Aby wyobrazić sobie orbitę tego planety, tworzy się łańcuch jedności, czyli pełny krąg, którego każdy brat staje się ogniwem. I tak jak podczas saturnaliów panowała najdoskonalsza równość pomiędzy wszystkimi ludźmi, do tego stopnia, że niewolnicy uczestniczyli w rozkoszach uczty razem ze swoimi panami, siadając obok nich i będąc przez nich obsługiwani – tak samo u Masonów służba miesza się z zaproszonymi, gdy formują łańcuch jedności, i bierze udział w ostatnim toaście.

Bankiety odbywają się w specjalnym pomieszczeniu, zwanym SALĄ UCZT, specjalnie udekorowanym i przygotowanym do tego celu. Sala ta, mająca kształt i barwy świątyni symbolicznej, ozdobiona jest obficie emblematami, alegoriami, girlandami kwiatów i trofeami z flag, a jej oświetlenie jest wspaniałe.

Na Wschodzie, pod baldachimem, który osłania tron Czcigodnego, umieszczony jest promienny Delta lub płonąca gwiazda, a po obu stronach sztandar loży oraz sztandary innych lóż, obecnych w charakterze komisji lub korporacji.

Stół bankietowy ustawiony jest wzdłuż, w kształcie podkowy, tak że łuk odpowiada Wschodowi, a końce boków Północnego i Południowego – Zachodowi.

Łuk reprezentuje Wschód. Czcigodny zasiada w centrum; końce wyznaczają Zachód i zajęte są przez Dozorców; Mówca i Sekretarz zachowują na Wschodzie stołu te same miejsca, które zajmują na Wschodzie loży. Pozostali urzędnicy i bracia zajmują miejsca odpowiadające ich funkcjom, a pracownicy – miejsca odpowiadające ich stopniowi przy kolumnach Północnej i Południowej, lecz w razie potrzeby mogą być rozmieszczeni wzdłuż obu kolumn.

Siedzenia ustawione są po zewnętrznej stronie stołu; wewnątrz mogą zasiadać jedynie Mistrzowie Ceremonii, którzy zajmują miejsca na Wschodzie, naprzeciw Czcigodnego.

Wszystkie przedmioty znajdujące się na stole mają znaczenie symboliczne.
Rytuał nakazuje ich rozmieszczenie, tak aby odpowiadało ich symbolice. Powierzchnia stołu dzieli się na całej długości na pięć równoległych pasów, wyznaczonych taśmami w kolorze czerwonym i niebieskim, przyszytymi do obrusu.

• Na pierwszym, przy wewnętrznej krawędzi, ustawia się świeczniki, wazony i inne ozdoby.
• Drugi jest na półmiski.
• Trzeci na dzbany i butelki.
• Czwarty na kielichy.
• Piąty na talerze i sztućce.

Wszystkie przedmioty mają specjalne nazewnictwo, które należy znać, aby nie popełniać błędów – a te rytuał przewiduje karać w sposób symboliczny i szczególny.

Błędy wynikające z niewłaściwego używania terminów technicznych albo z nadużyć (np. nalewanie wina do kielicha bez odpowiedniej komendy lub picie bez wezwania) są karane przez Czcigodnego, który skazuje winnego na oddanie salwy prochem ślepym. Wówczas delikwent staje pomiędzy kolumnami, w postawie na baczność i w porządku, słucha upomnienia Czcigodnego, po czym wypija szklankę wody, którą podaje mu Mistrz Ceremonii; następnie powraca na swoje miejsce. Zwyczaj ten sięga najdawniejszych czasów i jest reminiscencją kary, jaka spotykała bogów, którzy krzywoprzysięgali po złożeniu przysięgi na Sfinksa: byli oni skazani na wypicie kielicha zatrutej wody podanej przez boginię Izydę.

Nazewnictwo symboliczne:

• Stół: Platforma, także Warsztat, Pracownia, Wielki Talerz
• Obrus: Zasłona, Wielka Flaga
• Serwetki: Flagii lub płótna
• Tace i półmiski: Nasypy
• Talerze: Dachówki
• Łyżki: Kielnie, szpachle
• Widelce: Motyki, trójzęby
• Noże: Miecze
• Dzbanki i butelki: Beczki, antałki
• Kielichy i szklanki: Armaty, działa
• Potrawy: Materiały
• Chleb: Kamień nieociosany (surowy)
• Woda: Proch słaby, biały
• Wino: Proch mocny, czerwony
• Cydr lub piwo: Proch żółty
• Kawa: Proch czarny
• Likiery: Proch piorunujący
• Cukier: Gips
• Sól: Biały piasek
• Pieprz: Cement, piasek brunatny
• Świece: Gwiazdy
• Szczypce do knotów: Obcęgi, kleszcze
• Krzesła: Kamienie ciosane
• Jeść: Żuć
• Nalewać: Ładować działa
• Pić: Oddać salwę, odpalić armatę
• Napój ogólnie: Proch
• Kroić: Ociosywać
• Ustawiać naczynia: Szeregować
• Zawiesić prace: Oddać na rekreację
• Przebieg uczty:

W odpowiednim momencie Czcigodny ogłasza przejście do sali uczt i zawiesza prace jednym uderzeniem młotka. Wszyscy idą tam w porządku, prowadzeni przez Mistrzów Ceremonii, i ustawiają się wokół stołu.

Czcigodny daje uderzenie młotkiem i mówi:
„Do porządku, Bracia.
Wznieśmy z głębi serc hymn wdzięczności Wielkiemu Architektowi Wszechświata i błagajmy Go, aby uświęcił to braterskie zgromadzenie, racząc pobłogosławić te materiały”.

Następnie błogosławi, bierze kielich wina, upija łyk i kontynuuje:
„Niech ten kielich, symbol życia, doda nam wszystkim siły i uczyni nas równymi uczestnikami radości, które zsyła dobroć boska; i nie zapominajmy, że gdyby zamiast wina, które jest znakiem szczęścia i dobrobytu, zawierał gorzką żółć, winniśmy przyjąć ją z taką samą rezygnacją – bo bylibyśmy niegodni dzielić się dobrami z braćmi, gdybyśmy nie byli gotowi dzielić także cierpienia. Niech Wielki Architekt Wszechświata sprawi, by kielich goryczy nigdy nie dotknął warg Jego stworzeń!”.

Kielich krąży, a po znaku i baterii rozpoczynają się prace bankietowe.

Posiłek odbywa się w ciszy – nikt nie może mówić ani pić bez pozwolenia Czcigodnego. Zwykle cisza trwa do pierwszego toastu. Wtedy Czcigodny uderza młotkiem, Dozorcy powtarzają, i pada rozkaz:
„Bracia Pierwszy i Drugi Dozorco, zaproście pracowników waszych kolumn, jak ja czynię to z Wschodem, by załadowali i wyrównali działa, aby wznieść pierwszy toast obowiązkowy”.

Dozorcy powtarzają.
„Ładujcie i wyrównujcie”.

Napełnia się kielichy, butelki i kielichy ustawiane są ponownie w swoich liniach, by panował doskonały porządek.

„Powstańcie i do porządku. Chwyćcie za broń”.
Wszyscy wstają i przyjmują porządek.
(Novici i Czeladnicy kładą lewą rękę na stole, palce złączone, kciuk odchylony pod kątem; Mistrzowie chwytają nóż lewą ręką. Prawą wszyscy składają znak ucznia).

Rozkaz toastu (na zdrowie głowy państwa) wykonywany jest poprzez całą sekwencję gestów: podnoszenie noży i kielichów, picie w trzech częściach, salutowanie, odkładanie kielichów jednocześnie – tak by uderzyły o stół w jednym rytmie.

Po tych toastach Czcigodny może oddać prace do rekreacji, by bracia mogli swobodniej jeść i rozmawiać (ale bez picia i bez zwracania się do Warsztatu).

Kolejne toasty odbywają się na rozkaz. Między szóstym a ostatnim toastem dopuszcza się przemowy lub specjalne toasty braci.

Przed ostatnim toastem obowiązkowym krąży sakiewka dobroczynności. Po nim formuje się łańcuch jedności, krąży słowo i rytualnie zamyka się prace.

Opracował: Alberto Jesús Bonnet

źródło: Un antiguo apunte sobre las Comidas Rituales autor: Alberto Jesús Bonnet.