OKADZENIE: OLIBANUM
Ciebie, potężny, władający Daimonie straszliwy, wzywam,
Łagodny Jowiszu, życiodajny, źródło wszystkiego.
Wielki Jowiszu, wędrowny, straszliwy i mocny,
Do którego należą zemsta i srogie męki.
Przez ciebie ród ludzki obfituje w dostatki,
Gdy radośnie jesteś obecny w jego siedzibach;
Albo wiedzie życie w udręce i strapieniu,
Gdy przez ciebie wstrzymane są niezbędne środki szczęścia.
Tobie jednemu, obdarzonemu bezgraniczną mocą,
Przypada strzec kluczy smutku i rozkoszy.
O święty, błogosławiony ojcze, wysłuchaj mej modlitwy,
Rozprosz nasiona troski trawiącej życie,
Przychylnym umysłem nawiedź święte obrzędy
I daj życiu chwalebny, błogosławiony kres.
Według Egipcjan – jak podaje Makrobiusz (Saturnalia, ks. I, rozdz. 19) – czterej bogowie czuwający nad człowiekiem w chwili jego narodzin to: Daimon, Fortuna, Miłość i Konieczność. Dodaje on, że pod dwoma pierwszymi rozumiano Słońce i Księżyc; Słońce bowiem, będące źródłem ducha, ciepła i światła, jest rodzicielem i strażnikiem ludzkiego życia, i z tej przyczyny uważa się je za daimona, to jest boga tego, który się rodzi. Przez Fortunę zaś rozumiano Księżyc, ponieważ ona sprawuje pieczę nad ciałami, miotanymi pośród rozmaitości przypadkowych zdarzeń”. Zgodnie z tym Proklos w swoim bardzo pięknym hymnie do Słońca wzywa to bóstwo jako błogosławionego Daimona,
źródło: The Mystical Hymns of Orpheus Thomasa Taylora – wydanie drugie rok 1824.