Chiromancja
Deus in manu, omnium signa posuit, ut noverint singuli opera sua, (Księga Joba, rozdział XXXVII, w. 7.)
O przekładzie tego tekstu staczano wiele sporów; my piszemy „sua” małem „s”, co równa się pragnieniu przetłumaczyć tekst w następujący sposób: „Bóg zaopatrzył w znaki rękę każdego, aby oddzielne osoby mogły sądzić o własnych sprawach.” U (Pismo Święte: „Który na ręce wszystkich ludzi znaczy, aby każdy znał sprawy swoje”) „o własnych sprawach”, lub, wierniej, o własnych skłonnościach do dzieł określonego gatunku. Chiromancja posiada takie samo prawo obywatelstwa, jak i pozostałe diwinacyjne metody.
Rozwinęły się w zamierzchłej starożytności na czysto astrologicznych początkach, przeszła w średnie wieki przez szkołę, czasem nieuków, zupełnie nie znających astrologji, wróżbitów i wróżek, którzy wprowadzili w chiromancję owoce własnej intuicji i prostonarodowej spostrzegawczości; uznana była w XVI i XVII wiekach przez poświęcające centra, które starały się ostrożnie oczyścić ją z warstw naleciałych zabobonów, nie naruszając żywych jej części; następnie porzucili ją trochę hardzi metafizycy XVIII-go wieku, a w drugiej połowie XIX-go znów rozkwitła, uzupełniwszy wspaniale swój skład pracami medytacji bystrego Desbarolles’a i naukowym empiryzmem pracowników szpitala Charcot – doktora Papus’a (Dr. Gerard Encausse) i Czesława Czyńskiego. Jeżeli przytem nie zapomnimy, że w 60-ciu latach do jej dziedziny dołączyły się empiryczne badania kapitana d’Arpentigny o t. zw. chirognomonji, tj. o charakterystyce ogólnych skłonności osobnika z kształtu jego palców, należy się więc uznać współczesny kodeks chiromantycznych tez jako solidny i zasługujący na uwagę system.
Na mocy samej historji chiromancji jesteśmy zmuszeni odróżnić w niej następujące części:
1. Chirozofja, czyli deduktywną część chiromancji, ściśle związaną z astrologiczną i kabbalistyczną kontemplacją, i często nazwaną w mowie potocznej „Analityczną Chiromancją”.
2. Tradycyjne dane, przedstawiające się w postaci gromady oddzielnych osobnych tez, z których szkoła Desbarolles’a starała się złapać kodeks, znany pod nazwą „Syntetyczna Chiromancja”.
3. Zbiór nowych empirycznych danych, otrzymanych kliniczną drogą i odnoszących się do dokładnego określenia wieku pacjenta, do którego należy odnieść to lub inne wydarzenie jego życia.
4. Wspomniana już chiromancja d’Arpentigny.
W dzisiejszym krótkim zarysie scharakteryzuję treść tych części, odsyłając słuchaczy, pragnących dokładnie poznać przedmiot, do dzieł Desbarolles’a, Papus’a, a także do broszurki Czyńskiego w niemieckim języku, wydanej w Dreźnie, stawszej się rzadkością bibliograficzną („Das Deuten der Vergangenheit, Gegenwart, Zukunft aus den Linien der Hand” *1), z której wiele zapożyczyliśmy przy wykładzie bieżącego XVII-go arkanu).
Chirozofja uczy nas, że horoskop każdego osobnika jest zapisany na dłoniach jego rąk, przyczem klisze przyszłości i teraźniejszości należy czytać na obu rękach, klucze przeszłości przeważnie na lewej. Dla charakterystyki osobnika posługują się obu dłoniami. Będziemy charakteryzowali chirozoficznie tylko planetarne wpływy, pozostawiając na uboczu zodjakalne. Wpływy planet, tylko co związane przez nas z fizjognomicznemi danemi, a następnie specjalne odnoszące się do I-go domu, pozwolą sobie nazwać statycznemi w stosunku do chirozofji. Pozostałe planetarne wpływy w horoskopie nazwę dynamicznemi.
Pozwolę sobie po tem powiedzieć, że statystyka w chirozofji określa się t. zw. planetarnemi górami, a dynamika – planetarnemi linjami. Wypukłość (wcale obszerna i mięsista), odpowiadająca wielkiemu palcowi, będzie górą Wenery. Pod wskazującym palcem znajdziecie górę Jowisza; pod średnim palcem – zwykle mało wydatną górę Saturna; pod serdecznym – górę Apolla; pod małym – górę Merkurego. Wypukłość dalsza ręki od góry Merkurego w dół nosi nazwę góry Marsa, jeszcze niżej mieści się góra Księżyca.
Jeżeli góra jest bardzo wypukła, to dobry wpływ planetarny na Ascendent horoskopu jest zabezpieczony i dostatecznie izolowany od domieszek; jeżeli rozmiary góry są znacznie mniejsze od normalnych, świadczy to o niedostatku odpowiadającego planetarnego wpływu; jeżeli góra jest zainfekowana w jednym kierunku, wskazuje to na dążenie do rozrzucania planetarnego wpływu i złe jego zużycie, co niektórzy nazywają „złym wpływem planety”; jeśli góra jest podkreślona w kratkę, planeta znajduje się wtedy jakby w niewoli – dla przejawienia jej cech musi osobnik wykonać poważny wysiłek woli; jeżeli planetarna góra w stosunku do odpowiadającego palca nasuwa się do drugiego, przyjmuje się to za wskazówkę na służbowe położenie wzniesionej góry w stosunku do planety palca, do którego ona się przechyla, a także na zabarwienie pracy drugiej planety (do której góra się nachyla) przez ton wzniesionej planety; np. Merkurego, wznoszącego się do góry Apolla, można pojmować jako „naukę w służbie sztuce” i jako „sztukę, zabarwioną naukową metodologją”; zlanie się gór odpowiada połączeniu się statycznych planetarnych wpływów. Tak np. zlanie się góry Jowisza z górą Saturna charakteryzowałoby w osobniku przedstawienie o przeznaczeniu (losie) nierozerwalnie związanym z przedstawieniem o pomyślnej karjerze.
Do każdej planetarnej góry biegnie pewna planetarna linja. Linja Jowisza (serca) zaczyna się zwykle pod górą Merkurego, żłobi się horyzontalnie przez dłoń i najczęściej wstępuje na górę Jowisza; linja Saturna (szczęścia) najczęściej wychodzi z wąwozu między górą Księżyca i górą Wenery, wstępując wertykalnie (pionowo) do góry Saturna; linja Appolina (Słońca) zaczyna się, w ogóle mówiąc, w tej samej sferze, co i linja Saturna, dążąc prawie wertykalnie do góry Apollo; linja Merkurego (intuicji) wstępuje na jego górę równolegle do linji Słońca; linja Wenery (życia) żłobi się u podnóża góry Jowisza, łukowato obejmując górę Wenery; linja Marsa (głowy), zaczynająca się na jego górze, a przecinając dłoń, biegnie do zbliżenia się z początkiem linji Wenery; Księżyca linja (lub Księżycowe linje) zakreślają się jako krótkie kreski na górze Księżyca.
Linja Wenery nazywa się inaczej linją życia (vitalis); linja Jowisza – linją serca (mentalis); linja Marsa – linją głowy (naturalis); linja Słońca (Apollo) tak i nazywa się – solaris; linja Saturna nazywa się często linją Przeznaczenia (Fatalis); linji Merkurego przyswojono nazwę wątroby lub żółciowej linji (hepatica).
Powiedziałem już, że linje te charakteryzują rolę wtórnych przyczynowości we wszystkich domach horoskopu. Z linją Wenery wiąże się sfera zdrowia i życiowych sił; z linją Saturna – sprawy przeznaczenia; z linją Jowisza – sfera uczuć, przywiązań itp.; z linją Marsa – sfera myślenia i innych funkcji centralnego nerwowego systemu; z linją Apollona – sądy o bogactwie materialnym, o produktywności w sztuce i o wysokości ideałów; z linją Merkurego – sądy o spekulacyjnych zdolnościach i o stanie organów trawienia; Księżycowe linje dotyczą księżycowych wpływów w ogóle.
Nie będę mówił o tem, co oznacza brak jednej lub kilku linij. Wynika to z samego siebie. Ale powiem mimochodem, że podwojenie linji jest prostą oznaką trwałości wpływu, że przerwy w linjach oznaczają gwałtowne zmiany w charakterze oznaczonego wpływu lub ostatecznie jego warunki; że wyspy na linji oznaczają rozdwojenie odpowiednich wpływów, np. wyspa na linji serca – rozdwojenie przywiązania; wyspa na linji Marsa – histeryczne zjawiska lub osobne paraliże; wyspa na linji Wenery – najczęściej bóle głowy i neurasteniczne zjawiska, niekiedy miejscowa małokrwistość; wyspa na linji Saturna – fałszywe dwumyślne stanowiska itd.; że punkty na linjach oznaczają nagłe ataki w odpowiednich wpływach (np. punkt na linji serca – gwałtowna lub nagła troska; punkt na linji Saturna – wydarzenie, porażające w rozwoju losu wskutek swojej niespodzianki itd.).
Ale, jeżeli linje charakteryzują dynamiczne wpływy planet, to pożądane jest mieć i element odpowiadający chirozoficznie wyobrażeniu o aspektach planet między sobą. Aspektom na figurze I-go domu odpowiada przechodzenie linij po cudzych górach i kreski od linij do gór; pozostałym aspektom – kreski od linij do linij.
Ażeby dorysować ogólny obraz chirozoficznych zarysów, muszę rzec, że do statycznego wpływu Wenery oprócz góry Wenerycznej należy jeszcze t. zw. „pierścień Wenery”, obejmujący łukiem górne części gór Saturna i Apolla. Ludzie posiadający ten pierścień osobliwie żywo skupiają się mentalnie na sferach przez nich badanych, chociażby badanie to ich nie zachwycało samo w sobie, a zjawiało się jako przypadkowy element w ich działalności; w astralnej sferze oni sami, ludzie z osobliwym porywem, odnoszą się do wszystkich form, w które wskutek tych lub innych przyczyn przyoblekają się ich idee; w końcu, w fizycznym planie posiadacze „pierścienia Wenery” przejawiają wysubtelnienie w przejawach namiętnych rozkoszy.
Do statycznego Marsa, oprócz góry Marsa, określającego swoją wypukłością elementy cierpliwości w najszerszem tego słowa znaczeniu – tak zwanego „pasywnego Marsa” – należy jeszcze „pole Marsowe”, większa lub mniejsza wypukłość którego charakteryzuje „aktywnego Marsa”, albo odwagę (śmiałość) i zapalczywość. „Marsowem polem” nazywa się środek dłoni; po niej przebiegają: linja głowy, linja Apolla i linja Saturna w swych środkowych częściach.
Z Tradycyjnemi danemi trudno zaznajomić się w przelotnym wykładzie. Sądzę, że wyobrazicie sobie chociaż w odległy sposób ustrój syntetycznej chiromancji, jeżeli wam powiem, że ona, podkreślając ogólny charakter znaków, spotykanych na ręce, wiąże z tymi znakami określone wnioski o charakterze albo wróżby o faktach.
No, powiemy: krzyż na początku linji zatrzymuje jej przejawy, i krzyż – zły znak na dobrej linji i dobry znak na źle sformowanej linii. Krzyż na końcu linji – nasuwa myśl na mistyczny wpływ; krzyż w środku linji – chwilowa przeszkoda; krzyż na górze – znak protektoratu w sferze tej góry (np. krzyż na górze Jowisza – szczęśliwe małżeństwo). Gwiazda ma to samo znaczenie co krzyż, ale tutaj przejawy będą gwałtowniejsze i intensywniejsze (np. gwiazdy na górze Apollo – osobnik nagle się wzbogaci). Powiemy jeszcze, że kwadrat wogóle – znak ochrony, ale w osobności kwadrat w polu linji Saturna, w polu Marsowem, może przepowiadać pewne pozbawienie wolności.
Linja Marsa, oddzielona od linji życia i jakby podszyta do niej małymi krzyżykami, oznacza według tradycji albo chorobę oczu, albo krańcową popędliwość w postępkach.
Nasze empiryczne dane, zdobyte kliniczną praktyką, odnoszą się w główny sposób do t. zw. wieku linij. Chodzi o to, że na każdej linji, w zależności od ogólnej budowy ręki, określającej wzajemne przecięcie się linij, można zauważyć punkty odpowiadające oznaczonem latom osobnika, co pozwoli w przepowiedniach (wróżbach) odnosić tłumaczenia planetarnych aspektów i tradycyjnych znaków do określonego wieku.
Powiemy, że na linji Saturna dwudziesty rok odpowiada punktowi przecięcia tej linji z linją Marsa, a czterdzieści lat punktowi przecięcia z linją Jowisza, a razem z tem widzę w ręce przerwę linji Saturna z przesunięciem się tej linji w lewą stronę (do góry Jowisza) w dwóch trzecich odcinka linji Saturna między wspomnianemi dwoma punktami. Mam prawo powiedzieć osobnikowi: „Polepszy się wam w karjerze od 34-go roku życia”. U drugiego widzę punkt na linji Jowisza, w tem miejscu, gdzie przecina się z linją Apolla, i przepowiadam odpowiednio do tego: „sercowe zmartwienie w 25-m roku życia”. Dołączony rysunek podaje obraz rozdzielenia lat na trzech linjach zgodnie z nauką nowej Paryskiej Szkoły. Rysunek zapożyczony z chiromancji Papusa (p. rys. 50).
O prawdopodobieństwie długości ludzkiego życia Paryska Szkoła sądzi ze średniej arytmetycznej ze wskazówek trzech linij (Saturna, Jowisza i Marsa), obliczając na każdej linji wiek, odpowiadający jej końcowemu punktowi.
Starożytni postępowali inaczej. Odczytywali oni tylko lata po linji Wenery życia i nadawali wskazówkom tej linji rozstrzygające znaczenie, ale linja Wenery przedstawia przeróżną postać krzywizny u różnych osobników i wskutek tego utrudnia ustanowienie trwałych punktów. Pomimo tego jej wskazówki silnie przeczą empirycznym danym, podczas gdy przepowiednie Paryskiej Szkoły sprawdzają się w 70% wypadków.
Chirognomonja d’Arpentigny bierze za punkt oparcia badań istnienie trzech typów zakończeń palców: spiczastego typu, kwadratowego typu i szufelkowego typu; a oprócz tego dwa typy węzłów, które spotykamy na palcach (węzeł na górnym stawie i węzeł na dolnym stawie). Kombinując te elementy i charakteryzując ich obecnością lub brakiem (węzły) różne skłonności, d’Arpentigny buduje silny system, a Desbarolles rozszerza go przy pomocy chirozoficznych wyobrażeń. System ten jest bardzo zastosowalny celem określenia zdolności dzieci do nauczenia się tej lub innej grupy wiedzy.
Należy zauważyć, że zastosowanie chiromancji wymaga przede wszystkiem zdania sobie przez moment sprawy o ogólnych interesach, dominujących w życiu osobnika. Jeżeli plan ten jest określony prawidłowo, wszystkie wtedy chirozoficzne i tradycyjne sądy zyskują zadziwiającą żywość i wierność. Dlatego to większość chiromantów wybitniejszych nie zadowala się obejrzeniem rąk, lecz posługuje się fizjognomicznemi danemi i przypadkowemi ogólnemi cechami, charakteryzującemi sferę działalności i sferę interesów danej osoby.
Nie będę męczył słuchaczy sprawami frenologji, grafologji i tym podobnych systemów, ponieważ uważam XVII-ty arkan za dostatecznie scharakteryzowany, o czem zdążyłem powiedzieć. Miłośnicy specjalnych prac czytania w przyrodzie poświęcają całe ludzkie inkarnacje. Nasz cel – pojmowanie terminologji tych specjalnych gałęzi i jasne wyobrażenie o źródłach, z których zawodowcy czerpią swoje wiadomości.
*1) Uwaga tłumacza: Dziełko prof. Dr. Czyńskiego jest nieomal dosłownie wyjęte z potężnego dzieła Desbarolles’a. Dr. Cz. zignorował widocznie geniusza francuskiego, przekazawszy dziełko fryzjerowi z Drezna, a przy wydaniu broszurki wcale się nie trudził, bo nawet klisze rysunkowe skopiował z oryginału francuskiego.
powrót do arkanu siedemnastego ⇐
Źródło:
Tytuł: Tajemna wiedza duchowa cz. 2
Wariant tytułu: Tajemna wiedza duchowa : encyklopedyczny wykład nauk tajemnej wiedzy duchowej opracowany na podstawie egipskiej symbolistyki
Autor: Gomulicki, Marian
Książnica Cieszyńska