biblię jako drzewo figowe, skrywające owoc w cieniu swojej literackiej formy, albo jako orzech kokosowy, zawierający wodę życia wewnątrz historycznej skorupy.
Adam i Ewa jako zasady kosmiczne
Psychologia ta pokazuje, że Adam i Ewa nie byli pierwszym ojcem i pierwszą matką rodzaju ludzkiego, lecz elektromagnetycznym obrazem aktywnej i biernej zasady Wszechświata.
W obrębie tych zasad – podobnie jak w ludzkim organizmie – dusza doprowadza niejako do „zwarcia” z Bogiem i odkrywa, że może jedynie czasowo odciąć się od źródła własnego życia i Boskości.
Ostatecznie jednak, wskutek negatywnego i pozytywnego prawa własnego istnienia – działania i reakcji – zostaje zmuszona do odnalezienia życia i nieśmiertelności, jedności i zjednoczenia w samym Bogu, w którym nieświadomie żyje, porusza się i istnieje.
Oto nauka o życiu wiecznym.
Samo istnienie jest niczym. Boskie urzeczywistnienie jest wszystkim.
Boska i ludzka miłość
Świadoma wiedza, że w najwyższej mocy Boskiej miłości dusza odnajduje Boga, natomiast w namiętności ludzkiej miłości może Go utracić, stanowi wzniosłe i nieustanne objawienie religii.
Fizjologia okultystyczna wyjaśnia tę prawdę jako skalane i nieskalane poczęcie wcielenia Boga w rodzaju ludzkim.
Psychologia okultystyczna objawia ją natomiast jako zahamowanie lub ujawnienie nadświadomości – życia Chrystusowego – w którym nasza własna Boskość zaprzecza Bogu albo składa o Nim świadectwo.
Człowiek i Bóg jako jedna Boska Istota
Człowiek w mikrokosmosie i Bóg w makrokosmosie należą do jednej Boskiej Istoty.
Zwycięstwo duszy nad ciałem i cielesnym umysłem dowodzi jej niebiańskiego pochodzenia i przeznaczenia.
Melchizedek, pozbawiony narodzin i śmierci, rodziny i genealogii, okrywający Abrahama – człowieka historycznego – płaszczem swej majestatycznej i suwerennej Boskości, symbolizuje prawdę, że nasza Boskość, Boskość człowieka, chroniona przez wieki, powstanie niczym lilia wyrastająca z błota, aby objawić Chrystusa i oświadczyć:
„Jam jest zmartwychwstaniem i życiem”.
* Przypis autora: Pełne i szczegółowe pouczenie zawiera korespondencyjny „System filozofii dotyczącej Boskości”, składający się z pięćdziesięciu sześciu lekcji podzielonych na pięć serii. Autor zaleca również swoje książki poświęcone boskości jasnowidzenia i jasnosłyszenia.
źródło: The Key – How Applied. Divine Realization and Illumination; Melchizedek, or The Secret Doctrine of the Bible by J. C. F. Grumbine, The Order of the White Rose, B.B.P.O., Boston, Massachusetts 1919.