Eugenio Siragusa – możliwie pełny dossier

Eugenio Siragusa był kimś więcej niż popularyzatorem UFO. Stworzył rozbudowany system objawienia kosmicznego, w którym połączył powojenny kontaktowy mit o „Braciach z Kosmosu” z chrześcijaństwem, kultem maryjnym, apokaliptyką, hermetyzmem, reinkarnacją,zył roz Atlantydą, teorią starożytnych astronautów oraz ostrzeżeniami przed wojną nuklearną i degradacją środowiska.

Dla zwolenników był wysłannikiem „Wyższych Inteligencji”. Dla badaczy nowych ruchów religijnych – jednym z głównych europejskich twórców religii UFO. Z krytycznego punktu widzenia był charyzmatycznym wizjonerem, którego niezwykłe opowieści nie zostały potwierdzone za pomocą niezależnych, kontrolowanych dowodów.

Jak czytać jego biografię

W przypadku Siragusy trzeba stale rozróżniać cztery poziomy:

• fakty biograficzne, które występują w kilku źródłach;
• relacje samego Siragusy o UFO, podróżach i przekazach;
• tradycję jego uczniów, która ma charakter hagiograficzny;
• ocenę historyczną i naukową, która nie potwierdza jego twierdzeń o kontaktach pozaziemskich.

Najobszerniejsza biografia znajduje się obecnie w archiwum prowadzonym przez jego zwolenników. Jest niezwykle cenna jako źródło materiału, fotografii, wypowiedzi i chronologii, ale nie jest neutralną biografią: opisywane wydarzenia traktuje jako prawdziwe interwencje „Mocy Niebiańskich”. Bardziej zdystansowany obraz przedstawia włoskie opracowanie nowych ruchów religijnych CESNUR. Oba typy źródeł zawierają zresztą pewne sprzeczności.

---

1. Życie przed „kontaktem”

Pochodzenie

Eugenio Siragusa urodził się 25 marca 1919 roku w Katanii na Sycylii. Data ta przypada na katolicką uroczystość Zwiastowania Pańskiego, co później zostało w jego środowisku obudowane znaczeniem symbolicznym. Pochodził ze stosunkowo skromnej rodziny mieszczańskiej. Według biografii środowiskowej był przedostatnim spośród pięciorga dzieci – miał trzy siostry i brata. Ukończył jedynie szkołę elementarną; przedstawiano go później jako samouka obdarzonego wiedzą niewspółmierną do formalnego wykształcenia.

Służba wojskowa

Jako młody człowiek wstąpił do włoskiej Królewskiej Marynarki Wojennej. Miał służyć w niej przez około jedenaście lat jako starszy artylerzysta związany ze służbą podwodną. Archiwum jego zwolenników twierdzi, że uczestniczył podczas II wojny światowej w dwóch bitwach morskich i otrzymał trzy Krzyże Wojenne oraz świadectwa odwagi. Inne materiały środowiskowe mówią o dwóch krzyżach, co pokazuje, że nawet w podstawowych szczegółach biograficznych nie ma pełnej zgodności. Nie znalazłem niezależnie opublikowanej dokumentacji wojskowej pozwalającej rozstrzygnąć tę rozbierzność.

Praca i rodzina

Po wojnie pracował jako urzędnik miejskiego urzędu celno-podatkowego w Katanii. Odszedł na emeryturę w 1972 roku, gdy dawny system lokalnych opłat został zastąpiony przez VAT. Był żonaty i miał dwoje dzieci.

Według późniejszych biografii jego pierwszą żoną była Rosaria Mirabella, a z tego związku mieli pochodzić synowie Liberto i Francesco. Materiały związane z późniejszym ruchem Giorgia Bongiovanniego podają, że od 1977 roku Siragusa mieszkał w Nicolosi ze swoją drugą partnerką lub żoną Miguelą Lechą oraz że w 1979 roku urodził się ich syn Eli Paolo. Są to informacje pochodzące ze środowisk wyznawców, nie od niezależnych rejestrów biografów.

Siragusa przedstawiał siebie jako człowieka ubogiego, pozbawionego majątku i zainteresowania pieniędzmi. Jego charakterystyczne motto brzmiało:

„Prawdy się nie sprzedaje ani nie kupuje”.

Według jego środowiska materiały rozdawano bezpłatnie, a on sam miał odmawiać honorariów i praw autorskich. Nie dysponujemy jednak kompletną, niezależną dokumentacją finansową jego organiearch4

---

2. Pierwsze doświadczenia mistyczne

Głos z 1951 roku

W sierpniu 1951 roku Siragusa miał usłyszeć na ulicy w Katanii tajemniczy głos, który go zawołał. W opowieści jego zwolenników był to początek „przygotowania” do późniejszej misji.

„Promień” z 25 marca 1952 roku

Kluczowe doświadczenie miało nastąpić rankiem 25 marca 1952 roku, dokładnie w dniu jego trzydziestych trzecich urodzin. Czekając na autobus na Piazza dei Martiri, miał zobaczyć świetlistą kulę. Według jego relacji z obiektu wyszedł promień, który go „przeniknął” i całkowicie zmienił sposób postrzegania świata.

Opowiadał, że po tym przeżyciu geometria budynków wywoływała w nim mdłości, tłum ludzi stawał się mentalnie przytłaczający, a on sam czuł, że nie jest już tą samą osobom.

W późniejszych wypowiedziach opisywał siebie jako połączenie:

• fizycznej osobowości Eugenia Siragusy;
• zewnętrznej, psychicznej lub duchowej inteligencji, która mogła się nim posługiwać.

Używał nawet quasi-matematycznej metafory: ciało miało być „X”, a zewnętrzna inteligencja „Y”. W ten sposób tłumaczył, dlaczego czasami mówił jako zwykły Eugenio, a czasami jako „ktoś inny”.

Ważna rozbieżność

CESNUR błędnie lub na podstawie odmiennej tradycji podaje, że doświadczenie nastąpiło w dniu jego trzydziestych urodzin. Biografia ruchu konsekwentnie wskazuje 25 marca 1952 roku, a więc trzydzieste trzecie urodziny. Jest to jeden z przykładów, dlaczego jego chronologię należy sprawdzać w kilku źródłach.

---

3. Pierwsze spotkanie z istotami pozaziemskimi

Najważniejsze wydarzenie w jego autobiograficznym micie miało nastąpić 30 kwietnia 1962 roku.

Siragusa twierdził, że zobaczył nad Etną świetlisty obiekt i odebrał wewnętrzne wezwanie. Wsiadł do swojego Seata 600 i pojechał samotnie w okolice Monte Sona i Monte Manfrè. Około godziny 22.05 miał spotkać dwie humanoidalne istoty, które powiedziały:

„Synu, czekaliśmy na ciebie”.

Przedstawiły się jako Ithacar i Asthar/Ashtar. Jedna miała pochodzić z Marsa, druga z planety lub świata nazwanego Metaria. Siragusa opisywał je jako niezwykle piękne, ubrane w ciemnosrebrne kombinezony z pasami i pierścieniami na szyi, nadgarstkach oraz kostkach.

Twierdził, że ich pojazd miał około dwunastu metrów średnicy i trzy–cztery metry wysokości. Miał później czterokrotnie wejść do podobnych obiektów. Opisywał wnętrze z kilkoma pomieszczeniami, aparaturą oraz „globularnym telewizorem”, pozwalającym obserwować otoczenie tak, jakby ściany pojazdu były przezroczyste. Załoga mniejszych dysków miała liczyć od siedmiu do dziewięciu członków.

Nie ma niezależnego świadka tego pierwszego spotkania. Sam Siragusa podkreślał, że otrzymał polecenie przybycia bez osoby towarzyszącej. Z punktu widzenia metodologii naukowej jest to więc relacja pojedynczego świadka, której nie można obiektywnie ocenić.

Kim był Ashtar?

Nazwa Ashtar nie pojawiła się po raz pierwszy u Siragusy. Funkcjonowała już wcześniej w międzynarodowej kulturze kontaktowców UFO. CESNUR wprost zaznacza, że jest to imię powtarzające się w relacjach różnych kontaktowców. Pokazuje to, że Siragusa działał wewnątrz istniejącej tradycji, zapoczątkowanej między innymi przez amerykańskich kontaktowców lat pięćdziesiątych.

---

4. Od kontaktowca do przywódcy ruchu

Po doświadczeniu z 1962 roku Siragusa rozpoczął intensywną działalność publiczną. Wysyłał ostrzeżenia do polityków, naukowców i przywódców religijnych, zwłaszcza w sprawie prób nuklearnych i możliwości wojny atomowej.

Jego środowisko twierdziło później, że przewidział pokojowe zakończenie kryzysu kubańskiego. Dostępne opisy pochodzą jednak z biografii apologetycznej i nie przedstawiają kompletnej, datowanej dokumentacji umożliwiającej sprawdzenie, co dokładnie ogłosił przed zakończeniem kryzysu, a co dopisano do narracji później.

Kongres w Wiesbaden

23 maja 1963 roku miał wystąpić na międzynarodowym kongresie ufologicznym w Wiesbaden w Niemczech, zastępując znanego amerykańskiego kontaktowca George’a Adamskiego. W tradycji ruchu wydarzenie to uznaje się za początek jego pełnej misji publicznej.

„Idioma Cosmico”

W 1964 roku wydał jednokartkową publikację „Idioma Cosmico” – „Język kosmiczny”. Nazwa nie oznaczała jedynie języka w sensie gramatycznym. Miała symbolizować uniwersalny sposób porozumienia oparty na:

• sprawiedliwości;
• pokoju;
• miłości;
• braterstwie wszystkich stwo3view3

Centro Studi Fratellanza Cosmica

Siragusa powołał Centro Studi Fratellanza Cosmica, czyli Ośrodek Studiów nad Kosmicznym Braterstwem – w skrócie CSFC. Formalizacja organizacji nastąpiła 25 listopada 1973 roku.

Symbolem była przestrzenna maszyna oraz dwie połączone dłonie. Z ruchem związało się hasło „Dal Cielo alla Terra” – „Z Nieba na Ziemię”. Organizację przedstawiano jako apolityczną, niedochodową i pozbawioną klasycznej hierarchii. W praktyce jednak cała jej prawomocność opierała się na wyjątkowym statusie Siragusy jako jedynego autentycznego odbiorcy najwyższych przekazów. Była więc silnie skoncentrowana wokół charyzmatycznego założyciela.

Międzynarodowa sieć

Od 1973 roku publikowano oficjalne biuletyny, początkowo po francusku i włosku, a następnie w dziewięciu językach. Rozprowadzano je bezpłatnie za pośrednictwem delegatur utworzonych podczas podróży światowej.

W latach siedemdziesiątych odwiedzał między innymi:

• Szwajcarię, Niemcy, Francję, Belgię, Holandię i Hiszpanię;
• Kolumbię, Peru i Wenezuelę;
• Kanadę.

Występował na konferencjach, w radiu i telewizji. Szczególnie silny oddźwięk jego przesłanie uzyskało we Włoszech, Hiszpanii i Ameryce Łacińskiej.

---

5. Czy stworzył religię?

Sam Siragusa niekoniecznie chciał nazywać swoją organizację Kościołem. Posługiwał się słowami „centrum studiów”, „misja” i „kosmiczne braterstwo”. Niemniej z religioznawczego punktu widzenia ruch miał wszystkie najważniejsze składniki religii:

1. objawienie pochodzące od istot wyższych;
2. kosmologię wyjaśniającą budowę świata;
3. antropologię duchową, czyli naukę o człowieku i duszy;
4. soteriologię, a więc drogę ocalenia;
5. apokaliptykę i wizję przyszłego sądu;
6. charyzmatycznego pośrednika;
7. wspólnotę, publikacje, symbole i moralny kodeks.

Dlatego określenie „religia UFO” lub „religia kosmiczna” jest uzasadnione jako termin akademicki, nawet jeżeli sam ruch przedstawiał się inaczej.

---

6. Najważniejsze elementy doktryny

Bóg jako kosmiczna inteligencja

Bóg Siragusy nie był jedynie osobowym Bogiem tradycyjnego katolicyzmu. Był również:

• najwyższą inteligencją kosmosu;
• światłem stwórczym;
• zasadą obecną w materii;
• źródłem prawa ewolucji;
• świadomością działającą poprzez Słońce i hierarchie duchowe.

W przekazach pojawia się hermetyczny Poimandres, Boski Umysł znany z pism przypisywanych Hermesowi Trismegistosowi. Poimandres miał przemawiać jako przyczyna wszystkiego, co rodzi się, żyje, umiera i odearch6

Słońce jako Ojciec

Słońce nie było dla niego tylko kulą plazmy. Stanowiło fizyczne przejawienie stwórczej inteligencji, centrum duchowe i źródło „światła chrystusowego”. W późniejszych interpretacjach jego nauki Adonay jest solarnym archetypem, a światło Słońca – manifestacją zasady Chrystusowej.

Pozaziemscy jako aniołowie

Najbardziej charakterystyczna formuła ruchu brzmiała:

„Aniołowie wczoraj, istoty pozaziemskie dzisiaj”.

Siragusa uważał, że biblijni aniołowie, „ogniste rydwany”, objawienia i część dawnych cudów były kontaktami z technicznie i duchowo rozwiniętymi inteligencjami kosmicznymi. UFO nie były więc tylko statkami badawczymi, lecz współczesnymi wehikułami niebiańskich wysłaników.

Jezus

Jezus pozostawał centralną postacią jego światopoglądu, ale otrzymywał interpretację kosmiczną. Chrystus był istotą lub zasadą należącą do wyższych wymiarów światła, wcieloną na Ziemi, aby nauczyć ludzkość prawa miłości i sprawiedliwości.

Siragusa nie odrzucał Ewangelii. Przekonywał raczej, że Kościoły błędnie ją ograniczyły i utraciły jej kosmiczny sens. W jego ujęciu powtórne przyjście Chrystusa mogło łączyć się z manifestacją pozaziemskich inteligencji.

Maryja

Maryja, nazywana również Miriam lub „Matką Niebiańską”, miała przekazywać mu ostrzeżenia. Objawienia maryjne, zwłaszcza Fatima, zostały włączone do tej samej kosmicznej historii co UFO.

Siragusa interpretował maryjne wezwania do nawrócenia jako element większego programu przygotowywania ludzkości do sądu, przemiany planety i kontaktu z inteligencjami kosmicznymi.

Reinkarnacja i wielokrotna tożsamość

W przekazach związanych z ruchem przedstawiano Siragusę jako kolejne wcielenie lub kontynuację takich postaci jak:

• Hermes Trismegistos;
• apostoł Jan;
• Giordano Bruno;
• hrabia Cagliostro;
• Grigorij Rasputin.

Późniejsza tradycja nazywała go niekiedy Giovanni-Eugenio, podkreślając związek z apostołem Janem. W najbardziej rozwiniętej hagiografii pojawia się także utożsamienie z istotą Adoniesis. Nie są to fakty historyczne, lecz twierdzenia religijne wewnątrz ruchu.

Wolna wola i nieinterwencja

Siragusa uczył, że rozwinięte cywilizacje obserwują Ziemię, ale zasadniczo nie mogą naruszać ludzkiej wolnej woli. Człowiek ma sam poznać skutki swoich decyzji.

Wyjątkiem miała być możliwość interwencji w sytuacji, gdy ludzkość zagroziłaby nie tylko sobie, lecz również równowadze Układu Słonecznego – przede wszystkim poprzez wojnę nuklearną.

Sąd i apokalipsa

Jego przesłanie było zdecydowanie apokaliptyczne. Ludzkość miała znajdować się pod obserwacją i sądem z powodu:

• wojen;
• broni atomowej;
• wyzysku ekonomicznego;
• niesprawiedliwości społecznej;
• skażenia środowiska;
• przemocy;
• materializmu;
• odejścia od praw duchowych.

Katastrofa nie była jednak zawsze przedstawiana jako nieunikniona. Człowiek mógł ją powstrzymać poprzez radykalną przemianę moralną, pokój i sprawiedliwość. W niektórych przekazach ton stawał się jednak skrajnie groźny: pojawiała się kara, „druga śmierć” i bezlitosny sąd wobec tych, którzy odrzucą ostrzerzenia.

---

7. Najważniejsze istoty i nazwy

Nazwy te nie tworzą całkowicie uporządkowanej teologii. W różnych okresach i opracowaniach ich zakresy znaczeniowe zmieniały się. Co więcej, biograf ruchu przyznawał, że miały to być pseudonimy, a nie prawdziwe imiona.

---

8. Kosmologia i twierdzenia pseudonaukowe

„Czarny Księżyc”

W 1969 roku Siragusa twierdził, że został zabrany na pokład statku długości ponad pięciuset metrów, a następnie przewieziony na sztuczny satelita zwany Luna Nera. W tym samym okresie przekazywał, że około sześciuset metrów pod powierzchnią Księżyca znajdują się woda, tlen i odpowiednie ciśnienie.

Nie istnieje niezależne potwierdzenie istnienia takiego sztucznego obiektu ani opisanej podziemnej strefy. Dane sejsmiczne, grawitacyjne i geologiczne opisują Księżyc jako naturalne, zróżnicowane ciało z jądrem, płaszczem i skorupą. Obecność lodu wodnego w niektórych regionach Księżyca nie potwierdza opowieści o oddychalnym środowisku sześćset metrów pod powierzearchnią.

Bazy po niewidocznej stronie Księżyca

Siragusa mówił, że po stronie niewidocznej z Ziemi od około 175 tysięcy lat funkcjonują bazy pozaziemskie. Nie przedstawił materiału obserwacyjnego pozwalającego to sprawdzić.

Pusta Ziemia i Eldorado

Uważał, że Ziemia jest pusta, posiada wewnętrzny zamieszkany świat oraz odmienne kierunki grawitacji: dośrodkową wewnątrz i odśrodkową na zewnątrz.

Twierdzenie to jest sprzeczne z sejsmologią. Analiza rozchodzenia się fal trzęsień ziemi, pola grawitacyjnego, przepływu ciepła i pola magnetycznego wykazuje budowę obejmującą skorupę, płaszcz, płynne jądro zewnętrzne oraz stałe jądro wewnętrzne.

Zamieszkały Mars

Jedna z istot spotkanych w 1962 roku miała pochodzić z Marsa. Dzisiejsze dane opisują Marsa jako zimny, suchy świat z bardzo cienką atmosferą. Badania poszukują śladów dawnego lub mikrobiologicznego życia, ale nie potwierdziły istnienia marsjańskich humanoidów ani rozwiniętej cywilizacji odpowiadającej opisowi.

HARBAR

Siragusa twierdził, że promieniowanie, zanieczyszczenia i niewłaściwe wykorzystanie energii atomowej wywołują zaburzenie nazywane HARBAR, atakujące neurony i prowadzące do agresji, przemocy oraz moralnej degeneracji.

Nie jest to jednostka chorobowa uznawana w medycynie. W jego systemie HARBAR spełniało funkcję zarówno biologiczną, jak i moralno-apokaliptyczną: wyjaśniało, dlaczego cywilizacja staje się coraz bardziej brutalna.

---

9. Metoda otrzymywania przekazów

Siragusa opisywał kilka form kontaktu:

• świetliste kule i promienie;
• głos wewnętrzny;
• telepatię;
• „percepcję pozazmysłową”;
• automatyczne lub inspirowane pisanie;
• bezpośrednią „synchronizację” z inteligencją;
• osobiste spotkania;
• wejścia na pokład statków;
• odbieranie głosów rejestrowanych następnie na taśmach.

W późniejszym okresie twierdził, że nie potrzebuje już oddzielnych impulsów telepatycznych, ponieważ pozostaje w trwałej „bezpośredniej łączności”.

To przesunięcie jest ważne. Początkowo kontakt miał formę wydarzenia zewnętrznego: pojazd, istoty i rozmowa. Z czasem coraz mocniej przyjmował formę wewnętrznego objawienia, w którym granica pomiędzy Siragusą a przemawiającą inteligencją stawała się niejasna.

---

10. Dowody: najważniejsza kwestia krytyczna

Siragusa i jego środowisko publikowali fotografie UFO, wizerunki rzekomych istot oraz nagrania głosów. Nie ma jednak materiału posiadającego jednocześnie:

• udokumentowane pochodzenie;
• nienaruszony oryginał;
• kontrolowany łańcuch przechowywania;
• niezależnych świadków wykonania;
• analizę wykluczającą manipulację i zwyczajne wyjaśnienia;
• powtarzalność zjawiska w kontrolowanych warunkach.

Szczególnie znamienny jest przypadek fotografii nazywanej wizerunkiem Adonaya lub Adoniesisa. Oficjalny biograf Siragusy, Orazio Valenti, przyznał, że fotografia pojawiła się w 1972 roku w liście, że Siragusa początkowo powiedział jedynie, iż „przypomina” mu astralną twarz Adoniesisa, oraz że faktyczne pochodzenie zdjęcia nie było jasne.

Co jeszcze ważniejsze, ten sam apologetyczny materiał stwierdza wprost, że Siragusa nigdy nie dostarczał technicznych dowodów obecności pozaziemskiej i twierdził, że nie został upoważniony do ich przedstawienia.

To zasadniczo zamyka kwestię naukową: jego opowieści mogą być przedmiotem badań religioznawczych, psychologicznych i kulturowych, ale nie stanowią naukowo potwierdzonego kontaktu z cywilizacją pozaziemską.

Brak dowodu nie rozstrzyga automatycznie, czy Siragusa świadomie kłamał. Rozstrzyga jedynie, że nie mamy podstaw do uznania jego twierdzeń za obiektywnie wykazane.

---

11. Przepowiednie i „potwierdzenia”

Zwolennicy przypisują mu przewidywanie lub prawidłowe wyjaśnianie wielu wydarzeń:

• kryzysu kubańskiego;
• katastrofy w Czarnobylu;
• katastrofy samolotu pod Usticą;
• zmian osi magnetycznej Ziemi;
• światowego kryzysu wodnego;
• epidemii nowotworów;
• kryzysu moralnego młodzieży;
• niebezpieczeństwa wojny atomowej.

W przypadku Ustiki twierdził, że samolot zetknął się ze śladem pozostawionym przez pozaziemski „tracer magnetyczny”. Hipoteza ta nie jest uznanym wyjaśnieniem katastrofy. Materiały ruchu zestawiały późniejsze informacje o niezidentyfikowanym obiekcie radarowym z wcześniejszymi wypowiedziami Siragusy, uznając to za potwierdzenie jego wizji.

Po Czarnobylu przewidywał między innymi około sześćdziesiąt milionów przyszłych zgonów na nowotwory. Nie podał jednak metodologii, konkretnego okresu ani kryteriów pozwalających jednoznacznie sprawdzić tę liczbę

Problem metodologiczny

Większość jego przepowiedni była:

• szeroka;
• warunkowa;
• rozciągnięta w czasie;
• przedstawiana językiem symbolicznym;
• interpretowana ponownie po nastąpieniu wydarzenia.

Ostrzeżenie „jeżeli ludzkość się nie zmieni, nastąpią wojny, katastrofy i skażenie” jest moralnie zrozumiałe, lecz nie jest precyzyjną prognozą naukową. W świecie, w którym stale występują wojny, trzęsienia ziemi, katastrofy i kryzysy ekologiczne, bardzo łatwo dopasować późniejsze wydarzenie do wcześniejszego ogólnego ostrzeżenia.

---

12. Kontakty z Kościołem i rzekome dokumenty

Archiwum ruchu publikuje kartkę świąteczną z 1966 roku przypisywaną papieżowi Pawłowi VI i skierowaną do Centro Studi Fratellanza Cosmica. Sam fakt, że przedmiot jest prezentowany przez ruch, nie oznacza jeszcze, że jego pochodzenie i osobiste autorstwo papieża zostały niezależnie potwierdzone. Mogła to być standardowa odpowiedź kancelaryjna, reprodukcja lub autentyczny dokument – bez ekspertyzy nie można rozstrz6view4

Podobny problem dotyczy kartki lub listu przypisywanego Voltaire’owi z 1761 roku, który Siragusa miał otrzymać w Paryżu w związku z tajemniczym „instrumentem hrabiego Saint-Germain”. Opowieść łączyła osiemnastowieczny okultyzm, podróże w czasie, latające maszyny i postać Saint-Germaina. Nie przedstawiono niezależnej ekspertyzy paleograficznej i materiałowej potwierdzającej pochodzenie dokumentów.

---

13. Proces z lat 1978–1982

Rozwiązanie organizacji

9 sierpnia 1978 roku Siragusa formalnie rozwiązał Centro Studi Fratellanza Cosmica. Oficjalnym uzasadnieniem było zakończenie misji oraz pojawienie się samozwańczych naśladowców, którzy mieli zniekształcać jego nauki.

Aresztowanie

23 listopada 1978 roku został aresztowany po oskarżeniu wniesionym przez zamożne amerykańskie małżeństwo Hookerów, wcześniej związane finansowo z ruchem. Najlepiej potwierdzonym zarzutem było włoskie plagio – nie plagiat tekstu, lecz domniemane doprowadzenie osoby do całkowitego psychicznego podporządkowania.

Siragusa przebywał w więzieniu przez około 72 dni i 5 lutego 1979 roku został zwolniony tymczasowo.

Czym było „plagio”?

Artykuł 603 włoskiego kodeksu karnego miał karać sprowadzenie człowieka do stanu całkowitego psychicznego podporządkowania. Przepis był krytykowany, ponieważ nie istniały obiektywne kryteria pozwalające odróżnić niedopuszczalne „psychiczne zniewolenie” od intensywnego wpływu występującego w religii, miłości, edukacji, terapii lub relacji mistrz–uczeń.

8 czerwca 1981 roku włoski Trybunał Konstytucyjny uznał ten przepis za niezgodny z konstytucją z powodu jego nieokreśloności i praktycznej niemożliwości wiarygodnego stwierdzenia „całkowitego podporządkowania”.

Uniewinnienie

5 kwietnia 1982 roku sąd w Katanii uniewinnił Siragusę. CESNUR potwierdza uniewinnienie w 1982 roku i wskazuje na znaczenie wcześniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego.

Należy zachować dwie równoczesne prawdy:

• Siragusa został uniewinniony i nie wolno przedstawiać go jako osoby skazanej za psychiczne zniewalanie wyznawców;
• samo uniewinnienie nie dowodzi prawdziwości jego kontaktów z kosmitami ani wszystkich twierdzeń jego zwolenników.

Siragusa do końca interpretował sprawę jako spisek mający zmusić go do milczenia. Nie ma jednak niezależnych podstaw pozwalających uznać teorię spisku za udowodnioną.

---

14. Ostatnie lata działalności

W latach osiemdziesiątych nadal publikował liczne przekazy. Coraz większą rolę odgrywały:

• objawienia maryjne;
• interpretacje Fatimy;
• sąd nad ludzkością;
• nauka o Jezusie;
• zagrożenie nuklearne;
• ekologia;
• krytyka materializmu;
• wizja bliskiej przemiany planety.

1 listopada 1988 roku włoska telewizja RAI 3 zorganizowała na Etnie wielogodzinny program „Filo” z udziałem Siragusy. Według biografii ruchu podczas transmisji prezentowano między innymi nagrania głosów przypisywanych istotom pozaziemskim.

W 1988 roku miał wejść w okres „milczenia” i zapowiedzieć przyjście „innego” kontynuatora. W tym kontekście pojawiła się postać Giorgia Bongiovaniego.

Siragusa wycofał się z działalności publicznej około 1992 roku. W ostatnim okresie mieszkał na pograniczu Nicolosi i Mascalucii i podkreślał, że nie należy już do żadnej organizacji.

---

15. Giorgio Bongiovanni – następca i konflikt

Giorgio Bongiovanni poznał środowisko Siragusy jako nastolatek. Od 1989 roku twierdził, że doświadcza objawień maryjnych, a następnie stygmatów. Siragusa początkowo akceptował go jako uczestnika lub kontynuatora misji.

Wokół Bongiovanniego rozwinął się ruch Nonsiamosoli – „Nie jesteśmy sami”, łączący:

• ufologię;
• objawienia maryjne;
• Fatimę;
• stygmaty;
• apokaliptykę;
• działalność społeczną i polity9view1

W 1998 roku Siragusa zerwał z Bongiovannim z powodu „różnic metodologicznych”. Jedną z przyczyn miało być rozszerzenie przekazu o elementy New Age, działalność medialną i tematykę, która zdaniem Siragusy odchodziła od pierwotnej formy jego ruchu.

Spór o to, kto był prawdziwym spadkobiercą, trwa do dziś. Archiwum skupione wokół Orazia Valentiego otwarcie odcina się od interpretacji Bongiovanniego, podczas gdy środowisko Bongiovanniego nadal przedstawia Siragusę jako duchowego ojca swojej działalności.

---

16. Inne odłamy

Jedna z ważnych filii CSFC działała w Bolonii. Kierowali nią Nadia Scandellari oraz później Roberto Negrini. Po zerwaniu z Siragusą środowisko przekształciło się w Ordine Solare, a następnie weszło w związki z niektórymi nurtami O.T.O., magii ceremonialnej, neo-pogaństwa i thelemy.

Była to ewolucja bardzo odległa od chrześcijańsko-mesjanicznego stylu Siragusy. Pokazuje jednak, że jego ośrodek stanowił swego rodzaju inkubator dla różnych włoskich środowisk ufologicznych i ezoterycznych.

W 2019 roku utworzono Nuovo Centro Studi Fratellanza Cosmica, deklarujący powrót do pierwotnych nauk Siragusy oraz ochronę jego archiwum. Centrum i związana z nim strona publikują materiały także w 2026 roku, zaznaczając przy tym, że nie współpracują z innymi domenami powołującymi się na niego.

---

17. Śmierć

Najczęściej podawaną przez bezpośrednich opiekunów jego spuścizny datą śmierci jest 27 sierpnia 2006 roku. Miał 85 lat.

CESNUR podaje natomiast 31 sierpnia 2006 roku. Prawdopodobnie jest to błąd w opracowaniu wtórnym, ale bez aktu zgonu nie należy ukrywać tej rozbieżności. Za bardziej prawdopodobną uznaję datę 27 sierpnia, ponieważ jest konsekwentnie upamiętniana przez ludzi, którzy znali Siragusę osobiście.

---

18. Publikacje i zachowany korpus

Siragusa nie był przede wszystkim autorem systematycznych książek. Jego właściwą spuściznę stanowią:

• komunikaty i odezwy;
• zapisy rozmów i konferencji;
• listy do władz;
• transkrypcje wywiadów;
• biuletyny CSFC;
• nagrania radiowe i telewizyjne;
• fotografie;
• późniejsze kompilacje wykonane przez uczniów.

Do najczęściej wymienianych materiałów należą:

• „Idioma Cosmico”;
• zbiory „Raccolta Comunicazioni”;
• „Noi e il Padre Nostro il Sole”;
• „Cubicolo 5”, związane z okresem uwięzienia;
• biuletyny Centro Studi Fratellanza Cosmica;
• materiały sygnowane hasłem „Dal Cielo alla Terra”.

Wiele dostępnych obecnie książek nie jest dziełem samego Siragusy, lecz późniejszymi opracowaniami Orazia Valentiego, Marii Antonietty De Muro, Victorina del Pozo, Giorgia i Filippa Bongiovannich oraz innych uczniów. Trzeba to sprawdzać przy każdej publikacji.

---

19. Dlaczego zdobył tak duży wpływ?

Połączył UFO z religią znaną odbiorcom

Amerykańscy kontaktowcy mówili o istotach z Wenus, Marsa i kosmicznej federacji. Siragusa osadził podobne idee w kulturze katolickiej:

• kosmici stali się aniołami;
• Jezus – kosmicznym Chrystusem;
• Maryja – Matką Niebiańską komunikującą się z ludzkością;
• Fatima – ostrzeżeniem powiązanym z obecnością UFO;
• apokalipsa – nadchodzącą interwencją kosmicznej sprawiedliwości.

Dzięki temu jego system był jednocześnie nowoczesny i znajomy.

Etna stanowiła idealną „świętą górę”

Wulkaniczne krajobrazy, światła na niebie, odludne kratery i kulturowa symbolika Etny tworzyły naturalną scenografię dla opowieści o spotkaniach. Etna stała się w jego micie miejscem analogicznym do góry objawienia.

Trafił w lęki zimnej wojny

Jego publiczna działalność rozpoczęła się w epoce prób atomowych, kryzysu kubańskiego i strachu przed globalną zagładą. Ostrzeżenia o bombach, skażeniu i samozniszczeniu człowieka odpowiadały autentycznym obawom społecznym.

Łączył grozę z nadzieją

Przekaz brzmiał w przybliżeniu:

Ludzkość jest bliska zagłady, ale wyższe istoty czuwają; nawrócenie może jeszcze zmienić przyszłość.

Jest to bardzo silna struktura religijna: kryzys, wybrany posłaniec, objawienie, wezwanie do przemiany i możliwość ocalenia.

Był dostępny

Przyjmował ludzi, odpowiadał na pytania, prowadził konferencje i rozdawał materiały. Nie budował swojego wizerunku wyłącznie jako odległego guru. Świadkowie przedstawiali go jako człowieka bezpośredniego, energicznego i całkowicie przekonanego o swojej misji.

---

20. Jak można go interpretować psychologicznie?

Nie ma podstaw, aby pośmiertnie diagnozować Siragusę. Nie posiadamy pełnej dokumentacji medycznej, bezpośredniego badania ani wystarczających danych klinicznych. Można natomiast wskazać kilka niewykluczających się modeli interpretacji.

Szczerze przekonany wizjoner

Mógł rzeczywiście doświadczać wewnętrznych głosów, wizji, poczucia obecności i odmiennych stanów świadomości, interpretując je zgodnie z kulturą UFO i religią. Szczerość doświadczenia nie oznacza automatycznie, że jego źródłem byli kosmici.

Mistyk synkretyczny

Mógł przeżywać doświadczenia podobne do objawień mistycznych, ale wyrażać je językiem technologicznym XX wieku. Dawny mistyk widziałby anioła w ognistym rydwanie; współczesny kontaktowiec – astronautę wysiadającego z dysku.

Twórca mitu

Siragusa mógł świadomie lub półświadomie budować wielką opowieść łączącą osobiste doświadczenia, lektury hermetyczne, chrześcijaństwo, doniesienia ufologiczne i wydarzenia polityczne. Nie musi to oznaczać cynicznego oszustwa. Ludzie potrafią jednocześnie tworzyć mit i głęboko w niego wierzyć.

Charyzmatyczny przywódca

Jego status opierał się na tym, że tylko on posiadał bezpośredni dostęp do źródła. Gdy pojawiali się inni kontaktowcy, często uznawał ich za naśladowców lub osoby zniekształcające przekaz. To typowa dynamika ruchu skupionego wokół wyjątkowego objawiciela.

Hipoteza świadomej mistyfikacji

Nie można jej całkowicie wykluczyć, zwłaszcza w odniesieniu do poszczególnych fotografii, dokumentów lub inscenizowanych zdarzeń. Nie ma jednak dostatecznych dowodów pozwalających stwierdzić, że cała jego działalność była od początku zaplanowanym oszustwem finansowym. Dostępny materiał bardziej przypomina wieloletni, rozwijający się system przekonań niż prostą mistyfikację nastawioną wyłącznie na zysk.

---

21. Najważniejsze sprzeczności i znaki ostrzegawcze

1. Brak niezależnego świadka pierwszego kontaktu.
2. Brak technicznych dowodów, co przyznają nawet opiekunowie jego spuścizny.
3. Niejasne pochodzenie fotografii Adoniesisa.
4. Twierdzenia o zamieszkałym Marsie, pustej Ziemi i sztucznym „Czarnym Księżycu są sprzeczne z wiedzą astronomiczną i geofizyczną.
5. Przepowiednie są zazwyczaj ogólne i podatne na interpretację po fakcie.
6. Organizacja deklarowała brak hierarchii, lecz była faktycznie zależna od niepodważalnego autorytetu jednego człowieka.
7. Siragusa miał rozpoznawać fałszywych kontaktowców, ponieważ tylko on znał „prawdziwe imiona” istot. Jest to mechanizm zamykający system przed falsyfikacją.
8. Niewygodne wydarzenia interpretowano jako spiski, prześladowanie lub działanie ludzi chcących powstrzymać misję.
9. Niepowodzenie przepowiedni można było wytłumaczyć zmianą planu, modlitwą, odroczeniem sądu albo interwencją istot.
10. Biografie środowiskowe różnią się nawet w takich szczegółach jak liczba odznaczeń, data doświadczenia czy dzień śmierci.

---

22. Co w jego przesłaniu pozostaje wartościowe?

Niezależnie od niewiarygodnych twierdzeń kosmologicznych Siragusa poruszał realne problemy:

• zagrożenie wojną atomową;
• podporządkowanie nauki interesom wojskowym;
• degradację środowiska;
• nierówność społeczną;
• konsumpcjonizm;
• uprzedmiotowienie człowieka;
• odpowiedzialność za przyszłe pokolenia;
• potrzebę międzynarodowego pokoju.

Nie trzeba wierzyć w Ashtara, Eldorado ani Czarny Księżyc, aby uznać, że jego sprzeciw wobec samozniszczenia cywilizacji był etycznie poważny. Problem polegał na tym, że uzasadniał słuszne niekiedy postulaty za pomocą nieudowodnionych rewelacji, błędnej nauki i apokaliptycznej pewności.

---

23. Chronologia skrócona

---

Ocena końcowa

Eugenio Siragusa był jednym z najważniejszych europejskich kontaktowców UFO, ponieważ nie ograniczył się do zgłaszania obserwacji. Stworzył całościowy mit religijny: historię pochodzenia człowieka, hierarchię kosmicznych istot, reinterpretację Jezusa i Maryi, diagnozę moralnego upadku świata oraz wizję nadchodzącego sądu.

Najbardziej prawdopodobne jest, że był człowiekiem głęboko przekonanym o szczególnym znaczeniu swoich doświadczeń, który przez dziesięciolecia rozwijał je w coraz bardziej rozbudowany system. Nie ma podstaw, by uznać go za naukowo potwierdzonego rozmówcę istot pozaziemskich. Nie ma też wystarczających podstaw, by całą jego działalność sprowadzić do prostego, cynicznego oszustwa.

Historycznie był twórcą nowej mitologii religijnej epoki kosmicznej. W jego świecie anioł został astronautą, objawienie – transmisją telepatyczną, niebiański rydwan – statkiem kosmicznym, a apokalipsa – interwencją międzyplanetarnej hierarchii. To właśnie ta synteza, bardziej niż jakiekolwiek rzekome zdjęcie UFO, stanowi jego rzeczywiste i trwałe dziedictwo.