SYMBOLICZNY TAROT
Autor: Papus (dr Gerard Encausse, Paryż)
Metoda pracy
Zastosujemy teraz ogólne prawo symbolizmu do każdego z dwudziestu dwóch Wielkich Arkanów.
Prosimy czytelnika o najwyższą uwagę, mimo obszerności rozważanego tematu. Dołożymy wszelkich starań, aby być jak najbardziej klarownymi. Dlatego najpierw wyjaśnimy metodę, którą przyjęliśmy przy studiowaniu każdej karty Tarota.
- Zawsze wychodzimy od znaku hieroglificznego, który nadał życie literze hebrajskiej.
- Wyprowadzimy z tego hieroglifu wszystkie idee, jakie można z niego kolejno wywieść, a które charakteryzują literę hebrajską, pojmowaną jako znak. Naszymi autorytetami w tej pracy są Kircher i Fabre d’Olivet.
- Gdy już zdefiniujemy idee oznaczane przez daną literę hebrajską, poszukamy ich zastosowania w symbolicznej figurze Tarota. W tych badaniach przewodnikami będą nam Eliphas Levi, Christian oraz Barrois.
- Określimy następnie znaczenie, jakie danej karcie Tarota należy przypisać ze względu na jej związki numeryczne i symboliczne ze wszystkimi innymi, stosując wobec niej ogólne prawo symbolizmu. Ta część pracy jest ściśle osobista.
- Studium każdej karty zakończymy ryciną, która pokaże wszystko, co zostało powiedziane.
Musimy tu napomnieć czytelnika, że samo przeczytanie powtórzeń nie wystarczy, by pojąć sens karty Tarota. Najlepszą drogą będzie śledzenie kolejnych wyjaśnień każdej karty, mając w ręku talię Tarota.
Nie możemy zakończyć tego wstępnego rozdziału bez wskazania podstawy, na której oparliśmy związki astronomiczne każdej karty Tarota.
Jedna z najstarszych ksiąg kabały, którą posiadamy — Sefer Jecira — mówi, że trzy litery-matki alfabetu hebrajskiego odpowiadają trzem światom, siedem liter podwójnych siedmiu planetom, a dwanaście prostych liter — dwunastu znakom zodiaku.
W trakcie studiowania rękopisów astrologicznych opublikowanych przez Christiana odkryliśmy, że liczby przypisane przez autora planetom dokładnie odpowiadają literom podwójnym, zaś liczby przypisane znakom zodiaku odpowiadają literom prostym.
Uważamy, że ta absolutna zgodność pomiędzy dwoma dokumentami tak odmiennego pochodzenia zasługuje na najwyższą uwagę. Dlatego każdej literze przypisaliśmy jej astronomiczny odpowiednik.
Klucz do pierwszej siódemki
Układ figur do studiowania:
- Głupiec / Mag – Cesarz
- Cesarzowa – Kochankowie
- Rydwan – Papież
- Kapłanka – inne zależności numeryczne…
(Oryginalna tabela liczb i figur została zniekształcona przez skan. W tym miejscu pozostawiono sens logiczny: układ pierwszych siedmiu kart wraz z ich powiązaniami liczbowymi i symbolicznymi.)
Pierwsza karta Tarota
Źródło znaczenia wszystkich pozostałych
Z naszej dotychczasowej pracy wynika, że jeśli poznamy dokładne znaczenie pierwszej karty Tarota, będziemy mogli z niej wydedukować znaczenie wszystkich innych.
Nie możemy jednak zbliżyć się do tego zagadnienia bez wielkiej ostrożności. Nadzieję na uchwycenie prawdy zaciemnia możliwość popełnienia błędu, który mógłby mieć poważne konsekwencje.
Dotychczasowe badania pozwalają nam jednak niemal matematycznie odczytać sens pierwszej karty — ale tylko sens ogólny. Musimy bowiem pamiętać, że każda karta posiada nie jedno, lecz trzy znaczenia.
Trzeba więc odkryć trzy wystarczająco ogólne zasady, które można zastosować do wszelkich ludzkich poznania, ponieważ to właśnie jest celem Tarota.
W tym celu, jak zwykle, sięgniemy do znakomitych autorów, którzy rozpatrywali te kwestie z różnych punktów widzenia, a zgodność ich nauk rzuci nowe światło na naszą drogę.
Trzy pierwotne zasady
Polak, Hoéne Wroński, który umarł z głodu na przedmieściach Paryża, był być może jednym z najpotężniejszych umysłów XIX wieku. Twierdził, że odkrył formę Absolutu, a jego prace stanowiły niewątpliwie kompendium jednej z najwznioślejszych syntez, jakie kiedykolwiek widziano.
Nie musimy tutaj rozwodzić się nad całością jego nauk, lecz przytoczymy kilka słów o trzech pierwotnych elementach, które według niego wchodzą w skład prawa stwarzania:
- Element neutralny – przedstawia Absolut, rzeczywistość wynikającą z całkowitej neutralizacji dwóch pozostałych.
- Element mądrości – przedstawia zdolność twórczą z jej właściwościami: samostwarzaniem i samookreślaniem.
- Element bytu – przedstawia zdolność trwałą, z jej cechami: auto-tezą (samopostawieniem) i zdolnością trwania.
Wronski wyróżnia więc:
- zasadę stwarzania (mądrość),
- zasadę zachowania (byt),
- zasadę neutralizacji (element neutralny).
Na tych trzech warunkach buduje swoje wyjaśnienie rzeczywistości i wszelkich systemów kreacji.
Fabre d’Olivet, w badaniach nad pierwszymi zasadami kierującymi wszystkim, stwierdza również istnienie trzech elementów, które nazywa: opatrznością, przeznaczeniem i wolą ludzką.
- Opatrzność – zasada absolutnej wolności tworzenia istot i rzeczy.
- Przeznaczenie – zasada absolutnej konieczności utrzymywania istot i rzeczy.
- Wola ludzka – zasada neutralna, pośrednicząca między nimi, zasada ruchu i zmiany.
Łatwo dostrzec absolutną zgodność pomiędzy tymi autorami: Wroński, posługując się matematyką, i d’Olivet, studiując starożytność, doszli do tych samych wniosków. Różne są tylko słowa, lecz idea jest ta sama.
Zatem:
- Wrońskiego element mądrości = opatrzność d’Oliveta.
- Wrońskiego element bytu = przeznaczenie d’Oliveta.
- Neutralny element Wrońskiego = wola ludzka d’Oliveta.
Mamy tu więc dwa różne systemy, które prowadzą do tego samego znaczenia.
Zasada Trójcy w filozofii ezoterycznej
Jeśli przyjrzymy się tym trzem pierwotnym zasadom:
- Opatrzność / Mądrość w filozofii odpowiada Bogu.
- Przeznaczenie / Byt odpowiada niezmiennym prawom rządzącym wszechświatem.
- Wola ludzka odpowiada człowiekowi.
Bóg – Człowiek – Wszechświat.
To jest fundament całej starożytnej filozofii ezoterycznej.
Hermes Trismegistos, święta kabała, neoplatonizm, alchemicy, Pitagoras i inni greccy filozofowie — wszyscy utrzymywali, że wielkie Wszystko dzieli się na trzy istoty lub światy.
Guillaume Postel podał klucz do Tarota bez wyjaśniania go, a jego podstawą była właśnie ta potrójna istota: Deus – Homo – Rota.
Trithemius i jego uczeń Agrippa ukazują tę wzniosłą trójcę we wszystkich swoich figurach analogicznych. Jezuicki uczony Kircher opisuje ją jako podstawę misteriów egipskich. Claude de Saint-Martin napisał dzieło całkowicie oparte na kluczu Tarota pt. Tableau Naturel des rapports qui unissent Dieu, l’Homme, et l’Univers.
W Indiach znajdujemy prawo Absolutu pod postacią Trimurti: Brahma – Shiva – Wisznu.
W Chinach tajemnica filozofii wyrażona jest potrójnym znakiem Fu-Hi.
W Egipcie starożytni inicjowani podają: Ozyrys – Izyda – Horus.
Hesiod, uczeń Egipcjan, przekazuje te same prawa w kosmogonii greckiej.
Wszyscy ci autorzy mają rację, gdy Louis Lucas mówił: „Czuję, że za mistyczną formułą Trójcy kryje się jedno z najważniejszych praw naukowych, jakie kiedykolwiek odkryto”.
Bóg, człowiek i wszechświat – to najbardziej ogólne zasady, jakie możemy uchwycić, i to one tworzą trzy znaczenia pierwszej karty Tarota.
Teraz musimy ustalić, które z tych znaczeń odpowiada pierwotnemu hieroglifowi i w jakim stopniu rozciąga się ono na cały Tarot.
(Ciąg dalszy nastąpi.)
źródło: DER SYMBOLISCHE TAROT; Neue Metaphysische Rundschau – Band XVII 191O