Do Redaktora „The Medium and Daybreak”
Szanowny Panie,
Widząc prośbę zamieszczoną w Państwa popularnej gazecie The Medium, przesyłam moje – oraz mojej żony – doświadczenia dotyczące tzw. magicznych kryształów.

Do celów wróżbiarskich wykonuje się szklane kule – okrągłe lub owalne. Posiadam jedną z tych pierwszych; jest wielkości i kształtu dużej pomarańczy. Używa się jej po prostu, prosząc daną osobę, aby intensywnie się w nią wpatrywała.

Zauważyłem, że kiedy ktoś wpatruje się w kryształ bardzo skupionym wzrokiem, uaktywnia się w różnym stopniu świadoma jasnowidząca zdolność. Jest jednak całkiem możliwe, że oprócz samego wpatrywania się, działa tu również magnetyczny lub „odyliczny” wpływ samego kryształu.

Wielu, którzy patrzyli w kulę, opisywało ją jako przeciętą w różnych kierunkach szerokimi pasami światła – a każdy z tych pasów ukazywał wspaniałe kolory tęczy. Próbowałem z wieloma dorosłymi i dziećmi – i wiem, że widzieli oni w kryształach wizje. Wiele z tych osób było godnych zaufania, a niektóre były wręcz przerażone i zaniepokojone tym, co zobaczyły.

Wizje te często przypominały te znane z klasycznego jasnowidzenia. Dla niektórych była to wspaniała, ruchoma panorama: skały, statki, drzewa, budynki, pola itp. Dla innych był to „świat cudów” – z postaciami męskimi i żeńskimi w naturalnych rozmiarach, w różnych strojach i kolorach. Niektórzy widzieli te obrazy natychmiast po przyłożeniu kryształu do oka – bez względu na światło czy ciemność – podczas gdy inni doświadczali wizji dopiero po kilku chwilach skupionego wpatrywania się.

W tym czasie wnętrze kryształu jakby stawało się ciemne, niczym przysłonięte chmurą – po czym stopniowo jaśniało i powiększało się, aż w jego wnętrzu pojawiały się tysiące ludzi lub całe miasta. Wizje te są tak naturalne i interesujące, tak zmienne i niezwykłe, a osoby patrzące tak chętnie opisują każdy szczegół, że w krótkim czasie mógłbym napisać o tym interesującą książkę.

Jeśli chodzi o bardziej szczegółowe zjawiska, takie jak widzenie odpowiedzi na pytania zapisanych na zwojach wewnątrz kryształu, duchów, niebiańskich pejzaży itd. – czego moja żona doświadczyła wielokrotnie – wymagają one szczególnych instrukcji. Te chętnie prześlę każdemu po otrzymaniu trzynastu znaczków pocztowych na pokrycie kosztów czasu, trudu i wysyłki. Instrukcje te pochodzą ze starożytnego manuskryptu zatytułowanego „Christallomaney, czyli sztuka przyzywania duchów do kryształu.”

Kula jest dostępna do wglądu dla każdego, kto chciałby bliżej zbadać ten temat.
Z wyrazami prawdy i szczerości,
R. H. Fryar
4, Eldon Street, Southsea, Hants
21 kwietnia 1870

P.S. — Jeżeli będzie taka potrzeba i zainteresowanie, z przyjemnością udzielę bardziej szczegółowych informacji, których obecnie nie jestem w stanie zmieścić z uwagi na ograniczoną objętość.

źródło: CRYSTAL SEEING; THE MEDIUM and Daybreak; London – APRIL 29, 1870.