Święte słowo Jod-He-Vau-He
Według starej ustnej tradycji Hebrajczyków (czyli Kabały) istnieje Święte Słowo, które śmiertelny człowiek, o ile odkryje właściwy sposób jego wypowiedzenia, może znaleźć jako klucz do wszelkiej wiedzy – zarówno boskiej, jak i ludzkiej. To słowo, którego Izraelici nigdy nie wypowiadali, a które Arcykapłan wymawiał tylko raz w roku wobec wiernych podczas obrzędu wtajemniczenia, promieniuje z centrum płonącego trójkąta 33. stopnia szkockiej masonerii; jest ono umieszczane nad drzwiami starych synagog, uformowane z czterech hebrajskich liter i czyta się je Jod-He-Vau-He (יהוה).
W Księdze Bereszit, czyli w Księdze Rodzaju Mojżesza, słowo to używane jest do określenia Bóstwa, a jego konstrukcja gramatyczna (przypominająca nawet samą jego budowę*) odnosi się do atrybutów, które ludzie szczególnie chętnie przypisują Bogu.
Teraz zobaczymy, że siły, jakie przypisuje się temu słowu, są rzeczywiście obecne – bowiem za jego pomocą otwiera się symboliczne Drzwi Arki, zawierające wyjaśnienie całej nauki dawnej mądrości, łatwo dostępne i otwarte. Konieczne jest więc omówienie tego w szczegółach.
Słowo składa się z czterech liter: Jod (י), He (ה), Vau (ו), He (ה).
Ta ostatnia litera He powtarza się dwukrotnie.
Każdej literze alfabetu hebrajskiego przypisano wartość liczbową:
-
י Jod = 10
-
ה He = 5
-
ו Vau = 6
Całkowita wartość słowa יהוה wynosi więc:
10 + 5 + 6 + 5 = 26.
Teraz szczegółowo przeanalizujmy każdą z liter:
Jod
Jod, ukształtowane jak przecinek lub punkt, oznacza zasadę albo początek wszystkich rzeczy.
Pozostałe litery alfabetu hebrajskiego powstają z różnych kombinacji litery Jod.
Syntetyczne studium natury doprowadziło starożytnych do wniosku, że istnieje tylko jedno prawo – a ono rządzi wszystkimi rzeczami naturalnymi.
Prawo to, stanowiące podstawę analogii, pojmowało zasadę jedności jako początek wszystkich rzeczy i postrzegało je jako niezliczone odbicia tego pryncypium jedności. Dlatego Jod, jako zasada jedności, stanowi źródło wszystkich liter i przez to całego języka.
Przypisy:
*) „Według słynnych rabinów wydaje się, że Mojżesz sam przewidział zamieszanie, jakiego można by się spodziewać w odniesieniu do tej księgi oraz błędne interpretacje, jakie mogły się pojawić w późniejszych czasach – dlatego otrzymał dodatkowe ustne prawo, które przekazał swoim wiernym następcom. Oni zaś mieli za zadanie przekazywać je dalej od wieku do wieku, zapewniając jego zachowanie aż do najdalszej przyszłości. To ustne prawo, które Żydzi nadal posiadają i które nazywa się Kabałą, zawiera święte słowo, jakie Mojżesz otrzymał z nieba i przekazał ręką do ręki.” – Fabre d’Olivet, La Langue Hébraïque Restituée, s. 28.
**) „Ta litera sama w sobie wystarczyłaby, by stworzyć nazwę Bytu wraz z jego atrybutami. Jako znak potencjalnej manifestacji wieczności, czyta się ją jako IEVE, w której to formie samookreślenie Bytu umieszczone zostało pomiędzy przeszłością i przyszłością, bez granic, na wieczność.” – Fabre d’Olivet, La Langue Hébraïque Restituée.
Słowa i wszystkie frazy alfabetu słusznie były używane jako obraz i przedstawienie tej zasady jedności, o której profani nie mieli żadnego pojęcia.
Tak więc prawo, które rządziło stworzeniem języka hebrajskiego, było tym samym prawem, które rządziło stworzeniem wszechświata; a znać jedno, znaczy znać i drugie – bez żadnego wyjątku. Sefer Jecira*, jedna z najstarszych ksiąg Kabały, potwierdza tę prawdę.
Zanim przejdziemy dalej, zilustrujmy definicję przykładem, jaki właśnie podaliśmy dla Jod. Pierwsza litera alfabetu hebrajskiego, alef (א), składa się z czterech Jodów zestawionych naprzeciw siebie; pozostałe litery powstały na tej samej podstawie.**
Wartość masońska litery Jod prowadzi do dalszych rozważań.
Zasada jedności jest według nauki kabalistów także zasadą końca jedności wszystkich istot i rzeczy – tak że wieczność, z tego punktu widzenia, jest tylko wieczną teraźniejszością. Starożytni używali kropki w środku koła jako symbolu tej idei: przedstawienie zasady jedności (punktu) w centrum wieczności (koła, linii bez początku i końca).***
Według tego wywodu jedność uważano za całość, z której wszystkie stworzenia otrzymują swoje istotne składniki; podobnie jak materialna jedność „człowieka” jest tylko skupieniem cząsteczek, które składają się na jego byt.
Kabała stawia więc na samym początku wszystkich rzeczy absolutne twierdzenie Bytu o sobie samym, czyli jedność Ego, wyrażoną symbolicznie przez Jod oraz liczbę 10.
Ta liczba 10, czyli zasada wszystkiego – 1 wraz z zerem, które reprezentuje nicość – stwarza niezbędne warunki.*
He
Ego nie może być jednak urzeczywistnione inaczej jak tylko przez zestawienie z Nie-Ego. W momencie, gdy afirmacja Ego zostaje osiągnięta, musi natychmiast pojawić się reakcja Ego, Absolutu, wobec samego siebie, i stąd pochodzi pojęcie jego istnienia jako swoistego podziału jedności.
To jest źródło dualności, przeciwieństw bliźniaczych (binarność), obrazu kobiecości wobec męskości, tak jak jedność jest obrazem męskości. Dziesięć, dzieląc się przez samo siebie, daje w opozycji do siebie 10 : 2 = 5, dokładnie tyle, ile wynosi wartość liczby przypisanej literze He, drugiej literze wielkiego imienia.
He reprezentuje to, co pasywne w odniesieniu do Jod, podczas gdy Jod symbolizuje to, co aktywne; Nie-Ego wobec Ego; kobieta wobec mężczyzny; substancja wobec istoty; życie wobec jego relacji z duszą i tak dalej.
Vau
Ale przeciwstawienie Ego i Nie-Ego natychmiast prowadzi do powstania innego czynnika: jest nim pokrewieństwo pomiędzy Ego a tym Nie-Ego.
Oznacza to litera Vau, szósta litera alfabetu hebrajskiego, wytwarzająca przez dodanie 10 (Jod) i 5 (He) = 15, a więc 1 + 5 = 6, więź albo analogię. Vau jest więc tym elementem, który poprzez przeciwstawność całej natury tworzy trzecią część tej tajemniczej trójcy.
-
Ego
-
Nie-Ego
-
Pokrewieństwo Ego z Nie-Ego
To drugie He. Prawo uważa, że nie istnieje nic poza tą trójcą.
Ta trójca jest syntetyczną i absolutną formą, w której zbiegają się wszystkie nauki; a forma ta…
Przypisy:
*) Pojawia się w zeszycie 3, tom 15 Bdes. dr N.M.K.R. w niemieckim przekładzie.
**) Patrz Kabbala Denudata.
***) Por. Kircher, Oedipus Aegyptiacus. Lenain, La Science Kabbalistique. Idée, Monas Hieroglyphica.
Dalsze przypisy w tekście:
– Por. Saint-Martin, Des rapports qui existent entre Dieu, l’Homme et l’Univers;
– Laurcia, Harmonie de l’Être exprimée par les nombres;
– Eliphas Levi, Dogme et Rituel de la Haute Magie;
– Lacuria, tamże;
– Fabre d’Olivet, La Langue Hébraïque Restituée.
jest nam, niezależnie od ich wartości naukowej, całkowicie przekazana przez wszystkie religie świata, przez nieświadomych strażników mądrości naukowej pierwotnych cywilizacji.*
Tak więc wielkie święte imię składa się tylko z trzech liter.
Czwarta część imienia powstała przez powtórzenie drugiej litery He.
To powtórzenie wskazuje na przejście prawa trójcy w nowe zastosowanie, czyli – by wyrazić to dokładniej – przejście ze świata metafizycznego do świata fizycznego albo ogólniej z jednego świata do innego, które następuje bezpośrednio po sobie.**
Znajomość właściwości drugiego He jest kluczem do całego boskiego imienia, w każdym jego zastosowaniu, w którym może być poddane interpretacji. Teraz zobaczymy dowód tego twierdzenia.
Przegląd słowa Jod-He-Vau-He
Skoro zbadaliśmy każdą z liter tworzących to święte imię, zastosujemy teraz do nich prawa syntezy i podsumujemy wyniki:
Święte słowo Jod-He-Vau-He składa się z czterech liter, które oznaczają:
-
Jod – Przeważająca zasada aktywna. Ego-10.
-
He – Przeważająca zasada pasywna. Nie-Ego-5.
-
Vau – Litera pośrednia, więź łącząca aktywne z pasywnym. Pokrewieństwo między Ego a Nie-Ego. Ego-6.
Te trzy litery wyrażają trynitarne prawo Absolutu.
Drugie He oznacza przejście z jednego świata w drugi. Przejście.
To drugie He przedstawia doskonałe Bycie, które w absolutnej jedności trzech liter zawiera to, co one tworzą: Ego, Nie-Ego i Pokrewieństwo.
Oznacza to przejście od świata noumenalnego do fenomenalnego albo na odwrót; służy jako środek wznoszenia się z jednego stopnia do następnego.
Przedstawienie świętego słowa
Słowo Jod-He-Vau-He może być przedstawione na różne sposoby, wszystkie jednak są użyteczne.
1. Diagram koła
Można narysować okrąg:
Ponieważ drugie He, jako znak przejścia, stanie się istotą aktywną w następnej skali, to znaczy, że He jest tylko „Jod w zarodku”, można umieścić święte słowo z drugim He poniżej pierwszego Jod.
Przedstawienie wygląda więc tak:
2. Inny sposób
Wreszcie istnieje trzeci sposób przedstawienia słowa, w układzie rozwoju trójcy: Jod-He-Vau z harmonizującą literą, czyli drugim He.
Schematycznie wygląda to tak:
2. He
—–
Jod – Vau
—–
2. He
Teraz opuścimy te dane, do których później powrócimy, gdy będziemy omawiać okultystyczne oraz pitagorejskie rozumienie liczb.
Przypisy:
*) Por. Louis Lucas, Le Roman alchimique: „Praeter haec tria numera, non est alia magnitudo, quod tria sunt omnia, et ter undecunque, ut Pythagorici dicunt; omne et omnia, tribus determinata sunt.” – Arystoteles (Metafizyka, cyt. przez Matheesa).
**) Ostrowski jasno to rozpoznał: „Przejście od 3 do 5 odpowiada trimurti w maju, a ta ostatnia liczba otwiera drugi ternar dziesięciolecia, dlatego oznacza początek drugiej trójki naszego dziesiętnego systemu genetycznego.” – Matheese §2.
***) Drugie He, przy którym musimy się na dłużej zatrzymać, można porównać do ziarna pszenicy w odniesieniu do kłosa. Kłos, trójnia Jod-He-Vau, używa całej swej siły do wydania ziarna. To ziarno nie jest niczym innym jak przejściem między kłosem a życiem przyszłych pokoleń.
źródło: Der Tarot der Zigeuner, das älteste Buch der Erde; Neue Metaphysische Rundschau – Band XV 1908.