„Dobrzy Przyjaciele i Pokrewne Dusze”
autor: Theodore Heline

Noc przesilenia letniego jest magicznym czasem roku, który przynosi możliwość przekroczenia granic tego, co śmiertelne, aby wejść w bezgraniczność tego, co nieśmiertelne.
Pod wpływem solstycjalnej konfiguracji na niebie zasłony, które zwykle oddzielają to, co wewnętrzne, od tego, co zewnętrzne, zostają rozchylone. Nasze świadome środowisko zostaje poszerzone.

Z elfim Pukiem możemy w jednej chwili opasać ziemię;
z wznoszącym się Chrystusem możemy unieść się na nadniebiańskie poziomy;
a z wyostrzonym wzrokiem możemy przeniknąć głębiej w tajemnicę natury.

To czas, gdy wyższe i niższe, duchowe i materialne są najściślej zestrojone. Dlatego zjednoczenie i Rytuał Mistycznych Zaślubin stają się ezoterycznym tematem Letniego Przesilenia.

Szekspir, który tworzył swe nieśmiertelne dramaty z mądrości wtajemniczonych, dał światu poetyckie odzwierciedlenie tego kosmicznego faktu w swoim Śnie nocy letniej.
Jest dokładnie tym, co głosi tytuł – dramatem Przesilenia Letniego.

Akcja toczy się podczas okresu solstycjalnego, obejmującego dzień poprzedzający i dzień następujący po Nocy Świętojańskiej, czasie radosnych uroczystości, w których śmiertelnicy mieszają się z wróżkami.

Jako dramat przesilenia letniego, akcja jest dostrojona do wchodzącego znaku Raka – zodiakalnej powłoki Neptuna, władcy subtelniejszych sił natury, oraz Księżyca, pod którego wilgotnym spojrzeniem i srebrzystym blaskiem odbywa się główna część zabaw.

Spoglądając okiem z nieba na ziemię i z ziemi ku niebu, Szekspir ukazał w miniaturze działanie kosmicznych energii tak, jak wyrażają się w naturze i w ludzkim życiu.
W Śnie nocy letniej cała akcja prowadzi do małżeństwa, najbliższego i najświętszego ze wszystkich związków.

Dramat kończy się nie jednym, lecz trzema małżeństwami: świątynnym potrójnym Rytuałem Tezeusza i Hippolity, Lizandra i Hermii oraz Demetriusza i Heleny – co odpowiada trzydniowemu okresowi solstycjalnemu.

Ten Rytuał Świątynny nastąpił dopiero po tym, jak zaburzone widzenie poszczególnych uczestników zostało naprawione, a nieporozumienia i dysharmonie – usunięte.

Miejscem wydarzeń są Ateny. Świątynia, w której odbywa się uroczysty ceremoniał, znajduje się w pobliskim lesie – miejscu nocnych, poprzedzających go uroczystości.

W formie snu cały dramat jest poetyckim odtworzeniem fragmentu świętych rytuałów Eleuzyjskich, które w starożytności odprawiano właśnie w tej okolicy.

Solstycjalna świadomość i wewnętrzna magia

Najwyższą magię przesilenia człowiek może odczuć wtedy, gdy zewnętrzne zmysły zostają wyciszone, a percepcje wewnętrzne – przyspieszone.
Stąd mądrość przedstawiania pewnych aspektów Tajemnic Midsommar w formie, którą śmiertelnicy mogą pojąć jedynie w stanie najlepiej określanym jako stan snu.

Świadectwo takiego doświadczenia złożył Richard Wagner, opisując stan świadomości, w jaki się zanurzył podczas tworzenia Tristana i Izoldy – dramatu również zbudowanego na temacie Mistycznych Zaślubin i również dostrojonego do Letniego Przesilenia.

Wagner pisał:

„Gdy oddałem się Tristanowi, zanurzyłem się w najgłębsze głębie ducha i kształtowałem zewnętrzne dzieło z centrum tego wewnętrznego świata. W moim dramacie muzycznym życie i śmierć, oraz całe znaczenie i istota świata zewnętrznego, zależą całkowicie od ukrytych tajemnic życia duchowego.”

Do przyjaciela pisał:

„Musi istnieć jakiś niewysłowiony zmysł wewnętrzny, który jest jasny i realny tylko wtedy, gdy zewnętrzne zmysły są jak we śnie. Gdy ani wyraźnie nie słyszę, ani nie widzę, ten zmysł jest najostrzejszy i działa jako twórcza cisza. Ta twórcza cisza działa od wewnątrz na zewnątrz; dzięki niej jestem w centrum ducha.”

To wyjaśnia, dlaczego Tristan i Izolda tak niewiele zawiera fizycznego działania, a zarazem jest tak intensywny wewnętrznie.
Na zewnątrz dzieje się niewiele, lecz wewnętrznie widz zostaje dosłownie wzniesiony spiralnie ku poziomom, na których to, co na planie fizycznym jest oddzielone, stapia się w całkowitą jedność na planie duchowym.

To dramat stanów duszy, w którym Tristan widzi siebie w Izoldzie – a Izolda w Tristanie.

Wyższy dramat: Misterium Chrystusa

Jest jeszcze dramat o porządku o wiele wyższym, z którego możemy czerpać najwyższą inspirację – dramat ludzkiego odkupienia dokonany przez Pana Chrystusa.

Dzieli się on na cztery części, z których każda odpowiada jednemu z czterech świętych sezonów roku.

Ostatnia z tych czterech części przypada na Przesilenie Letnie, ponieważ oznacza najwyższy punkt rocznego cyklu Chrystusowej posługi dla ziemi i ludzkości.

W tym czasie Chrystus ponownie wznosi się na czysto duchowe poziomy, by zjednoczyć się z Ojcem i otrzymać nowy zastrzyk duchowej energii dla swojej dalszej służby ziemi.

Zgodnie z impulsem duchowym uwolnionym w tym sezonie, w niebiosach dokonuje się Mistyczne Małżeństwo między dwoma zasadami kosmicznymi:
Miłość Boga łączy się z Wolą Boga, by służyć boskiemu planowi ewolucji.

Czas, by zestroić się z siłami przesilenia

Świadomość tych procesów i świadome dostrojenie się do nich daje człowiekowi możliwość znacznie przyspieszyć własny postęp na ścieżce wzrostu i służby.

Poświęcenie choćby krótkich chwil podczas trzydniowego okresu solstycjalnego na zestrojenie się z wysokimi duchowymi prądami działającymi w tym czasie pozwala pomóc w wzmacnianiu więzów łączących nas z wyższymi światami i z rodzącym się królestwem dusz.

Wówczas prawdziwa Letnia Magia dokona swego cudu w naszym życiu,
a my nie będziemy już chodzić w cienistym świecie iluzji,
lecz wejdziemy w Światło, tak jak On jest w Świetle,
a w tym Świetle będziemy mieli radosną wspólnotę jedni z drugimi.

– Cytat końcowy

Pomiędzy pierwszym a ostatnim uderzeniem serca ludzkiego leży prawda nieskończoności!
A odnalezienie jej może być właśnie prawdziwym sensem życia.
– Bruce Wayne

źródło: Midsummer Magic – “Good Friends and Kindred Spirits”; New Age Interpreter, Vol. XXXIII  2nd Quarter 1972.